All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 41 - Chapter 50

#ตกกลางคืนในวันเดียวกันแสงจากกองไฟส่องสว่างเป็นวงเล็กๆ ตรงลานหญ้าที่ทุกๆ คนกางเต็นท์อยู่ ใครนั่งจับกลุ่มอยู่ตรงไหน ก็จะมีกองไฟอยู่ตรงกลาง ซึ่งไม่ได้นั่งรวมกันอยู่ที่เดียว ใครสนิทกับใครก็อยู่กับคนนั้น ส่วนมารีนก็อยู่กับเพื่อนร่วมแผนกไม่กี่คนพร้อมกับผู้จัดการเท่านั้นเองเสียงหัวเราะดังขึ้นขัดกับเสียงดนตรีที่เปิดคลออยู่เบาๆ บทการสนทนาก็ดังแทรกมาเป็นระยะๆ เป็นการพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ตามประสาเพื่อนร่วมงานที่ได้มีเวลาว่างแบบนี้ด้วยกัน บรรยากาศที่คิดเอาไว้ตอนแรกว่ามันอาจจะเงียบเหงา กลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย มันคึกคักกว่าที่คิด“เป็นอะไรหรือเปล่ามารีน นั่งเงียบเชียว” ผู้จัดการเอ่ยทักขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะฉีกยิ้มบางๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย“เปล่าค่ะไม่ได้เป็นอะไร”“วันนี้ไหงมากับคุณไทม์ได้ล่ะ?” เพื่อนสาวในแผนกเอ่ยถามขึ้น“ก็พักอยู่ใกล้กันน่ะ ทีแรกก็จะไปขึ้นรถทัวร์มาพร้อมกันเหมือนกัน แต่เขาบอกว่าให้ไปด้วยกันเลย จะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา”“อ๋อ... ถึงว่า”จริงๆ ไม่ใช่อยู่ใกล้กันหรอก แต่อยู่ในคอนโดเดียวกันมากกว่า แต่มันก็พูดไม่ได้เนี่ยแหละ ขืนบอกว่าเธอกับไทม์อยู่ด้วยกัน มันคงเกิดความวุ่นวา

....ไทม์เดินมาส่งมารีนที่เต็นท์นอนของเธอ ซึ่งเป็นเต็นท์เล็กๆ สำหรับนอนคนเดียว แต่ด้านในก็กว้างพอจะนอนได้อีกคนอยู่เหมือนกัน เธอเลือกที่จะนอนคนเดียว เพราะไม่อยากไปวุ่นวายกับใคร“แล้วนี่คุณนอนที่ไหนอ่ะมีบ้านพักหรอ?” ที่ถามเพราะเธอยังไม่รู้เลยว่าไทม์นอนที่ไหน เขายังไม่ได้กางเต็นท์เลย และแถวนี้ก็ไม่ได้มีบ้านพักด้วย นอกจากต้องขับรถออกไป“ฉันนอนในรถน่ะ” ไทม์ตอบ“ห๊ะ? ในรถแคบจะตายนะ นอนได้จริงๆ หรอ?”“อืม เข้าเต็นท์นอนได้แล้วมันดึกแล้วเนี่ย”“ขอบคุณสำหรับเสื้อนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ให้เปื้อน”“เสื้อตัวนี้ราคาแพงนะ ถ้าจำไม่ผิด น่าจะตัวละเก้าหมื่นได้”“......” มารีนเบิกตากว้างเมื่อรู้ราคาเสื้อแขนยาวที่เธอสวมใส่อยู่ เพราะมันโคตรจะแพงเลย เงินเก็บทั้งปียังไม่ได้เท่านี้เลย เสื้อผ้าที่เธอใส่สำหรับเธอแพงสุดก็แค่ 199 เอง “อะ เอาคืนไปมั้ยคุณ ถ้ามันเปื้อนขึ้นมา ฉันไม่มีปัญญาหาเงินมาจ่ายหรอกนะ”“ใส่ไปเถอะน่า ฉันไม่ใจร้ายเรียกเก็บค่าเสื้อจากเธอหรอก”“โอเค ขอบคุณนะ”ไม่รู้ว่าจะรู้สึกซึ้งใจหรือรู้สึกยังไงดี ที่เขาไม่เรียกเก็บเงินจากเธอน่าจะเป็นเพราะรู้ว่าเธอไม่ได้มีเงินมากกว่า“เข้าไปนอนได้แล้ว”“ฉันไม่เคยบอกแ

ตกกลางคืนในคืนวันสุดท้ายของการมาแคมป์ปิ้ง ไทม์เข้าไปนอนในเต็นท์เดียวกันกับมารีนอีกเช่นเคย ไม่นอนกับใครคนอื่น เพราะเขาเป็นคนที่ระวังและระแวงมากๆ การจะนอนรวมกับคนอื่นได้ เขาต้องรู้สึกไว้ใจในระดับนึง กับมารีนด้วยความที่พักอยู่คอนโดเดียวกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย เขาก็เลยไว้ใจเธอมากที่สุดในนี้“หนาวชะมัดเลยแฮะ” เสียงของไทม์บ่นออกมาเบาๆ พลางขยับตัวนอนขดให้อยู่ในผืนผ้าห่มผืนเล็กๆ ที่มารีนให้ยืม ด้วยความที่สรีระร่างกายของเขามันค่อนข้างใหญ่ ผ้าห่มของเธอก็เลยไม่ต่างอะไรจากผ้าเช็ดตัวสำหรับเขาเลย“นี่คุณ ในรถมันไม่อุ่นกว่าหรอ?”“ไม่อะ หนาว”“กองไฟจุดไว้ทั้งคืนก็ไม่ได้ด้วย เดี๋ยวไฟไหม้อีก” มารีนบ่น เพราะเธอรู้สึกว่าถ้ามีความอุ่นจากกองไฟมากกว่านี้มันคงจะดีขึ้น แต่เนื่องจากไม่สามารถก่อกองไฟทั้งคืนได้ ต้องปล่อยให้มันมอดดับลงไปเอง เพราะไม่มีคนเฝ้าดู“ตอนที่อยู่ต่างจังหวัด บ้านเธอมันไม่หนาวหรือไง?”“หนาวสิคุณ ถึงหน้าหนาวมันก็หนาว”บรรยากาศความหนาวเย็นมันก็คล้ายๆ กันแหละ แต่ที่บ้านของเธอมีทั้งที่นอนมีทั้งผ้าห่มที่มันอบอุ่นมากกว่านี้ ความรู้สึกมันก็เลยต่างกันทั้งคู่นอนหันตะแคงข้างและมองหน้ากัน โดยที่เว

...หลายวันต่อมา ที่บริษัทที่มารีนทำงานอยู่ หลังจากที่กลับมาจากแคมป์ปิ้งก็ได้เวลาเริ่มโปรเจกต์ใหม่แล้ว ทุกคนเลยเข้าสู่โหมดวุ่นวาย ทำงานทำหน้าที่ของตัวเอง แทบจะไม่ได้หันหน้าคุยกันเหมือนแต่ก่อนเลย ทุกคนขะมักเขม้นตั้งใจทำงาน ไม่ต่างอะไรจากมารีนเช่นกัน คลิ๊ก ~ >> คุณได้รับข้อความใหม่ มารีนชำเลืองตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก่อนจะกดเปิดอ่านเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนส่งเข้ามา ไทม์ : เลิกงานแล้วรอกลับพร้อมกันนะ มารีน : โอเคค่ะ เธอตอบแค่นั้นแล้ววางโทรศัพท์มือถือจากนั้นก็นั่งทำงานของตัวเองต่อ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานมารีนก็ออกไปยืนรอไทม์อยู่ที่หน้าบริษัท ระหว่างนั้นก็ทักทายเพื่อนๆ พนักงานที่กำลังทยอยเดินออกมาเช่นกัน “มารีน ~ กลับแท็กซี่เหรอ?” ผู้จัดการที่ขับรถมาถึงหน้าบริษัท ก็ลดกระจกลงถามเสียงหวาน หวังว่าถ้าเธอไม่มีรถกลับก็จะอาสาไปส่งด้วยความใจดี “เปล่าค่ะ คุณไทม์ให้รอกลับพร้อมกัน” “อ๋อ ถ้าอย่างนั้นเดินทางปลอดภัยนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้” “ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้” ไม่นานนักไทม์ก็ขับรถออกมา ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งรถออกไปด้วยกัน “นี่มันไม่ใช่ทางกลับคอนโดนี่คะ?” มารีนถามคนขับ ซึ่งก็คื

ตกเย็นในวันหนึ่ง ขณะที่มารีนกำลังนั่งรถกลับพร้อมกับไทม์ เจ้านายที่เพิ่งสงบศึกกันไป “ห๊ะ? ไปอีกแล้วเหรอคะ?” เสียงของมารีนดังขึ้นทันทีเมื่อรถของไทม์เลี้ยวไปแยกอีกทาง ซึ่งมันคนละทางกับทางกลับคอนโด และเธอก็เดาออกว่าทางนี้ไปไหน เธอมองเขาด้วยความไม่พอใจสักเท่าไหร่ “ไปบ่อยจัง” มารีนพึมพำเบาๆ “ก็ทำงาน” ไทม์ตอบสั้นๆ“ให้ฉันกลับก่อนก็ได้นี่ ขี้เกียจไปนั่งรอ ทำไมต้องให้กลับพร้อมกันด้วยก็ไม่รู้” มารีนพูดแบบหงุดหงิด เพราะเธอจะกลับก่อนเขาก็ขัด พร้อมกับออกคำสั่งย้ำให้เธอมารอที่หน้าบริษัทเพื่อที่จะกลับพร้อมกันกับเขา“อย่าบ่นนักเลยน่า ฉันทำแบบนี้ก็เพราะคำสั่งของแม่ฉัน ที่ให้ดูแลเธอ”“ฉันกลับคอนโดเองได้”“.....” ไทม์ไม่ได้ตอบกลับ เขาแสดงสีหน้ากวนๆ เหมือนจงใจที่จะแกล้งเธออยู่แล้ว ทั้งๆ ที่ปล่อยให้เธอกลับเองก็ได้ แต่เขากลับไม่ยอมและลากเธอไปนั่นมานี่ตลอด ไม่นานนักก็มาถึงคลับที่น้องชายฝาแฝดของเขาจัดการบริหารอยู่ คลับเดิมคาสิโนเดิม มันก็ดีอยู่หรอกนะเพราะมันอาจจะทำให้เธอได้เบาะแสของพี่สาวเพิ่ม แต่จากคำขู่วันนั้น มันทำให้เธอไม่กล้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงมากกว่านั้นจริงๆกลัวว่าตัวเองจะตายก่อนที่จะได้เจอ