All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 111 - Chapter 120

ก๊อก ๆ ๆ ๆ ~ “??” เสียงเคาะประตูทำให้มารีนที่กำลังยืนแปรงฟันอย่างงัวเงียอยู่ในห้องน้ำถึงกับสะดุ้ง เสียงนั้นค่อนข้างดังพอสมควรเลยเหมือนกัน ตัวเธอชะเง้อออกไปมองที่ประตูห้องเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูอีก ‘คงเคาะผิดห้องละมั้ง’ เธอคิดอยู่ในใจ แต่แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในสมองจนต้องเบิกตากว้าง และตื่นขึ้นจากการงัวเงียทันที ทั้งชั้นนี้มีแค่เธอและเขา ‘ไทม์’ ที่อยู่ด้วยกันแค่สองห้อง ใครมันจะบ้าขึ้นมาชั้นผิด แถมเคาะห้องผิดด้วยล่ะ มารีนค่อยๆ เดินออกไปเปิดประตูห้องของตัวเอง เพื่อที่จะดูว่าเขามาเคาะทำไม แต่กลับไม่เห็นใครเลย นอกจากถุงอาหารที่แขวนไว้หน้าประตูห้อง แต่เจ้าของไม่อยู่แล้ว เธอถือถุงโจ๊กกลับเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยิบกระดาษโน้ตเล็กๆ ที่เสียบไว้ข้างถุงออกมาอ่านดู ‘กินข้าวเช้าด้วยนะ กินให้ตรงเวลา ข้าวเช้ามันสำคัญกับร่างกาย’ พออ่านจบแล้วเธอถึงกับขนลุกซู่เลย เพราะไทม์ไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้ให้เธอเลยสักครั้ง อ่านแล้วหวานจนเลี่ยน มันไม่ใช่ลักษณะของคนที่เพิ่งจะทะเลาะกันไปเลยนะ เขามาไม้ไหนอีกล่ะนี่ แปลกๆ และน่าระแวงไปหมดเลย เช้านี้เป็นคนดี ตกเย็นไปอาจจะกลายเป็นคน

ช่วงบ่ายๆ วันหนึ่ง ขณะที่มารีนกำลังนั่งอยู่เงียบๆ คนเดียวภายในห้องพัก คลิ๊ก ~ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมา โชว์ชื่อของผู้ส่งหาเธอ ‘ขี้เหร่’ เธอตั้งชื่อให้กับเขาใหม่ เพราะหมั่นไส้กับชื่อไลน์ที่ไม่เหมาะกับนิสัยของเขา ขี้เหร่: แม่ฉันอยากเจอเธอมาก จะมาหาเธอให้ได้ ถ้าไม่สะดวกก็บอก ฉันจะได้บอกแม่ว่าเธอไม่ไป จะได้เลื่อนนัด ไม่ต้องเสียเวลามา มารีน: คุณหญิงจะมาเหรอ? ขี้เหร่: ใช่ ตั้งใจมาหาเธอ เห็นว่าคิดถึง มารีนที่ได้อ่านข้อความนั้นก็ถึงกับนิ่งไป เธอเองก็ไม่ได้เจอกับคุณหญิงมานานแล้วเหมือนกันนะ ตั้งแต่กลับจากบ้านของเขาครั้งนั้น ก็นานแล้วเหมือนกัน ถ้าคุณหญิงรู้เรื่องนี้แล้วจะว่ายังไงล่ะ จะโกรธเธอหรือเปล่าที่เธอทำอะไรไม่ทันคิดแบบนั้นลงไป ขี้เหร่: อ่านไม่ตอบ ยังก็บออก็แล้วกัน จะได้นัดเจอให้ มารีน: โอเค นัดที่ไหนส่งโลฯมาก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันไปเอง ขี้เหร่: จะไปเองทำไม ฉันไปส่งได้ มารีน: ฉันจะไปเอง จบนะ อย่าเซ้าซี้ด้วย เธอตอบกลับไปแค่นั้น และก็ไม่สนใจด้วยว่าเขาจะว่ายังไง เพราะเธอจะไปของเธอเอง ไม่อยากเจอหน้าเขา ถึงมันจะห้ามยากก็เถอะ เล่นย้ายมาอยู่ข้างๆ ห้องกันแบบนี้ จะไม่ให้เจอ

หลังจากแยกกับคุณหญิง มารีนก็กลับมาที่ห้องพักของตัวเองด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก การเจอผู้ใหญ่ที่เธอเคารพมันไม่ใช่เรื่องแย่ ตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ คุณหญิงยังคงใจดีกับเธอเหมือนเดิมทุกอย่าง อบอุ่นเหมือนเดิม พูดกับเธอเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่งเหมือนที่เคยเป็นมา คุณหญิงรักและเอ็นดูเธอมากข้อนี้เธอรู้ดี และอีกข้อที่เธอกำลังคิดก็คือ คุณหญิงอยากให้เธอเป็นลูกสะใภ้ถึงได้พูดถึงเรื่องความรับผิดชอบขึ้นมา อยากให้ไทม์รับผิดชอบเรื่องทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น แต่นั่นแหละมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ก็ยังคงเป็น ‘ลูกชาย’ ของคุณหญิงอยู่ดี มารีนถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่กำลังไขกุญแจเปิดประตูห้อง เธอเดินเข้าไปด้านใน ถอดรองเท้า วางกระเป๋าลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ก่อนจะหยิบยางมัดผมขึ้นมารวบผมลวกๆ ให้มันโล่งสบายแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พักผ่อนจริงๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา เป็นเสียงเคาะที่ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นเสียงของใครก๊อกๆๆๆ ~มารีนลุกขึ้นจากโซฟาไปเปิดประตูพร้อมกับท่าทางเบื่อหน่าย“มีอะไรคะ?”ไทม์ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าประตูห้องของเธอ มองเธอด้วยสีหน้านิ่งๆ ไม

หลังจากที่ทั้งสองทะเลาะกันอย่างหนัก มารีนขู่ด้วยคำว่า ‘จะฆ่าตัวตาย’ ต่อหน้าของเขา ในใจจริงๆ เธอไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นหรอก ก็แค่คำขู่เท่านั้น แต่เพราะคำขู่นั่นแหละที่ทำให้เขากลัวจนไม่กล้าจะเข้าใกล้เธออีกไม่มาหา ไม่มาดักรอ และไม่ซื้อของมาให้เธอต้องรู้สึกอึดอัดอีกถึงแม้จะต้องบังเอิญเจอกันตรงโถงทางเดินหรือก่อนเข้าห้อง แต่เขาก็เงียบ ไม่มองหน้าไม่สบตาราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน นั่นจึงทำให้เธอคิดว่า คำพูดก่อนหน้านั้นมันแรงไปหรือเปล่าแรกๆ ก็คิดว่ามันจะดี เพราะเขาไม่มายุ่งกับเธอ อย่างที่เธอขอร้องไปจริงๆ แต่พอเป็นอย่างนั้นแล้วเธอกลับรู้สึกแปลกขึ้นมา มันรู้สึกไม่ชินเวลาเจอหน้าเขาและทำเป็นเมินใส่กันเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนบางครั้งก็อยากจะเอ่ยปากถามไปเลยว่า ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ แต่อีกใจนึงก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เพราะเธอต้องการแบบนี้เองนี่นา เขาก็แค่ทำตามคำขอเท่านั้นเอง*********“หนู หนู นังหนู!”“ค-คะ!?”เสียงเรียกดังขึ้นจนมารีนตกใจสะดุ้ง เธอกำลังยืนเหม่อมองไกลออกไป หลังจากที่เพิ่งจะสั่งก๋วยเตี๋ยวเสร็จ“เส้นเล็กน้ำตกสองถุงที่สั่งได้แล้ว”“คะ? เอ่อ... หนูสั่งไปสอ

บริษัทxx “อ้าวมารีน ยังไม่กลับเหรอจ๊ะ ทำโอทีต่อเหรอ” เสียงทักทายของเพื่อนร่วมงานในแผนกเดียวกันดังขึ้นมา ขณะที่มารีนนั้นกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ “ค่ะ พี่จะกลับแล้วเหรอคะ?” “จ้ะ พอดีต้องพาลูกไปหาหมอด้วยน่ะ พี่กลับก่อนนะ” “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” “จ้า” หลังจากที่เพื่อนในแผนกทยอยกลับกันหมดแล้ว ในออฟฟิศนี้ก็เหลือเพียงมารีนคนเดียวเท่านั้น เธอยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่อย่างไม่สนใจเวลาเลย จนกระทั่ง... ซ่า ~ เสียงฝนกระหน่ำที่ด้านนอกทำให้มารีนที่นั่งทำงานอยู่สะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะรีบหันมองนาฬิกาเวลานี้ สามทุ่มกว่าแล้วที่เธอยังคงนั่งทำงานอยู่ “ดึกแล้วเหรอเนี่ย” เธอพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบเร่งเก็บสัมภาระของตัวเองเข้ากระเป๋า พร้อมกับเก็บเอกสารงานของตัวเองเข้าที่ให้เรียบร้อยด้วย “พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อก็แล้วกันนะ” ไม่นานนักเธอก็เก็บของทุกอย่างเรียบร้อยและรีบเดินกลับออกมาทันที ดึกป่านนี้แล้วจะหารถกลับยังไงล่ะเนี่ย แถมฝนตกอีกต่างหาก หารถแท็กซี่กลับในเวลาแบบนี้งานหินเลยแหละ “อ้าวแม่หนู อยู่ทำงานดึกเชียวนะ ก็ว่าใครทำโอทีเห็นเปิดไฟ” “หนูเองค่ะลุง แหะๆ หนูปิดไฟเรียบร้อยแ