All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่เปิดประตูแล้วเดินเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือความรกรุงรัง เสื้อผ้าถอดทิ้งไว้เต็มห้องนั่งเล่นไปหมด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้านักเรียน เสื้อผ้าทำงาน หรือแม้กระทั่งบ๊อกเซอร์ชั้นในก็วางพาดอยู่กับขอบโต๊ะด้วย“ให้ตายสิ ลูกชายฉันยังไม่เลิกนิสัยซกมกอีกหรอเนี่ย!” คุณหญิงร้องอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับใบหน้าที่ทั้งเขินอายทั้งเสียหน้า ไม่คิดว่าจะมาเจอสภาพแบบนี้เลย“นี่เขาไม่ได้กลับคอนโดมานานแล้วหรอคะเนี่ย?”“กลับทุกวันแหละ แต่ไม่คิดว่าสภาพจะเป็นแบบนี้” คุณหญิงกัดฟันตอบ“เดี๋ยวฉันช่วยเก็บให้นะคะ”“ฟืดด อ่าาา ~ ไม่ต้อง” คุณหญิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ทำใจให้สบาย ทำใจให้โล่ง ให้ตัวเองใจเย็นลงกว่าเดิม “เดี๋ยวฉันโทรตามแม่บ้านของคอนโดเอง”“ค่ะคุณหญิง”“เข้าไปดูห้องเถอะ”“ค่ะ”มารีนเดินเข้าไปเปิดประตูเพื่อที่จะดูห้องนอนของตัวเอง แต่ดันเปิดผิดห้อง ไปเปิดประตูห้องของไทม์ ที่ข้างในก็ไม่ต่างจากข้างนอกเลย สภาพห้องเละเทะ เหมือนไม่มีคนเก็บกวาดเลย แต่ยังดีที่ไม่มีเศษอาหาร ไม่อย่างนั้นคงส่งกลิ่นเหม็นอบอวล“น่าจะห้องนั้น เธอเข้าไปดูห้องเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปรอแม่บ้าน”“ค่ะคุณหญิง”มารีนเปิดประตูไปอีกห

“ถึงมันจะโหดร้าย แต่เธอก็ต้องยอมรับความจริงให้ได้ ไม่ใช่เอาแต่โกหกตัวเอง หลอกตัวเองไปวันๆ ทำแบบนั้นแล้วพี่สาวของเธอจะกลับมาหรือไง?”“บะ บอกให้หยุดไง ฮึก...” มารีนตะคอกเสียงสั่น เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจ เพราะเธอยังมีความหวังว่าพี่สาวยังมีชีวิตอยู่ จึงไม่อยากได้ยินข่าวอะไรแบบนี้เลย“ฉันพูดความจริง เธอก็ต้องทำใจยอมรับไว้บ้างสิ ถ้าวันหนึ่งได้รู้ความจริงขึ้นมา มันก็คงไม่ต่างอะไรกัน แล้วเธอจะทำใจได้ยังไง?”“ตอนนี้ความจริงมันยังไม่ปรากฏไง เพราะฉะนั้นฉันจะเชื่อว่าพี่สาวของฉันยังมีชีวิตอยู่”“เธอนี่มันเก่งกับเรื่องโกหกหลอกลวงตัวเองจริงๆ เลยนะ ทำบ่อยรึไง? หรือว่าหลอกคนอื่นบ่อย?”“ฉันไม่ได้หลอกตัวเอง ฉันก็แค่มีความหวัง พี่สาวของฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะหวังแบบนี้ ตราบใดที่ฉันยังไม่เห็นศพของพี่สาว...”“ป่านนี้แล้ว คงมีศพให้เห็นอยู่หรอก พวกมาเฟียเวลามันฆ่า มันไม่ทิ้งศพให้ตำรวจตามตัวหรอก อย่าโง่!”“ไม่จริง! คะ คุณพูดแบบนี้เพราะคุณเมาอยู่ใช่ไหม”“ถึงฉันจะเมา แต่ฉันก็รู้เรื่อง”“พี่สาวฉันยังมีชีวิตอยู่”มารีนยังคงยืนหยัดกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อ ไม่ว่าเขาจะพยายามพูดให้เธอรู้สึกกลัวมากแค่ไหนก็ตาม เธอจะไม่มี

“เอาล่ะๆ ทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวตอนบ่ายมีประชุมนะ”“ประชุมอะไรคะ?”“ก็ประชุมพนักงานเนี่ยแหละ แต่ว่าวันนี้คุณไทม์จะมานั่งฟังการประชุมของเราด้วย”“อะไรนะคะ!” มารีนร้องอุทานออกมาเสียงดัง จนเพื่อนที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะใกล้ๆ กันหันมามองเป็นตาเดียว แต่พอเห็นว่าเธออยู่กับผู้จัดการแผนก แต่ละคนก็รีบหันกลับไปทำงานต่อทันที“เธอจะเสียงดังทำไมเนี่ย ตกอกตกใจหมด!”“คะ คุณไทม์จะเข้ามานั่งฟังทำไมคะ”“ก็ไม่รู้สิ คงอยากมาฟังเฉยๆ มั้ง”“......”การที่เขาพยายามอยู่ในทุกๆ ที่ที่เธออยู่ด้วย มันอดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าเขากำลังแกล้งเธออยู่ กำลังใช้ความใกล้ชิดกดดันเธอ ยิ่งเมื่อเช้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก มันยิ่งทำให้เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา เพราะพอเห็นหน้ามันก็อดคิดเรื่องนั้นไม่ได้จริงๆ........#ช่วงบ่ายวันเดียวกัน มารีนเข้าประชุมพร้อมๆ กับเพื่อนในแผนก และเพื่อนพนักงานอีกหลายคน และหนึ่งในนั้นก็มีไทม์อยู่ด้วย เขาเอาแต่มองหน้าเธอแล้วยิ้มมุมปากราวกับว่าจะแกล้ง จนเธอต้องก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขาพับผ่าสิ! ไม่มีสมาธิเอาซะเลย ผู้จัดการอธิบายเกี่ยวกับแผนการประชุมอะไรมาบ้าง มันไม่เข้าหูเธอเลยไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลยจริงๆเวลาผ่านไปเ

สักพักต่อมา...แกร๊ก ~ประตูห้องนอนของไทม์ถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงกำยำจะค่อยๆ ก้าวเดินออกมา และเขากำลังโป๊ ด้านล่างมีเพียงผ้าขนหนูที่ห่อพันส่วนนั้นเอาไว้ ท่อนบนเปลือยเปล่า เคยให้เห็นรูปร่างอันฟิตเปรี๊ยะ นมแน่นตึง กล้ามเป็นมัดๆ ซิกแพคเป็นลอนๆ เขาหุ่นดีจนเธอเผลอมองแล้วแอบกลืนน้ำลายเลย“เล่นแบบนี้ได้ปะ ขี้เกียจหากางเกงใน”“ไม่เอา! ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย”“แล้วจะทำไมวะ นี่ก็ไม่ได้แก้ผ้าสักหน่อย เออ! ถ้าแก้ผ้าแล้วโชว์เอ็นห้อยโตงเตงก็ว่าไปอย่างสิ!”“......” ไม่รู้หรอกนะว่าเวลานี้เขาทำเพราะตัวเองมีสติดีหรือเพราะตัวเองเมาจนขาดสติกันแน่ แต่เธอรู้สึกว่าความรู้สึกเมื่อเช้ามันกำลังจะกลับมาอีกแล้ว“ถึงฉันจะเมา ถึงฉันจะเป็นผู้ชาย แต่ฉันก็ไม่กินมั่วหรอก ตัวอย่างกับแมงเต่าทองอย่างเธอฉันเอาไม่ลงหรอก ฉันไม่ใช่พวกประเภทที่ว่าคลำๆ ดูแล้วมีรูก็แทงเลย”“ห๊ะ? อะไรนะ”“เออ... ไม่มีอะไร สงสัยเมาแล้วพูดเรื่อยเปื่อย”“???”เมื่อกี้ได้ยินชัดแต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเอาเธอไปเปรียบเทียบอย่างนั้น เหมือนกันตรงไหน เธอก็ไม่ได้ตัวหลากสีสักหน่อย ก็แค่ทรงผมสีนี้ (ดำด่างขาว) แล้วก็รอยสักที่ไม่ได้สักจริงๆ แต่เป็นเทททูต

ไทม์ถึงกับสำลักอาหารขึ้นมาทันที เมื่อคืนเมายังเขินขนาดนี้ แล้วตอนนี้มีสติดีทุกอย่างเขาจะเขินขนาดไหนกัน แล้วเมื่อคืนก็คิดอยู่แทบทั้งคืนว่าจะทำยังไงดี จะนอนก็นอนแทบไม่หลับ จนมีความคิดที่จะเจรจาสงบศึกกับเธอนี่แหละ“แค่กๆๆๆ”“โอ๊ยคุณ ฉันขอโทษ เป็นอะไรมากหรือเปล่า”“ไม่เป็นไร อืม...”มารีนรีบหาทิชชูมาให้เขาเช็ดปากทันที เพราะด้วยความตกใจเธอเลยพูดออกไปแบบไม่ทันได้คิดว่าตอนนี้กำลังทำอะไรกันอยู่“ฉันไม่คิดว่าคุณจะซีเรียสขนาดนี้นะ”“ไม่น่าอายหรือไง”“ก็ไหนคุณเคยบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติไง มีของดีก็ต้องโชว์ นึกว่า...”“อย่าพูดเชียวนะ!”“หึหึ นึกว่าตูดก็เป็นของดีด้วยกลมเชียว”เอาจริงๆ เธอก็เขินไม่ต่างอะไรจากเขาหรอกนะ แต่พอเป็นแบบนี้แล้วเธอก็อยากจะแกล้งเขามากกว่า ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ นะ หน้าแดงๆ แบบนี้น่ะ“คุณพูดจริงๆ หรอ เจรจาสงบศึกเนี่ย”“ใช่”“เป็นจริงเป็นจังขึ้นมาเชียว เรื่องแค่นี้เอง”“ตกลงไหม”“ตกลงว่า?”“ฉันจะไม่แกล้งเธอ แลกกับเธอเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ ห้ามบอกห้ามพูดกับใครเด็ดขาด แม้กระทั่งแม่ของฉัน”“เฮ้ยคุณ ซีเรียสขนาดนั้นเลยหรอ ฉันนึกว่าคุณจะตลกๆ นะเนี่ย”สีหน้าของมารีนจริงจังขึ้นม