All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 121 - Chapter 130

#สองวันต่อมา มารีนใช้ชีวิตอยู่สองที่ เธอแทบจะไม่ได้กลับเข้าไปพักที่ห้องพักเลย หลังจากที่เกิดเรื่อง ยกเว้นแต่จะกลับไปเอาเสื้อผ้า หรือกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่านั้น ตอนเช้าไปทำงานตกเย็นเลิกงานมาเธอก็รีบมาเฝ้าไทม์ที่โรงพยาบาลทันทีเวลานี้เขาก็ยังไม่ฟื้นเลย ถึงแม้อาการจะเริ่มทรงตัวแล้ว แต่หมอก็ยังไม่ยืนยันว่าเขาจะปลอดภัยเต็มร้อย เพราะบาดแผลค่อนข้างลึกและเข้าจุดสำคัญด้วย บวกกับกว่าจะมาถึงโรงพยาบาลเขาก็เสียเลือดไปมากพอสมควรเลยด้วย“สวัสดีค่ะ วันนี้มาเร็วกว่าที่คิดนะคะ” พยาบาลที่ถูกจ้างมาคอยดูแลไทม์เอ่ยทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สดใส เพราะอาการน่าเป็นห่วงจึงต้องมีพยาบาลคอยเฝ้าดูแลอยู่ตลอดเวลาแต่ระหว่างนั้นบรรดาพี่น้องและคนรู้จักก็แวะเวียนมาเยี่ยมไม่ขาดสาย แต่ก็ไม่ได้มีใครอยู่เฝ้า“ค่ะ อาการคุณไทม์เป็นยังไงบ้างคะ”“ก็ยังทรงตัวค่ะ สีหน้าดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดค่ะ”“คุณพยาบาลไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวที่เหลือฉันดูแลต่อเอง มีอะไรให้ช่วยจะเรียกนะคะ”“ค่ะ”มารีนเอาของที่เตรียมมาไปเก็บเข้าที่ ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ เตียงของไทม์ มองดูชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่“ฟื้นได้แล้วนะคุณ นอนนา

#วันถัดมา ณ ห้องพักฟื้นพิเศษ บรรดาเพื่อนสนิทของไทม์ต่างพากันผลัดมาเยี่ยมอยู่ไม่ขาดสาย แถมซื้อของฝากมาจนเต็มตู้ไปหมด ภายในห้องดูวุ่นวายจนพยาบาลต้องเดินเข้ามาดุพร้อมกับบอกให้ทุกคนเบาเสียงลงเพื่อไม่ให้รบกวนคนป่วย และที่สำคัญก็เป็นกฎเหล็กของโรงพยาบาลด้วย“ไอ้ไทม์นี่แม่งตายยากฉิบหาย” เพื่อนคนหนึ่งของไทม์เอ่ยพูดขึ้นมา พร้อมกับลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ“มันคนตายยากโดนมากกว่านี้ มันก็ไม่ตายง่ายๆ หรอก”“แต่รอบนี้แม่งสำออยว่ะ ไม่ยอมฟื้นสักที”“นั่นดิ เมื่อก่อนเคยโดนยิง หลับไปวันเดียวมันก็ฟื้นแล้ว รอบนี้หลับยาวชะมัด!”เพื่อนๆ ของไทม์ต่างพากันสงสัย เพราะไทม์ไม่ยอมฟื้นขึ้นมาสักที ถึงอาการมันจะหนักแต่นี่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นครั้งแรกซะเมื่อไหร่ หนักกว่านี้ก็โดนมาแล้ว แต่ก็ไม่ถึงขั้นหลับยาวแบบนี้มาก่อนเลย“หรือมันจะเป็นเจ้าชายนิทราวะ?”“ปากเสียนะมึง!”“เอ้า?! กูก็แค่สงสัย”“ไม่หรอก ไทม์มันคงเสียเลือดมาก ร่างกายก็เลยอ่อนแอไปด้วย”มารีนนั่งฟังอยู่ไม่ไกล ได้ยินทุกคำพูด แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรไปกับกลุ่มเพื่อนของไทม์ เธอฟังเงียบๆ สภาพร่างกายและใบหน้าเหนื่อยล้าเห็นได้ชัดเลยตลอดสามวันที่ผ่านมาเธอแทบจะไม่ได้พักเต็ม

#เช้าวันต่อมา ก๊อกๆๆๆ ~“พยาบาลเข้ามาเปลี่ยนน้ำเกลือให้ค่ะ”“ค่ะ เชิญเลยค่ะ”มารีนพยักหน้าตอบรับพร้อมกับหลีกทางให้กับพยาบาลเข้ามาเอาน้ำเกลือเปลี่ยนให้กับไทม์ จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย“เดี๋ยวรบกวนไปตามคุณพยาบาลพิเศษมาหน่อยนะคะ พอดีฉันจะออกไปทำธุระข้างนอก กว่าจะกลับก็คงเย็นๆ”“ได้เลยค่ะ”หลังจากที่พยาบาลคนนั้นเดินออกไป มารีนก็เดินไปเก็บข้าวของใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง บางส่วนก็ยังคงทิ้งไว้อยู่ที่นี่ เพราะตอนเย็นเธอจะกลับมาอีกครั้ง“ขอโทษนะคุณ วันนี้วันหยุดแท้ๆ แทนที่ฉันจะได้คอยอยู่ดูแล กลับต้องไปธุระซะอย่างนั้น ฉันไปเดี๋ยวเดียว บ่ายๆ ก็คงกลับ พอดีเฉินกลับมาจากจีนน่ะ ฉันก็เลยต้องไปรับ”มารีนเดินมาคุยกับไทม์ที่นอนอยู่บนเตียง ถึงเขาจะยังหลับอยู่ ไม่ได้ยินคำพูดที่เธอกำลังพูด แต่เธอก็อยากจะบอก เผื่อว่าเขาอาจจะได้ยิน“สายมากแล้ว อีกเดี๋ยวพยาบาลพิเศษก็คงมา ฉันไปก่อนนะ”เธอพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะรีบเดินไปที่หน้าประตู แล้วเปิดประตูห้องจากนั้นก็ปิด แต่เธอไม่ได้ออกไปจากห้อง เพียงแต่ทำเหมือนกับว่าเธอเปิดประตูออกไปแล้ว เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างพรึ่บ !! “เฮ้ย!?”ไทม์ที่นอนนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ จู่ๆ ก็ล

ถึงแม้จะยังหงุดหงิดที่ไทม์โกหกเรื่องที่ไม่ควรทำกับเธอ แต่ก็โกรธไม่ลงเหมือนกัน ยิ่งได้เห็นบาดแผลของเขาแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด มันคงเป็นแผลเป็นแน่ๆเลยสภาพนี้ “ซี๊ดด ระวังหน่อย อ่าาส์” เสียงของไทม์ร้องครางออกมาเมื่อเธอกำลังเอาสำลีเช็ดทำความสะอาดแผลให้ “เจ็บเหรอ ฉันเบามือแล้วนะ” มารีนเงยหน้าขึ้นมอง “แสบๆ น่ะ ไม่เจ็บเท่าไหร่” “อดทนหน่อยนะคุณ” “......” ไทม์พยักหน้าตอบรับเมื่อได้ยินอย่างนั้น อันที่จริงก็ไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้นหรอก แผลแค่นี้แทบจะไม่ระคายเคืองผิวเลยด้วยซ้ำ ก็แค่อยากอ่อนแอเท่านั้นเอง เธอจะได้คอยดูแลเอาใจใส่ “แผลหายดีแล้วต้องทายาด้วยนะ จะได้ไม่เป็นแผลเป็นใหญ่” “ทาทำไม ปล่อยเอาไว้แบบนั้นแหละ รอยแผลแห่งความภาคภูมิใจ” “ภาคภูมิใจ?” “ก็ได้ช่วยเธอไง เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจมากเลยนะ” มารีนหน้าบึ้งทันทีเมื่อไทม์พูดอย่างนั้น มันใช่เวลามาล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ เรื่องคอขาดบาดตายแท้ๆ ยังจะมาติดเล่นอยู่อีก ว่าแล้วก็หยิกให้สักที หมั่นไส้! “โอ๊ย!! เจ็บนะ ทำฉันทำไมเนี่ย?” ไทม์ทำหน้างง ปนเจ็บเพราะถูกหยิกอย่างแรง ดูแล้วเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเอ

ไทม์พยายามออดอ้อนเพื่อให้เธอไม่ต้องไปทำงาน เพื่อที่จะได้อยู่ดูแลเขาที่นี่ แต่ไม่ว่าจะพยายามออดอ้อนแค่ไหน เธอก็ไม่ได้รู้สึกเห็นใจการกระทำที่น่าสงสารนี้เลย“อยู่นิ่งๆ สิ จะมากอดอะไรอยู่ได้ล่ะเนี่ย”“ก็กลัวเธอหายไปไง”“ฉันจะไปไหนได้ ถึงไปได้ก็โดนตามตัวเจออยู่ดี”มารีนพูดขึ้นมาเบาๆ ไม่ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเขาไปได้ แล้วเขาจะกลัวทำไมการที่เธอจะหายไปอีก“เดี๋ยวตอนเย็น จะลงไปซื้อโจ๊กให้ ร้านข้างล่างอร่อย”“ไม่อยากให้ไปเลย ให้ร้านโจ๊กขึ้นมาขายบนนี้ได้ไหม”“อย่าเวอร์! พูดอะไรเป็นเด็กไปได้ โตแล้วนะ” มารีนดุใส่จะบ้าหรือไงให้รถเข็นขายโจ๊กขึ้นมาขายโจ๊กบนตึกชั้น 7 เนี่ยนะ เวอร์สมกับเป็นเขาจริงๆ เลย มันคงจะทำได้อยู่หรอกนะ เหมือนกับที่ทรานส์พูดเอาไว้ไม่มีผิดเลย“ก็ฉันไม่อยากให้เธอลงไปนี่นา กว่าเธอจะกลับขึ้นมาก็อีกตั้งนาน”“ก็ลงไปซื้อของ มันก็ต้องเดินเลือกซื้อของหน่อยสิ”“อือ... กระเป๋าตังค์นั่นมีตังค์อยู่ เอาในนั้นไปใช้ ไม่ต้องใช้ของตัวเอง”“อืม...”“ไม่อยากกินโจ๊กแล้วอะ ขอเปลี่ยนเป็นกินเธอแทนได้เปล่า อิ่มเหมือนกันแหละ”“......” พูดอะไรลามกแบบนี้อีกแล้ว จะไม่ให้เธอว่าไม่ให้เธอด