All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 11 - Chapter 20

สักพักต่อมา.... มารีนแต่งตัวแล้วมายืนรอไทม์ที่รถตามคำสั่งของเขา ไม่นานนักก็มีเสียงคนเดินเข้ามา แต่ไม่ใช่ไทม์ “มารีน...” “คุณหญิง... ไปด้วยหรอคะ” “เปล่าหรอก เห็นเธอยืนอยู่ก็เลยเดินเข้ามาทักน่ะ” “ค่ะ” “เธอจะไปไหน?” “คุณไทม์บอกจะเข้าโรงงาน ให้ฉันมายืนรอที่รถค่ะ” “ไปตอนบ่ายนี่ ทำไมรีบมารอจัง” “คะ?? ไปตอนบ่าย??” มารีนทวนคำพูดของคุณหญิงด้วยความงง เพราะไทม์บอกกับเธอว่าจะไปแต่เช้า ให้เธอมายืนรอเขาที่นี่ คุณหญิงรฐาถอนหายใจหนัก พร้อมกับสีหน้าหน่ายใจ ขณะเดียวกันไทม์ลูกชายแฝดตัวดีก็เดินออกมาพอดี “ตาไทม์!” “ครับแม่” “มานี่ซิ” ไทม์เดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่ “มีอะไรครับ?” “ทำไมให้มารีนมายืนรอ บอกแม่ว่าไปตอนบ่ายไม่ใช่หรือไง” “อ้อ ครับใช่” ไทม์ตอบรับด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะหันมองมารีนด้วยสีหน้าบึ้งๆ “แต่ผมกลัวเธอจะมาสายน่ะครับ ก็เลยให้มายืนรอ” เพียะ!! คุณหญิงรฐาตีแขนของลูกชายอย่างแรง จนอีกฝ่ายร้องออกมาเพราะเจ็บ “ไทม์เจ็บนะครับแม่ ตีทำไมครับเนี่ย” “นี่จะแกล้งเขาอีกแล้วหรือไง กว่าจะไปก็อีกตั้งหลายชั่วโมง จะให้มารอทำไม?” “ผมเปล่าแกล้งนะครับแม่” “อย่ามาเถียงนะ” “ผม

เสียงของหล่นจากทางด้านหลัง ไทม์และคนของเขาหันกลับไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจ และก็ได้เห็นมารีนกำลังประคองตัวเองให้ยืนนิ่งๆ อยู่“ดูเหมือนเธอจะไม่ไหวเลยนะครับนั่น”“ฮึ! รู้จักมารยาผู้หญิงคนนี้น้อยไป!”“ครับ?”“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ เดี๋ยวก็เดินออกมาเอง แค่เรียกร้องความสนใจมากกว่า”พูดจบไทม์ก็เดินออกไปตรวจดูผลผลิตของตัวเองด้านนอกต่อ ไม่นานนักมารีนก็เดินตามกลับออกมา แต่สภาพของเธอไม่เหมือนเดิมเลย ถึงจะดื่มไปแค่นิดเดียว สำหรับบางคนแค่พอให้ร้อนท้องด้วย ไม่ถึงกับเมา แต่สำหรับเธอที่ดื่มเป็นครั้งแรกแถมท้องว่างอีก ก็เลยหน้าแดงก่ำอย่างที่เห็น“อืม...”“ไวน์แค่แก้วเดียว ถึงกับยืนไม่อยู่เลยหรือไง” ไทม์เบะปากมองแรง“กะ ก็ฉันบอกว่าเพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก!”“หัดกินเข้าไว้ อีกหน่อยเธอยังต้องเจออีกเยอะ”คนตัวสูงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูแผ่วเบา ก่อนจะเดินเข้าไปในสวนองุ่นพร้อมกับคนของเขา แต่มารีนไม่ได้ตามเข้าไป เพราะกลัวว่าตัวเองจะไปเดินเซล้มทับองุ่นที่ปลูกเอาไว้เป็นแถว ถ้าโค่นขึ้นมาคงล้มไปทั้งแถบ..................ช่วงเวลาใกล้ค่ำไทม์กลับมาหลังจากที่หายไปเป็นชั่วโมง เวลานี้ตะวันก็เริ่มตกดินท้องฟ้าเปลี่ยนเป็น

#ห้องพักฟื้นพิเศษ“อือ...” เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับคนบนเตียงที่รู้สึกตัวขึ้นมา เธอกระพริบตาถี่ๆ พร้อมกับพยายามขยับตัวเล็กน้อย จนสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอมันโฟกัสได้อย่างชัดเจน ถึงได้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล โดนเจาะใส่สายน้ำเกลือด้วย“แม่นมคะ”“หนูมารีน ฟื้นแล้วหรอ”หญิงชรารีบเดินเข้ามาดูพร้อมกับคุณหญิงรฐาที่ยังไม่กลับบ้านไป“คุณหญิง...”“เธอเป็นยังไงบ้าง”“หนูมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ใครเป็นคนพามา?”“เธอเป็นไข้ ไม่ได้สติ ฉันก็เลยให้คนอุ้มเธอมาส่งโรงพยาบาล ตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้วล่ะ หมอให้นอนโรงพยาบาลดูอาการคืนนึง พรุ่งนี้ถึงจะกลับได้”“ขอบคุณคุณหญิงมากนะคะ” เธอพยายามฝืนตัวเองยกมือไหว้คนตรงหน้า เพราะถ้าไม่ได้คุณหญิงไม่ได้แม่นมป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้“เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว”“ค่ะ”“เดี๋ยวคืนนี้ให้แม่นมเฝ้านะ เธออยู่คนเดียวไม่ได้หรอก”“แล้วคุณไทม์ล่ะ?”“ยังจะถามหาอีกนะ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันกลับไปจัดการเอง ป่วยขนาดนี้ถ้ายังจะให้ไปทำงานอยู่ก็ให้มันรู้ไปสิ!”“......” มารีนไม่ได้ตอบ และเธอก็ไม่รู้สาเหตุด้วยว่าที่เธอป่วยมันเป็นเพราะอะไร เพราะที่ผ่านมาร่างกายของเธอมันก็แข็งแร

ภายในห้องพัก...หลังจากจัดการทำธุระส่วนตัวของตัวเองเรียบร้อยแล้ว มารีนก็ออกมารวบรวมข้อมูลที่ตัวเองได้มา พร้อมกับใช้มันเป็นหลักฐานเพื่อที่จะเอามาใช้ประโยชน์ต่อด้วย เวลานี้ทุกๆ อย่างมันใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว“คลับDDอย่างนั้นหรอ มันคือที่ไหนกัน” เธอพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหาชื่อดังกล่าว และได้รู้ว่าคลับนั้นมันคือคลับหรูและดังมากๆ เจ้าของคือคนที่ชื่อ ทรานส์ ตะวันภูเมฆ “ทรานส์... ลูกชายฝาแฝดอีกคนของคุณหญิงหรอ?”เธอรู้ว่าคุณหญิงรฐามีลูกฝาแฝด ที่หน้าตาเหมือนกันมาก แต่เธอยังไม่เคยเห็นหน้าตาบรรดาฝาแฝดที่เหลือเลย“แล้วเขามาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ด้วยเนี่ย?”มารีนพึมพำออกมาเพราะจู่ๆ คนของตระกูลนี้ก็ดันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ซะอย่างนั้น มองดูภาพถ่ายของคนสองคนที่เหมือนจะสนิทกันมากหรือว่าเธอจะต้องลองไปที่คลับนั้นดูบ้างนะ เผื่อว่าจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมมาบ้างมารีนไม่ได้ลังเล เธอตัดสินใจที่จะไปทันทีที่ได้เห็นรูปคู่ของคนสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนม เธอจะต้องรู้ให้ได้ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่............ช่วงค่ำในวันเดียวกัน มารีนแต่งตัวแล้วนั่งรถออกไปที่คลับดั

#เช้าวันต่อมา มารีนนั่งดูสภาพหน้าของตัวเองผ่านกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง เพราะถูกตบเมื่อคืนเช้ามาใบหน้าของเธอมันก็เลยมีรอยแดงแบบชัดเจนเลย แถมตรงมุมปากก็ช้ำใช้รองพื้นปิดยังไงก็เอาไม่อยู่จริงๆเธอไม่อยากไปทำงานในสภาพแบบนี้เลย เพราะคนคงได้สงสัยกันแน่ว่าเธอไปทำอะไรมา ถึงได้มีบาดแผลขนาดนี้“ถ้าฉันไม่ไป เจ้านายขี้เก๊กปากปีจอของฉันคงได้หาเรื่องอีกล่ะ” เธอพูดพึมพำเบาๆ ขึ้นมากับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ แล้วหันไปหยิบกระเป๋าสะพายจากนั้นก็นั่งรถออกไปที่ทำงานตามปกติระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปเธอก็พยายามปกปิดร่องรอยบาดแผลบนใบหน้า พยายามเดินก้ม ไม่สบตากับใคร เพื่อที่จะไม่เป็นที่สังเกต จนกระทั่งมาถึงโต๊ะทำงานของตัวเอง“มารีนนั่นหน้าไปโดนอะไรมา!?” หัวหน้าแผนกเอ่ยถามขึ้น เพราะเห็นรอยช้ำบนใบหน้าของเธอ ตอนที่เอาเอกสารมาให้ทำต่อ“เมื่อคืนทะเลาะกับคนเมามานิดหน่อย”“อะไรนะ!”“ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”“ไม่สบายยังไงถึงออกไปเที่ยวได้?”“ฉัน... ไปทำธุระนิดหน่อยน่ะ ก็เลยเจอคนเมามาหาเรื่อง”เมื่อคืนเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะออกไปเที่ยวเลย แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน เพราะสถานที่ที่ว่ามันก็คือสถานบันเทิงและ