Todos os capítulos de แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Capítulo 141 - Capítulo 150

“อ้อ แล้วอีกอย่าง...” “.....” มารีนยืนนิ่งเมื่อไทม์จ้องหน้าเธอใกล้ๆ เธอเกร็งไปหมด จะหนีก็ไม่ทันแล้วด้วย “ฉันอยากให้คนอื่นเห็นด้วย” ไทม์พูดเบาๆ “เห็นอะไร” “เห็นว่าเราอยู่ด้วยกัน เห็นว่าเธอคือคนของใคร” “ฉะ ฉันยังไม่ได้ตกลงสักหน่อยว่าจะไป” มารีนพูดเสียงตะกุกตะกัก “แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธนี่นา ใช่ไหม...??” “......” หญิงสาวเม้มปากแน่น เรื่องแบบนี้เนี่ยแสนรู้ดีนักนะ ให้มันได้อย่างนี้สิ “เอาเป็นว่า เดี๋ยวให้คนหาชุดสวยๆ ให้นะ” “เอ๊ะคุณ...” ************ #สองชั่วโมงต่อมา มารีนยืนอยู่หน้ากระจกในชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่ไทม์เป็นคนเลือกให้ มันไม่ได้โป๊ ไม่ได้หวือหวา แต่เข้ากับเธอมากจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกแปลกตา ส่วนไทม์ก็ยืนรออยู่ด้านนอกระหว่างรอมารีนแต่งตัว เขาเองก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน หลังจากเห็นเธอเดินออกมาคนตัวโตก็เงียบไปพักใหญ่ เงียบจนเธอเริ่มรู้สึกประหม่า เพราะไทม์ไม่เคยจ้องนานแบบนี้มาก่อนเลย “อ-อะไรคุณ” มารีนถาม ไทม์กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพึมพำเบาๆ ออกมา พอจับใจความได้ว่า... “แม่ง! ไม่อยากพาไปเลยว่ะ” “หา?” “เธอสวยเกินไปว่ะ” “.....” ใบหน้าของเธอร้อน

#ต่อจากตอนก่อนหน้า “ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม?” มารีนพูดเบาๆ ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายมองหน้าแล้วพยักหน้าตอบรับเบาๆ เหมือนตกลง “แต่อย่าอยู่นานนะ ลมเย็นเดี๋ยวจะไม่สบาย เหมือนฝนจะตกด้วย” ไทม์พูดพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เวลานี้กำลังเตือนว่าอีกไม่นาน สายฝนคงโหมกระหน่ำลงมาแน่ๆ “คุณลุงคนนั้น เขาเกลียดอะไรฉันขนาดนั้นอะคุณ” “......” ไทม์ถอนหายใจแรง พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ยังโมโหไม่หาย เพราะเขาปล่อยให้เธอห่างสายตาไปครู่เดียวเอง ก็เกิดเรื่องซะแล้ว “ขอโทษนะ เพราะฉันแท้ๆ เลย” “บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องโทษตัวเอง” ไทม์ออกลูกดุนิดหน่อย “......” มารีนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ลมเย็นพัดมากระทบใบหน้าของเธอพอให้รู้สึกเย็นวูบอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็ไม่เย็นเท่ากับความรู้สึกในตอนนี้ของเธอ เพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไรกันแน่ ทั้งตกใจ ทั้งอาย ทั้งเจ็บ แล้วก็ตกใจอย่างมากจากสิ่งที่ไทม์ทำเมื่อครู่ เขาด่าคนกลางงาน ด่าเสียงดังต่อหน้าทุกคน โดยไม่สนใจเลยว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร มีหน้ามีตาแค่ไหน หรือจะส่งผลอะไรกับตัวเองบ้าง ทั้งที่ปกติไทม์เป็นคนฉลาดเรื่องผลประโยชน์มาก เ

มารีนยิ้มออกมาจางๆ ไทม์มองรอยยิ้มนั้นแล้วสีหน้าก็อ่อนลงตามไปด้วย จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ อย่างที่ไม่ค่อยทำบ่อยนัก ( ไม่เคยเลยมากกว่า ) “กลับบ้านกันเถอะนะ” “......” “ไม่ต้องสนใจคนพวกนั้นแล้ว” มารีนมองหน้าเขาอยู่ครู่นึง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ตอบรับ แล้วจับมือเดินไปกับไทม์ พอขึ้นรถได้บรรยากาศภายในก็เงียบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับแสงไฟด้านนอกที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นระยะ มารีนนั่งเงียบ มองวิวข้างทางไปเรื่อยๆ ส่วนไทม์ก็ขับรถด้วยมือข้างเดียว อีกข้างยังวางอยู่ใกล้ๆ เธอเหมือนเดิม “ยังคิดมากอยู่เหรอ” “นิดหน่อย” “เรื่องไอ้แก่นั่น?” “.....” เธอพยักหน้าตอบ “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องสนใจ” ไทม์ถอนหายใจออกมาเบาๆ “แต่คำพูดมันก็แรงจริงนี่” เธอแอบกังวล กลัวว่าเรื่องคืนนี้มันจะส่งผลกระทบกับตัวของไทม์และบริษัทด้วย ถ้ามันจะมีผลกระทบแค่กับเธอคนเดียว เธอก็ไม่ซีเรียสหรอก “แรงแล้วไง” “.....” “ต่อไปนี้ถ้ามีใครพูดอะไรแบบนั้นอีก” “..…” “เธอไม่ต้องทนฟังคนเดียวแล้วนะ” หัวใจของมารีนเต้นแรงขึ้นมาเมื่อเขาพูดอย่างนั้น และเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อ อยู่ๆ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ใกล้จนป

ฟึ่บ ~ คนตัวเล็กถูกวางลงบนเตียงขนาดคิงส์ไซส์อย่างแผ่วเบา ไทม์ยืนมองเธออยู่จากปลายเตียง พร้อมกับค่อยๆ ถอดชุดของตัวเองออกอย่างไม่เร่งรีบ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเธอหนีไปไหนไม่พ้นหรอก “ถุงยางล่ะคุณ?” “ไม่ต้องใช้หรอก ท้องเลย เดี๋ยวรับผิดชอบเอง” “.....” ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อไทม์พูดอย่างนั้น ท้องงั้นเหรอ เขาคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่นะ เรื่องท้องมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ “ไม่ต้องถอดชุดหรอกนะ เอาแม่งคาชุดนี่แหละ ยั่วxxฉิบหาย!” “ตะ ต้องใช้ถุงยาง ไม่งั้นก็ไม่ต้องเอา” มารีนรีบขัดขึ้นมา ทำให้เขาเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจทันทีเพราะถูกขัดจังหวะ มือหนาเอื้อมไปเลื่อนเปิดลิ้นชักหัวเตียงก่อนจะหยิบกล่องถุงยางออกมา เป็นอันเก่าที่เคยใช้กับเธอนั่นแหละ “คราวนี้ก็เอาต่อได้แล้วใช่มั้ย?” “ทำเบาๆ นะ” “ฉันจะพยายามก็แล้วกัน” ไทม์เล้าโลมไม่นานเท่าไหร่ แก่นกายใหญ่ก็ถูกงัดออกมาจากกางเกงผงาดใหญ่อยู่ต่อหน้าของเธอ ไม่ว่าจะเห็นกี่รอบก็ใหญ่ ไม่ชินตาสักที ใหญ่จนเธอคิดว่า ของแบบนี้มันเข้าไปในตัวของเธอจนหมดได้ยังไงกัน “อึก...” “เธอแม่ง ทำไมต้องให้ใส่ถุงด้วยวะ” ไทม์บ่นอุบ ขณะที่กำลังฉีกถุงยาง

#เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนที่แสนเงียบสงัด มาพร้อมกับความปวดเมื่อยที่แล่นขึ้นมาตามร่างกายของไทม์ทันทีที่เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่าข้างตัวไม่มีร่างเล็กที่เมื่อคืนยังนอนซุกอยู่กับอกของเขา ไทม์ขมวดคิ้วทันที มือใหญ่เอื้อมไปแตะที่นอนข้างๆ โดยอัตโนมัติ ที่นอนเย็นเฉียบแปลว่าเธอลุกไปได้สักพักแล้ว“มารีน...?” เสียงแหบต่ำจากคนเพิ่งตื่นดังขึ้นเบาๆ แต่ทว่าไม่มีเสียงตอบกลับ ตอนแรกเขาก็ยังไม่ได้คิดอะไร คิดว่าเธออาจอยู่ในห้องน้ำ หรือออกไปหาอะไรกินด้านนอกตามปกติแต่พอลุกขึ้นมานั่งแล้วมองไปรอบห้องกลับไม่เห็นเธอเลยประตูห้องน้ำเปิดอยู่ ไม่มีเสียงอะไรเลย ไทม์เริ่มรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาทันที“มารีน!” คราวนี้เสียงดังขึ้นกว่าเดิมนิดนึงหัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อคิดอะไรที่ไม่ควรคิดขึ้นมา เมื่อคืนเล่นจัดหนักเธอไปซะเกือบเช้าด้วยสิ โกรธไปแล้วมั้งนั่น เจ้าตัวหันซ้ายหันขวาก่อนจะรีบลุกจากเตียงทันทีทั้งที่ผมยังยุ่งเหยิง เสื้อก็ยังไม่ได้ใส่ มีแค่บ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วเท่านั้นเอง“มารีน!” เสียงของเขาดังขึ้น ไทม์เดินออกจากห้อ