Todos os capítulos de แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Capítulo 51 - Capítulo 60

มารีนลงจากรถแล้วรีบตามไทม์เข้าไปในลิฟท์ ก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นไปด้านบนพร้อมกัน ระหว่างนั้นเขาก็ยังคงเงียบ ดูเหมือนจะยังโกรธอยู่ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าจะมาโกรธเธอเพราะอะไร แค่เธอดื่มค็อกเทลแค่นี้นะเหรอ ปึก ~ “ขอโทษค่ะ” เพราะเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินตาม เลยไม่ได้สังเกตว่าไทม์หยุดกึกที่หน้าประตูแล้ว และเธอที่เดินตามหลังมาเบรกไม่ทันก็เลยชนหลังเขาเต็มแรง ก่อนที่ไทม์จะหันกลับมามองแล้วทำหน้าตาแบบไม่พอใจ “ต่อไปฉันจะไม่สนใจเธออีกละ” ไทม์พูดแบบห่างเหิน “เดี๋ยวสิ โกรธอะไรกันขนาดนั้น?” มารีนถามแบบไม่เข้าใจ “แม่ฉันสั่งให้ฉันดูแลเธอ แล้วดูสิ่งที่เธอทำสิ” “แต่ฉันไม่ใช่เด็กนะ อีกอย่างฉันก็ดื่มได้ ฉัน...” “ถ้าต้องเข้าโรงพยาบาลแบบครั้งก่อนอีก เธอคิดว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าแม่ของฉันรู้เรื่องฉันก็ต้องโดนว่าอีกว่าดูแลเธอไม่ดี” ไทม์พูดแบบเสียงดุกร้าวเลย จนมารีนทั้งงงทั้งหงอยในเวลาเดียวกัน เพราะเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องดูโกรธขนาดนั้น “แค่ฉันดื่มค็อกเทลเองนะคุณ มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” มารีนถามเสียงแผ่วเบา “แค่เหรอ เธอใช้คำว่าแค่เหรอ!?” ไทม์ถามกลับเสียงแข็ง พร้อมกับหันกลับมาประจันหน้ากับเธออย่างเต็ม

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาอีกราวเดือนเศษ ทั้งสองยังคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ทะเลาะกันบ้าง ดีกันบ้าง ตามประสาลิ้นกับฟัน ใช้ชีวิตเหมือนคู่รัก เหมือนแฟน เหมือนสามีภรรยา แต่ความจริงไม่ใช่ #วันหยุดสุดสัปดาห์ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ไม่ได้ไปทำงาน และก็ไม่มีแพลนไปไหน หยุดอยู่ห้องแบบน่าเบื่อ “นี่คุณ..” “อะไร?” ไทม์ขานตอบรับแต่ไม่ได้มองมาที่เจ้าของเสียงเรียก เขาอยู่ห้อง และแต่งตัวสบายๆ กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่กับไอแพดในมือ ใส่แว่นตาด้วยแหละ หล่อไปอีกแบบ “เล่นเกมกันไหม ใครแพ้โดนลิปสติกเขียนหน้า” มารีนพูดขึ้นมา พร้อมกับชูลิปสติกแท่งในมือ สีแดงเชียวแหละ “ไม่เอา” ไทม์ปฏิเสธ “ก็มันเหงาอะ ไม่ได้ไปไหนเลย” “ฉันต้องทำงาน” ไทม์ตอบ “พักบ้างก็ได้ แค่นี้ก็รวยไม่ไหวแล้ว” “อะไรของเธอ” “รวยไม่ไหวแล้วโว้ยยยย ~” “.....” ไทม์ไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเคยชินกับนิสัยของเธอที่เป็นแบบนี้ “เร็วๆ ดิคุณ” “เกมอะไรของเธอ ครั้งนั้นเล่นด้วยกันก็แพ้ พอแพ้แล้วก็โวยวายหาว่าฉันโกง” “ก็เกมแบบนั้นฉันเล่นไม่เป็นนี่” “แล้วจะเล่นอะไร?” ไทม์วางไอแพดในมือลงแล้วหันกลับมาถามแบบจริงจัง “หมาก

จังหวะนี้ทุกอย่างมันนิ่งราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ทั้งสองมองไปที่หน้าประตู ที่คุณหญิงรฐายืนอยู่ด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนที่มารีนจะค่อยๆ ก้าวลงจากตัวของไทม์อย่างเนียนๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ช่วยอะไรแล้วก็เถอะ “คะ คุณหญิง สวัสดีค่ะ” “แม่มาทำไมครับ ทำไมไม่เคาะประตูก่อน” ไทม์เอ่ยถามผู้เป็นแม่เสียงประหม่า พร้อมกับก้มหน้าก้มตาหลบ แม่ไม่ควรเข้ามาเจอเวลานี้เลย จังหวะนรกสุดๆ “มะ แม่คิดว่าลูกไม่อยู่ ก็เลยเข้ามา..” “วันหยุดนะครับแม่ ไม่ให้ผมอยู่ห้อง แล้วจะให้ไปไหน” ไทม์ตอบกลับ “ก็ปกติเราไม่อยู่ห้องนี่” อย่าว่าแต่วันหยุดเลย วันปกติไทม์ก็แทบไม่กลับมาห้องด้วยซ้ำไป ไม่อยู่คาสิโนก็คงอยู่คลับนั่นแหละ ซึ่งมันเป็นนิสัยของไทม์ที่คุณหญิงชินกับลูกชายไปแล้ว “หนูมารีน...” “.....” มารีนยิ้มแห้งๆ ตอบกลับ ไม่ได้เจอคุณหญิงซะนานเลย พอได้กลับมาเจอดันมาเจอกันในสภาพแบบนี้อีก เธอทำตัวไม่ถูกเลยเหมือนกัน “ตกลง... ไม่มีอะไรใช่มั้ย?” “.....” ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะหันมองไปที่คุณหญิงรฐา เจ้าของคำถามที่ว่าพร้อมกับส่ายหน้ากันระรัวเลย “ไม่มีหรอกครับแม่” “ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะคุณหญิง” “จร

#เช้าวันหนึ่ง วันนี้ฉันไม่ได้ออกไปทำงานส่วนคุณไทม์เห็นว่ามีงานด่วนเข้ามาก็เลยต้องรีบออกไปแต่เช้า เวลานี้ก็เลยจะยุ่งๆ กันหน่อย ดูเขาเร่งรีบเป็นพิเศษเลย คงจะเป็นงานด่วนงานสำคัญจริงๆ โทรศัพท์ก็แนบหูคุยกับใครก็ไม่รู้อยู่ตลอดเวลา“อืม จัดการให้เรียบร้อย”“อย่าพลาดเด็ดขาด มันเรื่องสำคัญ”“มีอะไรให้รีบโทรหา”ฉันได้ยินเสียงการสนทนาของเขากับใครก็ไม่รู้ ก่อนที่เขาจะกดวางสาย แล้วเร่งรีบแต่งตัวต่อ“งานด่วนมากเลยหรอคุณ?”“อืม ต้องรีบไป กลางวันกับตอนเย็นหาอะไรกินเองเลยนะ ฉันน่าจะกลับมาไม่ทัน”“โอเค แล้ววันนี้จะกลับมั้ย?”“ยังไม่รู้เลย ถ้ากลับคงกลับดึก ล็อคประตูให้เรียบร้อย ไม่ต้องรอ เข้าใจหรือเปล่า”“......” ฉันพยักหน้าตอบรับหงึกๆ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องพอไม่มีเขาอยู่ด้วยแล้วมันรู้สึกโหวงเหวงยังไงก็ไม่รู้สิ ที่ผ่านมาเราไม่ค่อยถูกกันก็จริง แต่พออยู่ด้วยกันไปนานๆ ได้รู้จักนิสัยใจคอของกันและกัน มันก็ทำให้ฉันรู้สึกอีกแบบนึง ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าชอบหรือเปล่าเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ก็แค่คนที่ตรงไปตรงมา พูดจาโผงผาง ถ้าเข้าใจในนิสัยและตัวตนของเขาได้ ก็จะรู้ว่าเขาก็แค่คนปกติทั่วไปเลยแต่พอได้อยู่คนเ

ตกดึกหลังจากที่กลับจากนัดเพื่อนร่วมงาน มารีนยังคงนั่งอยู่ที่โซฟาเงียบๆ เพียงลำพัง รอไทม์กลับมา โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะกลับมาหรือเปล่า กระทั่งได้ยินเสียงติ๊ด ~ สแกนคีย์การ์ด ตามด้วยเสียงเปิดประตูเบาๆ ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยล้า เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ตรงโซฟา“อ้าว ยังไม่เข้านอนอีกเหรอ?”“ยัง ฉันไม่ง่วง”“สนุกมั้ยล่ะออกไปเที่ยวน่ะ” เขาไม่รู้จะถามอะไรเหมือนกัน เห็นเธอนั่งนิ่งๆ หน้าบึ้งอยู่อย่างนั้น ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า“สนุกค่ะ แต่ฉันไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากนะ”“ไม่เป็นไร ฉันกินมาแล้ว”“คุณไปไหนมาเหรอ?”“งานน่ะ ช่วงนี้ยุ่งๆ คงไม่ค่อยได้เข้าบริษัทบ่อยเท่าไหร่”“งานของคุณที่ว่า มันใช่เรื่องของพี่สาวฉันหรือเปล่า?”“อะไรของเธอ ไปเอามาจากไหนอีก”“ขอร้องอย่าโกหก”เธอไม่ได้จะว่าอะไรเขาหรอก เพราะอย่างน้อยเขาก็เต็มใจที่จะช่วยและมาถึงขั้นนี้แล้ว เพียงแค่เธอไม่เข้าใจมากกว่าว่าทำไมเขาถึงต้องปิดบังเรื่องนี้กับเธอ“......”“ขอโทษนะคุณไทม์ ฉันเสียมารยาทเองแหละ ฉันนึกว่ามันเป็นเอกสารของฉัน ฉันก็เลยเปิดอ่าน”ไทม์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่เขาจะโยนเสื้อ