All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 151 - Chapter 160

#ช่วงค่ำของเย็นวันเดียวกันซ่า ~เสียงฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนักในช่วงค่ำๆ ไทม์กำลังใจจดใจจ่อรอมารีนอยู่ที่หน้าประตูห้อง เพราะเขากลัวว่าเธอจะตรงกลับห้องพักของตัวเองเลย ไม่แวะมาพักที่นี่ เวลานี้ฝนก็ตกหนักด้วย น่าจะเป็นเพราะเข้าหน้าฝนแล้วช่วงนี้เขาติดเธอยิ่งกว่าเงาซะอีก ติดชนิดที่ว่าห่างหายออกไปจากสายตาแทบไม่ได้ เพราะแบบนั้นเขาถึงไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนง่ายๆ เลยโดยเฉพาะตอนกลางคืนถ้าวันไหนมารีนบอกว่าจะกลับห้องตัวเอง เขาจะงอแงทันทีเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่น จนสุดท้ายเธอก็ต้องยอมนอนกับเขาในห้องด้วยหลังเลิกงานมารีนแวะซื้อของกินขึ้นมาด้วยตามปกติ พอเปิดประตูเข้าห้อง ก็เห็นไทม์ยืนรออยู่แล้วสีหน้าที่ดูเบื่อโลกมาตลอดทั้งวันก็เปลี่ยนขึ้นมาทันทีเมื่อได้เจอหน้าหญิงสาวคนรักที่รอมาทั้งวัน“มาแล้วเหรอ”“อือ” มารีนถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามา“รถติดจะตาย ฝนก็ตกอีก ดีนะไม่เปียก ไม่อย่างนั้นไม่อยากจะนึกสภาพเลย” มารีนเดินมาถึงได้ก็บ่นไปพลางถอดเสื้อแขนยาวคลุมของตัวเองไปด้วยจะบอกว่าไม่เปียกก็ฉ่ำอยู่ด้านนอกเหมือนกันนะ น่าจะเป็นเพราะถูกละอองฝนตอนที่กำลังเดินหลบเข้ามา“ฉันซื้อของกินมาให้ด้วย”“.....” ไทม์มองถุงขน

@บริษัทที่มารีนทำงานอยู่ ช่วงนี้คนในบริษัทของมารีนเริ่มมองเธอเปลี่ยนไป แต่ไม่ใช่ในทางที่ไม่ดี แต่มันเป็นสายตาแบบเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างมากกว่าเพราะถึงไทม์จะไม่ได้ทำงานอยู่ที่นี่ ไม่ได้มานั่งเฝ้าหรือเดินตามติดเธอทั้งวัน แต่เขากลับโผล่มาที่บริษัทนี้บ่อยเกินไปสำหรับคนที่เป็นถึงประธานบริษัทอีกแห่งแล้วทุกครั้งที่มาก็ไม่เคยมีเหตุผลอื่นนอกจาก ‘มาหามารีน’ จนทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างรู้กันหมดแล้วว่า ถ้าได้เห็นหน้าของไทม์ นั่นแปลว่าเขามาหาเธอตอนแรกพนักงานในออฟฟิศก็ยังไม่แน่ใจ คิดว่าอาจจะเป็นเรื่องงาน อาจจะบังเอิญรู้จักกัน หรืออาจเป็นเพราะมารีนเคยทำงานใกล้ชิดกับเขามาก่อน แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทุกอย่างมันก็เริ่มชัดขึ้นจนปิดไม่มิด โดยเฉพาะสายตาของไทม์เวลาอยู่ใกล้เธอมันดูออกอย่างวันนี้ ตอนเกือบเที่ยง พนักงานหลายคนกำลังนั่งทำงานกันอยู่เงียบๆ จู่ๆ ก็มีเสียงพูดต่อกันขึ้นมา“คุณไทม์มาอีกแล้ว”“วันนี้ก็มาอีกแล้ว?”“หล่อว่ะเอาจริง โคตรมีเสน่ห์เลย”“อย่าเอ็ดไป เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”“...คุณไทม์...” มารีนที่กำลังพิมพ์งานอยู่ชะงักไปทันทีที่ได้ยินชื่อเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นจริงๆร่างสูงในชุดเสื้อ

เวลาผ่านไปอีกนานนับเดือน หลังจากที่คบกันอย่างจริงๆ จังๆ หลายอย่างมันก็ดูจะราบรื่นกว่าที่คิดไว้ หลังเลิกงานไทม์ขับรถพามารีนกลับมาที่คอนโดของตัวเองเหมือนทุกครั้ง แต่บรรยากาศระหว่างทางกลับเงียบกว่าปกติแต่มันไม่ใช่บรรยากาศที่น่าอึดอัด เหมือนที่ผ่านมา ก็แค่ต่างคนต่างเงียบเพราะเหนื่อยกับการทำงาน“จะให้แวะร้านสะดวกซื้อมั้ย เธออยากซื้ออะไรเพิ่มหรือเปล่า?” ไทม์หันมาถามคนข้างๆ มารีนส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ เพราะเธอยังอิ่มอยู่เลย ก่อนกลับคอนโดเขาพาแวะร้านอาหารที่เธอชอบมา ก็เลยกินอิ่มมาเต็มที่เลย“ไม่หิวแล้ว”เขาพยักหน้าตอบก่อนจะขับรถไปต่อและไม่นานก็มาถึงคอนโดที่อยู่ด้วยกันรถคันหรูขับเข้าไปจอดในที่ประจำก่อนที่ทั้งสองจะลงจากรถมา“เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าบูดเชียวนะ” น่าจะเป็นเพราะอยู่ด้วยกันมานาน เขาถึงมองออกว่าสีหน้าแบบไหนของเธอเป็นปกติ แบบไหนที่ดูแปลกจนต้องมีเรื่องอะไรผิดปกติแน่ๆ“ปวดท้อง เหมือนจะเป็นประจำเดือน” มารีนบ่นพึมพำเบาๆ“เหรอ เธออยากลองไม่มีประจำเดือนมั้ย”“ยังไง?”“ก็ท้องไง ไม่มีประจำเดือนตั้งเก้าเดือน”เพียะ! “คุณก็นะ ฉันจริงจังอยู่นะเนี่ย ยังจะมาพูดเล่นอีก!”มารีนฟาดมือลงไปบนไหล่แกร่ง

และแล้วข่าวที่ว่าไทม์กับมารีนกำลังคบกัน”ไปถึงหูคุณหญิงรฐาเร็วกว่าที่ทั้งสองคิดไว้มากและแน่นอนว่าต้นเหตุไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นลูกชายตัวดีของเธอเองRrrrrr.( ฮัลโหล )“หม้อนึ่งครับแม่”เป็นคำพลิกแพลงแบบเล่นๆ ซึ่งคำพูดจริงๆ ก็คือ มอนิ่ง แต่เขาอยากจะแกล้งแม่ของตัวเองก็เลยพูดแบบนั้น( แหม... เสียงนี่สดใสอารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะ )“แน่นอนสิครับ คนกำลังมีความสุข”( มีความสุขอะไรอีกล่ะหืม? )“ก็.... ผู้หญิงที่แม่อยากได้ ผมตามเอากลับคืนมาให้ได้แล้วนะครับ” ไทม์พูดกับผู้เป็นแม่ผ่านสายด้วยน้ำเสียงที่สดใส ขณะที่กำลังเข้าครัวทำอาหารแต่เช้าตรู่( หือ? ไหนว่าใหม่ชัดๆ อีกครั้งซิ ) คุณหญิงถามย้ำ“ผมกับมารีน ตกลงคบเป็นแฟนกันแล้วครับ”( ...... ) เสียงคนปลายสายเงียบไปอยู่พักใหญ่ คุณหญิงรฐาไม่ทันได้คิดเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตอนแรกยังคิดอยู่ด้วยซ้ำว่าเจ้าลูกชายตัวดียังคงตามง้อตามตื๊อตามจีบอยู่“มารีนยอมยกโทษให้ผมแล้ว เราสองคนกำลังคบกัน จริงๆ จังๆ ครับ”ไทม์ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้ว เพราะผู้เป็นแม่ปลื้มใจมารีนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้ใจจะขาด แต่ลูกชายตัวเองก็ดันทำเรื่องไม่ดีไปถ้าเธอจะไม่ให้อ

หลังจากที่วุ่นวายกับงานและเรื่องชีวิตอยู่พักใหญ่ ในที่สุดไทม์ก็จะได้พามารีนหนีออกจากกรุงเทพฯ ได้สักทีตามที่บอกเอาไว้ว่าจะพาไปที่บ้านของเขา และก็ได้ตอบตกลงสัญญากับผู้เป็นแม่เอาไว้เรียบร้อยแล้วด้วยหมับ ~ มารีนถูกกอดแน่นจากทางด้านหลัง ขณะที่เธอกำลังเก็บเสื้อผ้าพับใส่กระเป๋าเดินทาง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร“ของจำเป็นของคุณ ไม่เอาอะไรไปบ้างหรือไง?”“ที่โน่นมีหมดแล้ว ไม่เอาไปหรอก เปลืองพื้นที่กระเป๋า” ไทม์ตอบ“เอาไปแค่เสื้อผ้าเหรอ?”“อันที่จริง เธอไม่ต้องเอาเสื้อผ้าไปเยอะก็ได้ มีแม่บ้านคอยซักทำความสะอาดให้อยู่ทุกวัน”“อือ...”“นอนด้วยกันนะ ถ้าไปถึงที่โน่นแล้วอะ”“.....” มารีนมองด้วยหางตา ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาก็ยังคงความเจ้าเล่ห์ความหัวหมอเอาไว้เสมอเลยนะ“จะได้ไม่ต้องให้แม่บ้านเตรียมให้หลายห้องไง”“ฉันว่าคุณหญิงคงไม่ยอมหรอก”“ทำไมถึงจะไม่ยอม?”“ก็ไม่รู้สิ”“แม่เป็นคนส่งเธอมาอยู่กับฉันที่นี่เอง ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ไว้ใจได้ด้วยเหรอ แม่ฉันไม่ได้หัวโบราณแบบนั้นหรอกน่า”“......” มารีนถอนหายใจเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธอมีลางสังหรณ์แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ บางทีคุณหญิงอาจจะเคร่งเ