MasukELARA’S POV I swear, I can’t stop staring at my hand. Parang baliw na yata ako—every time the light hits this ring, I just freeze and stare at it for minutes straight. The diamond sparkles so bright, like it holds all the happiness I’m feeling right there in its shine. Kinikilig ako every single time I look at it—automatic, walang skip! And then my mind just drifts straight to Kelly… his handsome face, the way he smiled when he knelt down, how sincere his eyes were when he asked me to marry him. Gosh, I’m so in love with him—it’s actually crazy. He’s literally everything: gwapo, smart, successful, kind… the whole package, really. Wala na akong hahanapin pa. Honestly, we haven’t even gone far beyond sweet kisses and gentle touches—but my heart? It’s already all in. No holding back. I catch myself day dreaming nonstop about our future: the wedding—how beautiful everything will be, walking down the aisle toward him; the honeymoon—somewhere quiet and perfect, just the two of us; wakin
ELARA’S POV — THE ENGAGEMENTWala na ata akong mahihiling pa sa buhay. Pinalaki ako ng mga magulang ko ng puno ng pagmamahal at karangyaan. Yes. lumaki ako na only daughter lang at kaisa-isang tiga-pagmana ng maraming kumpanya ng mga magulang ko. Not only that, sa sobrang yaman namin, hindi ko na kailangang magtrabaho. tapos ako ng pag-aaral pero mas gusto ng daddy ko na i-enjoy ko muna ang buhay. He only wants me to get married and live a happy like like them.Samantala, Parang isang napakagandang panaginip ang lahat—isang sorpresang date na inihanda ni Kelly para sa akin, na sa simula’y akala ko ay simpleng hapunan lang, hanggang sa pumasok ako at makita ang lahat. The venue was breathtaking: malalambot na ilaw ang nakasabit sa itaas, sariwang rosas at sunflower ang nakapalibot, at ang liwanag ng kandila ay sumasayaw kasabay ng banayad na simoy ng hangin. Hindi ko inakala na ang gabing ito ang magbabago sa buong takbo ng buhay ko. Ang higit pang nagpabukod-tangi dito—nandoon ang a
Naiwan si Edward nakatayo sa gitna ng tahimik at malamig na bahay. The silence that surrounded him was deafening—far louder than any plea he could have shouted. Ang dating maaliwalas na tahanan na puno ng tawanan nina Cheska at Elise, ngayon ay tila kulungan ng kanyang sariling pagkakasala. Napaluhod siya sa sahig, mahigpit na hinilamos ang mga palad sa mukha. he broke down completely. "Bakit ngayon pa? bakit? Ang tagal na non!" Bumuhos ang lahat ng luha na matagal niyang pinigil. He had everything: a loving wife, a beautiful daughter, a future he should have been proud of. And yet, in his foolishness and weakness, he threw it all away—chasing a ghost of a past that never truly belonged to him anymore. he knew, with every beat of his aching heart, that this was a punishment far worse than anything the world could ever give. To live with the knowledge that he destroyed the very happiness that saved him. That he shattered the trust of the woman who stayed when no one else believed i
Unti-unting nabuo ang katotohanan sa isipan ni Cheska—bawat piraso ng nakaraan na dati’y hindi niya maipaliwanag, ngayon ay malinaw na. Every avoidance, every cold glance, every moment he seemed miles away even when he was right beside me… it all made sense now. At ang pinakamasakit sa lahat: the woman Edward was obsessed with, the reason behind everything, was none other than Alexandra—his ex-girlfriend. The one he never truly forgot. Hindi na napigilan ni Cheska ang pagsabog ng galit at sakit na matagal niyang kinikimkim. Hinarap niya si Edward, her eyes blurring with tears and rage. "I chose you, didn’t I? I married you! I willingly walked away from Alexandra for us—for the family we built! hindi pa ba sapat yon? What more do you want from me? That was years ago! Bakit kailangan pa nating pag-awayan yung matagal nang nangyari? look at them, pinatawad na siya ni Xian tapos ako hindi mo mapatawad?!" sigaw ni Edward, pilit na ipinagtatanggol ang sarili, his voice strained and defen
XIAN’S POV Ilang linggo na ring bumabagabag sa isip ko ang lahat ng nangyari. I see the weight she carries every single day. Nakikita ko sa mga mata ni Alexandra ang takot—takot na baka balang araw malaman niyang hindi sa akin ang bata, takot na baka umalis ako kapag nalaman ko ang totoo. And I can’t stand watching her live like this—always doubting, always worrying, always waiting for the other shoe to drop. Isang gabi, habang nakahiga kami sa kama at pinapanood ang payapang pagtulog ni Elara sa kabilang kwarto, hinarap ko siya nang mahinahon. "Alexandra… paano kung ipa-DNA test natin si Elara?" I know, i suggested it many times at palagi niyang sinasabi na hindi. Na ayaw niya. Pero hindi pa rin ako sumusuko na hikayatin siya. Napatingin siya agad, nanlaki ang mga mata. "No. You know how I feel about this, Xian. We’ve already talked about it." ito yung palagi niyang sinasagot. Hinawakan ko ang kamay niya nang mahigpit ngunit marahan. "I know. But hear me out first. You’re te
ALEXANDRA’S POV Bumalik kami sa mansyon nang tahimik. Walang nagsalita sa sasakyan. Si Elara ay nakatulog na sa likuran, pagod sa takot at kalituhan ng nakita at narinig. Pero ako… hindi ako makapikit kahit saglit. Ang bawat salita ni Cheska ay paulit-ulit na umuugong sa isip ko—parang walang tigil na patalim na tumatagos sa puso ko. “Lumaki siyang bunga ng kasinungalingan at pagtataksil.” “Kahit anong pagmamahal ang ibigay ni Xian… hindi na mababago ‘yon.” Paulit-ulit. Walang tigil. Pagpasok namin sa kwarto, kahit anong gawin ko—hindi ko matanggal sa isip ko ang mga salitang iyon.Bakit pa kasi kailangan na lumabas yung pangyayari na yon. bakit nalaman pa ni Cheska?! okay na ang lahat,eh. masaya na kami ni Xian. Kung tutuusin, dapat payapa na lang kami kaya lang kung bakit pa kasi hinayaan ng tadhana na magkrus pa ulit ang mga landas namin. Nakatayo ako sa bintana, nakatingin sa dilim ng gabi, habang ang luha ay tumutulo nang walang ingay. Baka tama siya. Baka totoo ang sinab
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging







