Todos los capítulos de แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Capítulo 131 - Capítulo 140

#ช่วงเย็นหลังเลิกงานวันนึงแกร๊ก ~ “กินข้าวแล้วหรือยัง” เสียงของมารีนดังขึ้นมา หลังจากที่ประตูห้องถูกเปิดด้วยคีย์การ์ดที่ไทม์ได้เอาไว้ให้กับเธอก่อนหน้านั้น“ยัง” ไทม์เงยหน้าขึ้นมองเธอจากโซฟาที่นั่งอยู่“แล้วทำไมไม่กิน” “รอเธอมากินด้วยกันไง” “คุณนี่มัน…” มารีนถอนหายใจออกมาทันที ก่อนที่เธอจะถือถุงอาหารเดินเข้าไปในห้องครัวและจัดใส่จานออกมานั่งกินพร้อมกันกับเขา คิดเอาไว้ไม่มีผิดจริงๆ ที่ซื้อติดมือเข้ามา เดาเอาไว้อยู่แล้วว่าเขาคงยังไม่กิน“ฉันบอกไปตั้งหลายรอบแล้ว คุณต้องกินข้าวแล้วก็กินยา”“ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่กิน แค่รอเธอมากินด้วย”“แล้วถ้าวันไหนฉันทำโอทีไม่ได้มาล่ะ?”“ไม่รู้สิ ฉันก็คงจะอดมั้ง” เขาตอบแบบหน้าตาย ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ไม่ห่วงตัวเองเลยหรือไงกันและก็ยังดีที่ช่วงนี้เธอทำงานเสร็จก่อนเวลาตลอด ก็เลยไม่ต้องอยู่ยาวทำโอทีในช่วงดึก“มองอะไรคะ” “มองคนรัก” “คะ ใครคนรักของคุณ!?” มารีนถึงกับสำลักอาหารเมื่อได้ยินอย่างนั้น“ก็คนที่มาดูแลฉันทุกวันนี่ไง” “ฉันมาเพราะคุณเจ็บเพราะฉันต่างหาก” “อ๋อ” เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ“งั้นถ้าฉันหายแล้วก็ไม่มา?” “......” มารีนชะงักไปนิด

เวลาผ่านไปเกือบเดือนหลังจากวันที่ไทม์ออกจากโรงพยาบาล แผลที่สีข้างของเขาก็เริ่มสมานกันดีขึ้นมากจนแทบใช้ชีวิตได้ตามปกติแล้ว ด้วยพื้นฐานที่เป็นคนแข็งแรง ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ร่างกายจึงฟื้นตัวเร็วกว่าคนทั่วไปหลายเท่าแต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวกลับยังทำเหมือนตัวเองใกล้ตายอยู่ทุกวัน ชอบร้องโอดโอยเหมือนจะเป็นจะตายให้ได้ ทั้งๆ ที่มันไม่มีอะไรแล้ว“โอยยย มารีน มารีน ~”เสียงเรียกอ่อยๆ ดังมาจากโซฟาในห้องนั่งเล่นทันทีที่เธอเดินออกมาจากครัวหญิงสาวชะงักก่อนจะหันไปมองคนที่กำลังเอนตัวพิงหมอนอยู่บนโซฟาเหมือนผู้ป่วยระยะสุดท้ายแล้วฮึ!! น่าหมั่นไส้!ทั้งที่เมื่อเช้าเธอได้รับรายงานจากคนของเขาว่า เขาเพิ่งจะเข้าไปฟิตเนสในคอนโดของตัวเอง ออกกำลังกายน่ะไปได้ ไม่เจ็บไม่เป็นอะไร แต่พอเธอมาเป็นอย่างนี้ทุกทีเลย!“อะไรอีกคะ”ไทม์ทำหน้าเหยเกเหมือนเจ็บปวดมากๆ ก่อนจะยกมือแตะสีข้างตัวเองเบาๆ“เจ็บ... เจ็บตรงนี้”“เมื่อกี้ยังเดินไปหยิบน้ำเองได้อยู่เลย”“ตอนนั้นยังไม่เจ็บ”“แล้วตอนนี้?”“ตอนนี้เจ็บ”เธอเงียบไปชั่วครู่นึง ก่อนจะหลุดถอนหายใจออกมาแรงๆ“คุณนี่มัน…”แต่สุดท้ายเธอก็ยังเดินเข้าไปหาเขาอยู่ดีไทม์แอบยิ้มมุมปากทันทีท

“......” มารีนก้มลงมองคนที่ซบอยู่ตรงหน้าท้องตัวเองเงียบๆ หัวใจของเธอมันเต้นกระตุกรุนแรงไปหมด คำพูดของเขาทำเอาเธอหน้าแดงก่ำเพราะความเขินผู้ชายตัวโตที่ปกติมักเอาแต่พูดเสียงห้วน เอาแต่ใจ และชอบทำเหมือนตัวเองไม่เคยอ่อนแอ ตอนนี้กลับกอดเอวเธอไว้หลวมๆ เหมือนกลัวว่าเธอจะหายไปจริงๆ“คุณไทม์…” มารีนถอนหายใจออกมาเบาๆ“หืมม?”“คุณนอนคนเดียวได้นะคะ”“ไม่ได้ หมอบอกห้ามนอนคนเดียว ไม่งั้นจะฝันร้าย”“เกี่ยวอะไรกันคะ” เธอหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ไทม์เงยหน้าขึ้นมามองเธอช้าๆ ดวงตาคมที่เคยมีความอ่อนโยนกับเธอตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์“ฉันไม่อยากนอนคนเดียวเลย”“เมื่อก่อนก็อยู่คนเดียวได้”“ตอนนี้ไม่ได้แล้ว” เขาตอบแบบง่ายๆ เลย เหมือนไม่ทันได้คิด หัวใจมันว่ายังไงเขาก็พูดอย่างนั้นไทม์มองสีหน้าของเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลายแขนออกจากเอวเล็กเธออย่างช้าๆ เหมือนยอมแพ้“ถ้าจะกลับก็กลับไปเลย!” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความประชดประชัน ท่าทางเหมือนหมาตัวใหญ่แต่ใจมีเท่าเม็ดถั่วมารีนเม้มปากแน่นทันทีเมื่อเห็นท่าทางนั้นของเขา ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังใช้ไม้เดิมให้เธอยอม แต่เธอก็ดันใจอ่อนทุกครั้ง“คุณนี่มัน…”

ฟึ่บ ~เขาเดินเข้ามายืนข้างหลังเธออีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ใกล้ๆ ไล่ให้กลับไปก่อนหน้านี้ก็ไม่ยอมกลับไปนั่งดีๆ“ฉันพูดจริงนะ”“เรื่องอะไรอีก”“เรื่องจีบ”“.....” มารีนเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบโดยยังไม่หันไปมอง“อยู่ดีๆ จะมาจีบอะไรตอนนี้”“ก็อยากจีบ”“ตอนแรกยังทำฉันร้องไห้แทบตายอยู่เลย”“.....” ไทม์ชะงักไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลงแบบเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะพูดเสียงเบาลงมากกว่าเดิม“รู้...ก็เลยจะจีบชดเชยไง”“......” หัวใจของมารีนกระตุกเบาๆ ทันที เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเขา แล้วก็พบว่าไทม์กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน สายตานั้นต่างจากเมื่อก่อนมาก ไม่มีความเย็นชา ไม่มีการประชดประชัน ไม่มีความตั้งใจจะทำร้ายกันเหมือนช่วงแรกๆ ที่รู้จักกัน เหลือแค่ความรู้สึกตรงๆ แบบที่เธอเองก็เริ่มรับรู้มันได้ชัดขึ้นทุกวัน“คุณนี่นะ!” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหม?”“อะไรอีก”“ให้จีบ”“.....” มารีนเม้มปากแน่นทันที ทั้งที่อยู่กันมาขนาดนี้แล้วผ่านอะไรด้วยกันมามากมายแล้ว ทั้งจูบ ทั้งกอด ทั้งนอนเตียงเดียวกันแทบทุกคืน เรื่องแบบนั้นก็มีกันแล้ว แต่พอเขามาพูดอะไรแบบนี้ตรงๆ ขึ้นมา หัวใจเธอกล

#เวลาต่อมา คอนโดของไทม์ เวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ถึงจะยังชอบกัดกัน ทะเลาะกัน และพูดจาประสาทเสียใส่กันอยู่บ้าง แต่หลายอย่างมันเปลี่ยนไปโดยที่ทั้งคู่เองก็คงรู้ตัวเหมือนกันโดยเฉพาะไทม์ที่เดี๋ยวนี้แทบไม่ปิดบังอะไรเลยเวลาหวงเธอ หวงก็บอกหวงไปตรงๆ แม้มันจะเป็นคำตอบที่ไม่ชินปากก็เถอะ แต่เดี๋ยวพูดไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกชินไปเองแหละ เย็นวันเดียวกัน ขณะที่มารีนกำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัวของเขา ไทม์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากห้องนอนเสื้อไม่ยอมใส่ ด้านล่างก็มีเพียงกางเกงวอร์มขายาวเท่านั้น เขาหล่อจนเธอเผลอมองตาค้างไปครู่หนึ่ง ผู้ชายคนนี้เวลาทำงานกับเวลาอยู่บ้านต่างกันมากจริงๆ ตอนอยู่บ้านคือหมาใหญ่ขี้อ้อนตัวนึงเลย แต่พอแต่งตัวเต็มยศในมาดของประธานบริษัทกลับดูเป็นคนละคนทันที “มองอะไร” เขาถามทันทีที่เห็นเธอยืนมอง สภาพเหมือนคนที่ค้างกลางอากาศ “เปล่าๆ ” มารีนสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบเร่งทำอาหารต่อให้เสร็จ ไทม์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเหมือนจับอาการเธอได้ แต่ก็ไม่ได้แซวอะไรต่อ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าของเธอ แต่คนละฝั่งกัน “ทำอะไรกินน่ะ?” “ไปนั่งรอสิคะ มาม