All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 71 - Chapter 80

มารีนพูดพร้อมกับเสียงสะอื้นในลำคอ เธอพยายามกลั้นใจพูดคำนี้ออกไป พยายามเข้มแข็งทำเหมือนกับว่าตัวเองทำใจได้แล้ว แต่ไม่เลยเธอไม่เคยทำใจได้เลย ทุกครั้งที่นึกถึงเธอจะร้องไห้ตลอด“วะ ว่ายังไงนะ ยาย! ยายทำไมนะ!?”“ยายป่วยมาได้สักพักแล้ว ตอนนั้นหนูพยายามติดต่อหาพี่ แต่ทำยังไงก็ติดต่อไม่ได้เลย จนยายรอไม่ไหว เสร็จงานยายฉันก็เลยมาอยู่ในเมืองตามหาพี่ แล้วก็... มีคนช่วย จนได้เจอพี่อยู่ที่นี่”“ยะ ยาย...”ลินินทรุดตัวลงแข้งขาจู่ๆ มันก็อ่อนแรงไปหมดเลย ยายที่เลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่ต่างอะไรจากแม่แท้ๆ แม่บังเกิดเกล้าเลย แต่ในช่วงเวลาชีวิตสุดท้ายตัวเองกลับไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เธอเองก็รักยายมากไม่ต่างอะไรจากมารีน แต่วันนี้ได้รับข่าวร้ายมันทำเอาเธอถึงกับไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน“ยายถามหาพี่อยู่นะ แต่หนูไม่รู้จะบอกยังไง ก็เลยได้แต่บอกยายว่า พี่ทำงาน พี่ไม่มีเวลาว่าง แต่ตอนนั้นหนูไม่รู้เลยว่าพี่อยู่ไหน ต้องติดต่อยังไง”“พี่ขอโทษ ฮึกกฮื้ออ พี่ขอโทษ ยายฮือออ นินขอโทษ”“พี่ลินิน” มารีนประคองพี่สาวของตัวเองให้ลุกขึ้นมา“พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้”“ยายไม่โกรธพี่หรอก

เสียงของลินินดังขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏ ทำเอาชายหนุ่มตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั้นถึงกับหน้าเหวองงเป็นไก่ตาแตก มองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยความไม่เข้าใจ“พี่สะใภ้ คะ คืออะไรครับ”“น้องสาวของพี่เอง ชื่อมารีน ส่วนนี่เฉินน้องชายของคีอาน”ลินินแนะนำทั้งสองคนให้ได้รู้จักกัน ถึงจะเป็นการเจอกันแบบบังเอิญมากไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร เฉินเป็นเด็กที่นิสัยดีมากๆ ก็เลยไม่ถือโทษโกรธอะไรตอนที่เดินชนกัน“เธอชื่อ มารีน สินะ”“อื้ม”“อายุเท่าไหร่?”“ย่างยี่สิบสาม”“เท่ากันเลย”มารีนแอบตกใจนิดหน่อยเพราะเฉินค่อนข้างจะตัวใหญ่ ดูกำยำพอๆ กับไทม์เลย และการแต่งตัวก็ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่เหมือนคนรุ่นเดียวกันเลย หรือเป็นเพราะเธอยังไม่ยอมโตก็ไม่รู้“ยินดีที่ได้รู้จักนะ”“เช่นกันค่ะ”“เธอ... หน้าตาเหมือนกับพี่สะใภ้มากเลย เหมือนจนแยกไม่ออก”“เหรอ..”“แต่ว่าก็มีความต่างอยู่นะ นิสัยของเธอกับพี่สะใภ้ ไม่ค่อยเหมือนกัน”“หึหึ หรอ”มารีนยิ้มแล้วก็หัวเราะเบาๆ ใครๆ ที่ได้รู้จักเธอก็มักจะพูดแบบนี้แหละ สองพี่น้องหน้าตาเหมือนกันแต่นิสัยไม่ได้เหมือนกันเลยสักนิดเดียว ถ้าได้รู้จักจริงๆ จะแยกออกเลย เพราะมันค่อนข

#เช้าวันต่อมา ท่าอากาศยานนานาชาติฯ 🇨🇳“เดินทางปลอดภัยนะมารีน”“ขอบคุณนะเฉิน อุตส่าห์มาส่งถึงที่นี่เลย ซื้อของให้อีก เกรงใจจะแย่แล้วเนี่ย” มารีนพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ในมือของเธอถือของหลากหลายอย่างเต็มมือไปหมด ทั้งของกินของใช้ของฝากมากมาย ไม่รู้อะไรเป็นอะไรบ้าง“ไม่เป็นไรอยากให้ มันอาจจะกระทันหันไปหน่อยนะ ไม่รู้ว่าเธอจะกลับเร็วขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นจะชวนไปเที่ยวห้างสักวันนึง”“แค่นี้ก็เยอะมากแล้ว ขอบคุณมากๆ นะ เอาไว้ถ้ามาจากไทย จะหาของฝากมาฝากนะ หรือไม่ก็... ไปเที่ยวหาก็ได้ เดี๋ยวพาไปหาของอร่อยกิน”“โอเคได้เลย”“ฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว เฉินเองก็กลับดีๆ นะ”“ครับ บ๊ายบาย”มารีนเดินไปหาไทม์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน ก่อนจะขึ้นเครื่องไปพร้อมกัน ก่อนหน้านั้นเธอแลกไลน์กับเฉินเอาไว้แล้ว เผื่อเอาไว้พูดคุยกัน แล้วก็เผื่อไว้ว่าเขาอาจจะมาเที่ยวหาเธอลืมไปเลยว่าไทม์ออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามยุ่ง“เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ”“คะ?” เงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ จู่ๆ ไทม์ก็พูดขึ้นมาแบบไม่พอใจ“ฉันบอกไว้ว่าไง ไม่ให้ยุ่งกับหมอนั่นไม่ใช่หรอ?”“ก็คุณไม่มีเหตุผลนี่ เฉินเขาก็นิสัยดี เราก็แค่เป็นเพื่อนกันเฉยๆ ยังไงก็ต้องได้รู้จัก

#เวลาต่อมา คอนโดของไทม์แกร๊ก ~ประตูห้องนอนของไทม์ถูกเปิดออก ตามด้วยเจ้าของห้องที่เดินออกมา ดูท่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เพราะตัวยังดูเปียกอยู่เลย แล้วก็อยู่ในชุดลำลองสบายๆ แล้วด้วย“ดูอะไรอยู่”“การ์ตูนค่ะ”“โตจนป่านนี้ละ ยังดูการ์ตูนอยู่อีกหรือไง” เขาทำเป็นพูดแซว แต่ก็เดินมานั่งลงข้างๆ เธอ แถมหยิบขนมในมือของเธอไปกินแบบดื้อๆ เลยด้วย“เขาก็ไม่ได้มีกฎออกมานี่ว่า ห้ามผู้ใหญ่ดูการ์ตูน สนุกดีออก ดีกว่าดูหนังที่อยู่ในโทรศัพท์คุณอีก”เธอหมายถึงหนังรักผู้ใหญ่ที่บังเอิญไปเจอพอดีตอนที่เขาเปิดหน้าจอโทรศัพท์ค้างเอาไว้ แถมค้างเอาไว้ตรงหน้าจอที่ผู้หญิงกับผู้ชายกำลังทำเรื่องอย่างว่ากันด้วยไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาดูหนังพวกนี้“นี่เธอแอบดูโทรศัพท์ฉันหรอ?”“เปล่าค่ะ ก็แค่บังเอิญเห็น”“ใช่หรอ ไม่ใช่ว่าแอบมาเปิดโทรศัพท์ของฉันนะ” ไทม์ถามย้ำเหมือนไม่เชื่อว่า เธอบังเอิญมาเห็นจริงๆ“นี่! โทรศัพท์ตัวเอง รหัสก็อยู่กับตัวเอง แถมยังต้องสแกนหน้าสแกนลายนิ้วมืออีก ถามจริงฉันคงเปิดได้เองมั้ง” มารีนพูด ไม่ใช่เหตุผลแต่มันเป็นความเป็นไปได้สูงสุด โทรศัพท์ราคาแพงขนาดนั้นมันต้องมีระบบป้องกันดีเยี่ยมอยู่แล้ว เธอจะไปเปิดอะไรด

“คุณไทม์... ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบเขา แต่ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย”“ก็เพราะฉันไม่ชอบมันเนี่ยแหละ ถึงต้องทำแบบนี้”“......”“งั้นเรามาลองวัดดวงดูกัน ฉันจะรอจนกว่าสายนี้จะตัดไป ถ้าหมอนี่ไม่โทรมาอีกก็แล้วไป แต่ถ้าโทรมาอีก ฉันก็จะรับสาย แล้วให้มันฟังเสียงว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ดีไหม?”“มะ ไม่เอานะคุณ..”เหมือนคำร้องขอของเธอจะไม่เป็นผลเลย เพราะเขาแค่บอกไม่ได้ต้องการความเห็นหรือขออนุญาตเธอแต่แรกแล้ว เขากำลังมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุกสายแรกตัดไปไม่ถึงห้านาทีสายที่สองก็โทรเข้ามาอีกครั้ง ไทม์มองดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือของมารีนแล้วยกยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกดรับสายจริงๆฟึบ ~( ฮัลโหลมารีน ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ จะนอนแล้วหรอ เห็นอ่านไลน์แต่ไม่รับ )“อื้อ อึก!!” มารีนรีบเอามือปิดปากของตัวเอง เพราะจู่ๆ ไทม์ก็กระแทกตัวตนเข้ามาอย่างกะทันหัน โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลย และก็ไม่คิดด้วยว่าเขาจะทำตอนนี้( ฮะ ฮัลโหล เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้น ) น้ำเสียงของปลายสายก็ไม่ได้ดูดีเช่นกัน ฉันกำลังเป็นห่วงเธอที่ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังออกมา“ตอบสิ คุยสิ” ไทม์พูดขึ้นเบาๆ ขณะที่เขากำลังสาวเอ