สักพักต่อมา.... มารีนแต่งตัวแล้วมายืนรอไทม์ที่รถตามคำสั่งของเขา ไม่นานนักก็มีเสียงคนเดินเข้ามา แต่ไม่ใช่ไทม์ “มารีน...” “คุณหญิง... ไปด้วยหรอคะ” “เปล่าหรอก เห็นเธอยืนอยู่ก็เลยเดินเข้ามาทักน่ะ” “ค่ะ” “เธอจะไปไหน?” “คุณไทม์บอกจะเข้าโรงงาน ให้ฉันมายืนรอที่รถค่ะ” “ไปตอนบ่ายนี่ ทำไมรีบมารอจัง” “คะ?? ไปตอนบ่าย??” มารีนทวนคำพูดของคุณหญิงด้วยความงง เพราะไทม์บอกกับเธอว่าจะไปแต่เช้า ให้เธอมายืนรอเขาที่นี่ คุณหญิงรฐาถอนหายใจหนัก พร้อมกับสีหน้าหน่ายใจ ขณะเดียวกันไทม์ลูกชายแฝดตัวดีก็เดินออกมาพอดี “ตาไทม์!” “ครับแม่” “มานี่ซิ” ไทม์เดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่ “มีอะไรครับ?” “ทำไมให้มารีนมายืนรอ บอกแม่ว่าไปตอนบ่ายไม่ใช่หรือไง” “อ้อ ครับใช่” ไทม์ตอบรับด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะหันมองมารีนด้วยสีหน้าบึ้งๆ “แต่ผมกลัวเธอจะมาสายน่ะครับ ก็เลยให้มายืนรอ” เพียะ!! คุณหญิงรฐาตีแขนของลูกชายอย่างแรง จนอีกฝ่ายร้องออกมาเพราะเจ็บ “ไทม์เจ็บนะครับแม่ ตีทำไมครับเนี่ย” “นี่จะแกล้งเขาอีกแล้วหรือไง กว่าจะไปก็อีกตั้งหลายชั่วโมง จะให้มารอทำไม?” “ผมเปล่าแกล้งนะครับแม่” “อย่ามาเถียงนะ” “ผม
Last Updated : 2026-06-04 Read more