All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 1 - Chapter 10

มารีน หญิงสาวต่างจังหวัดบ้านนอก หลังจากที่สูญเสียผู้ใหญ่ในบ้านคนเดียวไป เธอก็ต้องเดินหน้าเข้าเมืองกรุง เพื่อหาทางรอดและมีชีวิตต่อ ด้วยภาพลักษณ์ปลอมๆ ที่สร้างขึ้นมาแสดงต่อหน้าคนอื่น ด้วยวัตถุประสงค์บางอย่าง ที่ทำให้เธอต้องโกหกใครๆ เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริง แต่ทว่ากลับถูกเปิดโปงซะก่อน นั่นจึงทำให้สิ่งที่เธอวางแผนเอาไว้มันเริ่มไม่เป็นไปตามทางเพราะเขาเพียงคนเดียว ที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานะคนโกหก หลอกลวง และเป็นคนเลวในสายตาของใครๆ แบบนี้ถึงมันจะเรื่องจริง แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะโกหกทุกคนไปตลอดชีวิต แค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น เธอถึงจะบอกความจริงกับทุกคนแค่รอให้เธอทำสิ่งที่ต้องการเสร็จลุล่วงไปแล้วเท่านั้นไม่ใช่ให้เขามาเปิดโปงกันและทำให้เธอดูแย่ในสายตาของทุกคนแบบนี้!..ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน หญิงสาวเดินเข้ามาในบริษัทด้วยท่าทางยืดอกมั่นใจ ทรงผม สีผม ลุคใหม่ที่ใครเห็นแล้วก็ต้องเหลียวมองตาม เธอไม่เหมือนเดิม แปลกไป ทั้งบุคลิก ทั้งการพูดโต้ตอบกับใคร จนบางคิดบอกว่า ‘เธอไม่ใช่คนเดิม’เธอทำงานเหมือนเดิม แต่ศักยภาพในการทำงานมีมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ตั้งใจทำงาน และกล้าตัดสินใจ เพราะแบบนี้แหละ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงของใครบางคนดังขึ้นมา มันเหมือนเป็นเสียงสวรรค์ที่เข้ามาโปรดมารีน เพราะทุกคนต่างให้ความสนใจไปยังต้นเสียงนั้น แม้กระทั่งคนที่กำลังเปิดโปงเธออยู่ตอนนี้ด้วย “เกิดอะไรขึ้น เสียงดังอะไรกัน?”“แม่”คนที่เข้ามาก็คือคุณหญิงรฐา คุณแม่ของไทม์ และเป็นประธานตัวจริงของบริษัทนี้ ส่วนไทม์ก็แค่ได้รับมอบหมายจากผู้เป็นแม่ให้เข้ามาดูแลเท่านั้นเอง“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่มีใครตอบ?” คุณหญิงรฐาถามขึ้นอีกครั้งหนึ่ง“ผมกำลังเปิดโปงผู้หญิงคนนี้ครับ”“เหตุผล?”“ผู้หญิงคนนี้สวมรอยเข้ามาแทนคนในบริษัทของเราครับ”“แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาโกหก มีหลักฐานหรือไง กล่าวหาคนอื่นโดยที่ไม่มีหลักฐานมันไม่ได้นะไทม์!” คุณหญิงรฐาพูดอย่างหนักแน่น เพราะรู้จักนิสัยของลูกชายคนนี้ดี เขาเป็นคนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆ และก็พอจะรู้ดีว่าลูกชายตัวเองคงจะต้องมีหลักฐานบางอย่าง ถึงได้กล้าทำขนาดนี้“ผมมีหลักฐานครับ เธอทำของหล่นเอาไว้ ผมก็เลยเอาไปให้มหาวิทยาลัยตรวจให้ ถึงได้รู้ความจริงทั้งหมดไงครับ”“แล้วยังไงต่อ?”“ประวัติของเธอมันไม่ตรงกับที่สมัครงานกับเราครับ เธอมันเป็นผู้หญิงโกหกหลอกลวง”“ฉะ ฉันมีเหตุผลนะคะ ให้ฉันได้อธิบาย”

#วันต่อมามารีน Talkหลังจากที่รู้ว่าเมื่อคืนตัวฉันถูกแกล้งสารพัด และจบด้วยการถูกขังเอาไว้ในบริษัท อยู่ในที่มืดๆ ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว ทำอะไรก็ไม่ได้ ฉันรู้ว่ามันเป็นฝีมือของเขาและฉันก็ไม่ยอมให้ตัวเองโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวหรอก มันก็ต้องเอาคืนกันบ้างแหละแต่จะเอาคืนแบบไหนน่ะเหรอ หึหึ ~.......#ร้านเครื่องมือช่าง“เฮียคะเอาตะปูเรือใบกล่องนึง”“ได้ๆ รอเดี๋ยว”“เท่าไหร่คะ?”“กล่องละหกสิบห้าบาท”ฉันจ่ายเงินให้กับเฮียเจ้าของร้านเครื่องมือการช่าง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับเทตะปูเรือใบที่ซื้อมาใส่กระเป๋าสะพายของตัวเองไว้ จะได้ไม่ต้องถือไปทั้งกล่อง เดี๋ยวคนจะสงสัยไม่นานก็มาถึงบริษัทที่ทำงานอยู่...ทุกคนต่างจับจ้องมองมาที่ฉันราวกับว่าฉันคือตัวประหลาดของที่นี่ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจหรอก เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เวลานี้เรื่องแก้แค้นมาก่อน“มารีน!”“สวัสดีค่ะผู้จัดการ”“ได้ยินว่าเมื่อคืนโดนขังอยู่ที่บริษัทหรอ?”“แหม... ~ ข่าวไวจังเลยนะคะ เอามาจากไหนเนี่ย ฉันยังไม่เคยพูดเลย”“รู้ก็แล้วกันน่า”“ค่ะ โดนใครบางคนแกล้ง”“เธอก็นะ โดนขนาดนี้แล้วยังจะอยู่อีก เป็นฉันนะลาออกไปแล้ว ไปหาทำงานที่อื่นดีกว่า”“ฉันมีเรื่

#พักกลางวัน “นี่ ไม่ไปกินข้าวหรือไง?” เพื่อนในแผนกเดินเข้ามาถาม “ไม่ล่ะ ไม่ค่อยหิว อยากรีบทำงานให้เสร็จด้วย” “เธอตอบ” “งั้นก็เอาใจช่วยนะ” “อื้ม...” มารีนพยักหน้าตอบ งานกองเต็มโต๊ะขนาดนี้ เลิกงานตอนเย็นก็ไม่รู้ว่าจะทำเสร็จหรือเปล่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องมีงานแบบนี้มาให้เธอทำอีก เหนื่อย! แต่ก็ต้องทน เขาสั่งอะไร ใช้อะไร ก็ต้องทำไปก่อน รอวันที่เธอได้ทุกอย่างที่ต้องการก่อนเถอะ ถึงเวลานั้นจะเอาคืนให้เข็ดเลย ไอ้บ้าไทม์! สักพัก... “เอ้า ของกิน เอาไว้กินตอนทำงาน” ผู้จัดการแผนกวางถุงของกินลงตรงหน้าของฉัน ไม่รู้ว่าข้างในมันมีอะไรบ้าง “คะ? ให้ฉันหรอ?” “ใช่” “ให้ทำไมคะ แกล้งอะไรอีกหรือเปล่า” มารีนพูดแบบคนระแวง เพราะเธอไม่ไว้ใจเขาหรือใครอีกแล้วจริงๆ ทุกคนที่เหมือนจะช่วยเหลือบางทีแล้วก็ได้รับคำสั่งมาจากไทม์อีกทีเพื่อแกล้งเธอ “เอาไปเถอะ ฉันซื้อเอง คุณไทม์ไม่ได้สั่งหรอก เขาไม่รู้ และฉันก็ทำเอง” “ทำไป... เพื่ออะไรคะ?” มารีนถาม พลางยิ้มแห้งๆ ตอบรับ ก่อนจะขยับถุงอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าหลบไปด้านข้างก่อน “พูดตรงๆ นะมารีน ถึงเธอจะโกหกพวกเรา บางคนไม่ชอบเธอ บางคนเกลียดเธอ แต่บางคนเขา

#ไร่ตะวันภูเมฆ มารีนอ่านป้ายชื่อไร่ที่เขียนไว้ตัวใหญ่ๆ ตรงทางที่รถเลี้ยวเข้าไป ชื่อเดียวกับบริษัทเลย แสดงว่านี่ก็เป็นไร่ของเขาอีกสินะ รวยใช้ได้เลยนะเนี่ย มีทั้งไร่ ทั้งบริษัท ทั้งมหาลัย แล้วยังมีอะไรอีกล่ะที่เธอไม่รู้ ไม่นานนักรถก็มาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่หลังนึง ที่สร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง สวย หรู แม้จะสร้างด้วยไม้ก็ตาม “คุณไทม์!” “สวัสดีครับนม คิดถึงจังเลยครับ” ไทม์เดินเข้าไปกอดหญิงชราคนนึงที่เดินออกมาจากบ้าน “คุณหนูไม่ค่อยกลับบ้านเลย นมก็คิดถึงนะคะ” “พ่อกับแม่อยู่หรือเปล่าครับ” “คุณหญิงอยู่ค่ะ แต่คุณท่านออกไปดูองุ่นฝั่งนู้นค่ะ เดี๋ยวก็คงกลับ” “หรอครับ แล้วไอ้สองตัวก็ยังไม่กลับใช่ไหมครับ” “อีกสองสามวันมั้งคะ ว่าแต่... พาสาวที่ไหนมาด้วยคะนั่น หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเชียว” หญิงชรามองไปทางด้านหลัง ก่อนที่มารีนจะยกมือไหว้ด้วยท่าทางประหม่านิดๆ “สวัสดีค่ะ” “สวัสดีจ้ะ” “เด็กในบริษัทน่ะครับ สร้างเรื่องไว้ เลยปล่อยไว้นอกสายตาไม่ได้ ต้องลากมากด้วยครับ” “อ๋อ...” “เดี๋ยวนมช่วยบอกแม่บ้าน จัดห้องด้านล่างไว้ให้เธอด้วยนะครับ” “ได้ค่ะ” “ตาไทม์!” “แม่ครับ คิดถึงแม่จังเลยค