All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 21 - Chapter 30

ครืด ครืด ครืด ~ โทรศัพท์ของไทม์มีคนโทรเข้ามา พอได้เห็นชื่อของปลายสายที่โทรเข้ามา เขาก็รู้ชะตากรรมในอนาคตทันที แบบไม่ต้องเดาเลย“ครับแม่”( อยู่ไหนลูก กลับคอนโดแล้วหรือยัง )“ยังเลยครับ อยู่กับไอ้ทรานส์ แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ”( ก็ไม่อยากจะมีหรอกนะ แต่บังเอิญได้ยินข่าวว่า มารีนโดนทำร้าย )“......” ไทม์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะปรายตามองน้องชายฝาแฝดประมาณว่าเป็นอันรู้กัน สิ่งที่เขาบอกมันไม่ผิดไปจากที่พูดเลย แม่ของเขาจะต้องรู้เรื่องนี้ เพราะมีสายคอยรายงานให้ตลอด( แม่ถาม ทำไมไม่ตอบ )“ผมถามเธอแล้วครับ เธอบอกว่าทะเลาะกับคนเมามา“( จริงหรอ )“ครับ แล้วแม่จะให้ผมไปทำยังไงกับคนเมาครับ เธอเองก็ใช่ย่อยเหมือนกัน คนเมากับคนเมามาเจอกัน มันก็ทะเลาะกันเป็นธรรมดาล่ะครับ”( หนูมารีนดื่มด้วยหรอ ครั้งก่อนเพิ่งเข้าโรงพยาบาลไปเอง ) คนปลายสายพูดพึมพำ“ครับ??” ไทม์งง( ตอนที่มาบ้านไม่รู้ว่าไปดื่มมาจากไหน ตกเช้ามาเป็นไข้ พอไปโรงพยาบาลหมอก็เอาเลือดไปตรวจ บอกว่าในเลือดยังมีแอลกอฮอล์อยู่ น่าจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์ )“บ้าหรือเปล่าครับ ใครที่ไหนกินไวน์แล้วจะเป็นไข้กัน“( เราเป็นคนเอาให้หนูมารีนกินจริงๆ สินะ )“ผมก็

#บริษัทตระกูลตะวันภูเมฆ “สวัสดีค่ะคุณทรานส์ ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่ได้คะ”“สงสัยเป็นลมคิดถึงผู้จัดการมั้งครับ”“อุ้ย! พูดอะไรก็ไม่รู้” ผู้จัดการทำท่าทีเขินอาย“ว่าแต่ ไม่ได้เจอกันอยู่พักเดียว ทำไมดูสวยดูเต่งตึงขนาดนี้ครับ”“คิกคิก คุณทรานส์ก็ อย่าแซวกันแบบนี้สิคะ ฉันก็เขินเป็นเหมือนกันนะ”“ตั้งใจทำงานนะครับ ผมขอตัวก่อน บ๊ายบายครับคนสวย”“บ๊ายบายค่ะ”ทั้งสองรีบเดินไปที่ลิฟท์พร้อมกัน และทันทีที่ประตูลิฟท์ปิด ไทม์ก็พูดอะไรบางอย่างขึ้นมา ที่ทำเอาทรานส์ถึงกับหันขวับมองด้วยความตกใจ“กูเพิ่งรู้นะ ว่าสเปกมึงชอบแบบนี้”“ไอ้ห่า! ไม่ใช่สักหน่อย กูไม่ได้ชอบแบบนี้โว้ย”“ก็เห็นยืนแซว ก็นึกว่าชอบทำลายวัตถุโบราณ”“มึงนี่ก็พูดซะเขาเสียหายเลยนะไอ้ไทม์ กูก็แค่หยอกตามประสากูไหม แกก็น่าหยอกจะตายไป กูนับถือเขาเหมือนผู้ใหญ่คนนึงเว้ย!”“หึหึ กูก็นึกว่าสเปกมึงจะเปลี่ยน”ทรานส์ไม่ได้ตอบอะไรละ ไม่อยากคุยกับมัน ล้อเรื่องอะไรไม่ล้อมาล้อเรื่องแบบนี้ มันน่าจับทำหมันแห้งซะจริงๆ เลยติ๊ง ~ ประตูลิฟท์เปิดออกประจวบเหมาะกับที่มารีนกำลังยืนรอลงลิฟท์อยู่พอดี“อ้าว เธอขึ้นมาทำอะไรบนนี้”“ฉันเอางานมาส่งให้คุณเลขาค่ะ ขอตัวนะค

“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า ผู้หญิงอีกคน ที่เธอสวมรอยมาเป็นเขา ก็ต้องเป็นคนที่เอาของสำคัญขององค์กรของมันไป เวลานี้ก็เลยโดนตามล่าตัวอยู่”“ฉันไม่รู้ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น อย่ามาถามฉันอีก!!”มารีนรีบเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นเจ้านาย แต่เธอไม่ได้กลับไปทำงานเดี๋ยวนั้นหรอก เธอเข้ามาสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องน้ำเงียบๆ“ฮึก... ตามล่าตัวหรอ เด็กหรอ นี่มันหมายความว่ายังไง ตะ ตายแล้วหรอ หรือว่า...”มารีนร้องไห้ออกมาขณะที่กำลังนึกถึงคำพูดของไทม์ จู่ๆ เธอก็รู้สึกกลัวมันขึ้นมา และรู้สึกว่าเรื่องที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันเริ่มที่จะถลำลึกเข้าไปอยู่ในวงจรอันตรายมากยิ่งขึ้น อันตรายถึงขั้นชีวิตเลยด้วยแกร๊ก ~...เสียงเปิดประตูด้านนอกมารีนเอามือปิดปากของตัวเองไว้ แล้วนั่งอยู่เงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าใครมาเข้าห้องน้ำเหมือนกัน แต่เธอไม่อยากให้ใครรู้ว่า เวลานี้เธออยู่ที่นี่“ยัยมารีนนั่น น่าหมั่นไส้เหมือนกันแฮะ คุณไทม์เรียกใช้งานอย่างบ่อย เดี๋ยวก็ให้ไปหาที่ห้อง เดี๋ยวก็ให้ตามไปอยู่ที่บ้าน”“นางเป็นเด็กเสี่ยหรือเปล่า”“ยังไง?”“ก็แบบว่า มีเสี่ยเลี้ยงอะไรประมาณนี้ คุณไทม์เองก็ดูเจ้าชู้นะ เคยได้ยินข่าวมาว่าเลี้ยงต้อยผู

#ทางด้านของไทม์หลังจากที่ถูกตัดสายไปเขาก็ขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดบอกไม่ถูก เพราะไม่เคยมีใครวางสายใส่หูเขาแบบนี้มาก่อนเลย“เป็นอะไรของมึงวะไอ้ไทม์ หน้าบูดอย่างกับหนังกะโปกย่น” เพื่อนในกลุ่มที่กำลังนั่งก๊งเหล้าอยู่เอ่ยถามขึ้นมา“มึงก็นะ สรรหาเปรียบเทียบ เดี๋ยวกูก็ยันโครมไปโน่นเลย!”“ตกลงมึงเป็นอะไร แล้วคุยกับใคร น้ำเสียงจริงจังเชียว”“เด็กแม่กูน่ะ”“หือ? หมายความว่าไงวะ” บรรดาเพื่อนๆ ต่างพากันหันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ ว่าเด็กของแม่ที่หมายถึงคือใคร เด็กน้อย หรือว่าเด็กโตมากกว่านั้น หรือว่าเด็กที่ความหมายของมันคือ เด็กในสต๊อก“พวกมึงไม่เข้าใจหรอก แล้วกูก็จะไม่อธิบาย เลิกถามกูขี้เกียจพูด!”ไทม์พูดอย่างจริงจังก่อนจะหยิบแก้วเหล้าขึ้นมากระดกดื่มกินด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก สาวๆ ที่ปกติจะเรียกมานั่งข้างกัน ก็ไม่มีอารมณ์ที่จะเรียกมาเลย แต่กับเพื่อนๆ ของเขาเวลานี้ทั้งซุกทั้งไซ้จนแทบจะสิงเข้าไปอยู่ในร่างเดียวกันอยู่แล้ว“ช่วงนี้ไอ้ไทม์มันแปลกๆ ว่ะ ดูหงุดหงิดฉิบหาย ถามอะไรนิดหน่อยก็ใช้อารมณ์ตอบ” เพื่อนในกลุ่มกระซิบพูดข้างๆ หูกัน ไทม์ทำเหมือนไม่สนใจ แต่เขาได้ยิ

“......” คุณหญิงเงียบ เข้าใจความรู้สึกของคนที่สูญเสียดี จึงเลือกที่จะฟังแทนการถามซักไซ้ในเวลานี้ เพราะตัวเองก็เคยสูญเสียแม่สูญเสียยายและคนในครอบครัวอันเป็นที่รักเหมือนกัน จึงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี“ฉันอยากบอกพี่ลินินว่ายายตายแล้ว งานศพพี่ลินินก็ไม่ได้มา ฉันติดต่อไม่ได้ เสร็จงานศพยายแล้วฉันก็เลยมา พอเข้ามาที่นี่ทุกคนก็เข้าใจว่าฉันเป็นพี่ลินิน แล้วบอกว่าพี่ลินินหายไปนานแล้วเพิ่งจะกลับมา ฉันก็เลย... สวมรอยเป็นพี่สาวตัวเองค่ะ”“เธออยากรู้ว่าพี่สาวของเธอหายไปไหน แค่นั้นเองหรอ”“ค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มตามหาจากที่ไหน ฉันไม่รู้จักใคร ก็เลยต้องสวมรอยไปก่อน”“......”“เราโดนพ่อกับแม่ทิ้งค่ะ ให้อยู่กับยาย ยายขายขนมส่งเราสองคนเรียน จนพี่ลินินเรียนจบปริญญาโทแล้วได้ทำงาน ส่วนฉันจบแค่มอปลายแล้วก็เลยคอยอยู่ดูแลยายที่บ้าน ไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยค่ะ พี่ลินินส่งเงินกลับมาที่บ้านตลอด แต่ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่พี่ลินินหายไปหลายเดือนแล้ว ติดต่อไม่ได้ เงินที่เคยส่งทุกเดือนก็หยุดไป ยายก็เริ่มป่วย แล้วก็...”“ฉันเข้าใจเธอนะ”คุณหญิงรฐาปลอบใจคนตรงหน้าโดยการโอบมือทั้งสองข้างของเธออย่างอ่อนโยน เข้าใจว่ามารี