Todos os capítulos de The Billionaire's Forgotten Heir: Capítulo 81 - Capítulo 90

AZRIEL POVIbinaba ko nang bahagya ang backrest ng aking upuan habang nakatitig sa digital clock ng dashboard. 9:52 AM. Walong minuto na lang bago ang pormal na dismissal ng kindergarten class ni Zion. Sa tabi ko, si Elira ay tahimik na nag-aayos ng kaniyang buhok, pilit na itinatago ang panginginig ng kaniyang mga daliri sa pamamagitan ng pag-aayos ng strap ng kaniyang beige na blusa. Alam kong buong umaga siyang hindi mapakali. Kahit anong pilit niyang magmukhang kaswal, ramdam ko ang bigat ng bawat buntong-hininga niya sa loob ng sasakyan.Kinuha ko ang aking telepono at binuksan muli ang secure messaging app kung saan naka-update ang bawat galaw ng aking security detail. Nagpadala si Ramil ng maikling video feed mula sa rooftop camera ng katabing building. Ang 32nd Street ay nananatiling abala sa normal na traffic ng BGC—mga corporate shuttle, mga grab car, at mga empleyadong naglalakad sa ilalim ng tanghaling tapat.Tinitigan ko ang repleksyon ni Elira sa rearview mirror habang a

ELIRA POVMabilis na binuksan ni Azriel ang pinto ng backseat para tulungan si Zion na makababa mula sa mataas na upuan ng SUV. Pagkalapag na pagkalapag ng mga paa ng anak ko sa semento ng driveway, agad siyang tumakbo patungo kay Manang Melba na nakatayo sa may tapat ng pinto, nakabukas ang mga kamay at may malawak na ngiti sa mukha."Manang! Look po! May dalawa akong malalaking stars tapos may smiley face pa ako sa kamay!" masayang sigaw ng bata habang ipinapakita ang kaniyang maliit na palad na medyo may bakas pa ng natutuyong stamp ink."Naku, ang galing naman ng apo ko! Sabi ko na nga ba, kayang-kaya mo sa eskwelahan eh," sagot ni Manang habang kinukuha ang kaniyang maliit na backpack para gumaan ang dala ng bata. "Halika na sa loob, nagluto ako ng paborito mong carbonara para sa tanghalian. Alam kong nagutom ka sa dami ng ginawa niyo roon.""Carbonara! Mommy, bilisan mo po, may white spaghetti daw po si Manang!" hila ni Zion sa laylayan ng blusa ko nung maabutan ko sila sa may p

ELIRA POVIpinatong ko ang tasa ng chamomile tea sa ibabaw ng wooden coaster sa coffee table. Mainit pa rin ang singaw nito, pero unt-unti nang nababawasan ang usok habang sumasabay sa lumalamig na hangin sa loob ng sala. Tiningnan ko si Azriel na kasalukuyang seryosong nag-aayos ng kaniyang mga sleeves. Ipinatong niya ang brown envelope na naglalaman ng protection order sa dulo ng mesa, malapit sa kaniyang laptop."Elira, kung gusto mo munang magpahinga sa kwarto, sige na. Ako na ang magpapadala nitong scanned copy kay Ramos," sabi niya habang binubuksan ang screen ng kaniyang laptop. Ang banayad na liwanag mula sa monitor ay nagbigay ng konting highlight sa kaniyang seryosong mukha."Hindi naman ako inaantok, Azriel. Medyo nakatitig lang ako sa labas," sagot ko habang inililipat ko ang aking paningin sa glass door na patungo sa veranda. Lumalakas na ang patak ng ulan, at ang mga dahon ng malalaking puno sa garden ay sumasayaw na sa ilalim ng madilim na langit ng hapon.Sumandal ako

ELIRA POVNakatitig lang ako sa mga basag na piraso ng porselana sa sahig habang naririnig ko ang mabibigat na yabag ng sapatos ni Ramil papasok mula sa service door. Kasunod niya ang isang mas batang lalaki na may dalang ruggedized na laptop at ilang mga cable. Lumilikha ng banayad na ingay ang ulan sa labas, pero dito sa loob ng kusina, parang biglang huminto ang hangin. Sobrang lamig."Ma'am, huwag niyo po munang hahawakan ang phone niyo, ha? Hayaan niyo lang po si Sir Azriel," mahinahong sabi ni Ramil, pero bakas sa boses niya ang tensyon habang sumesenyas sa kasamahan niya na ilapag ang laptop sa ibabaw ng kitchen island.Hindi ako nakasagot. Naramdaman ko ang marahang pagpisil ni Azriel sa braso ko, pilit akong inilalayo sa mga kalat sa sahig. "Manang Melba, paki-asikaso muna si Zion sa itaas. Huwag niyo po muna siyang pabababain dito.""O-oo, Azriel. Sige, ako nang bahala sa bata," medyo nanginginig na sagot ni Manang habang nagmamadaling umakyat sa hagdanan.Sinalat ko ang mag

ELIRA POVDahan-dahan kong isinara ang pinto ng kwarto ni Zion pagkatapos kong tignan ang kaniyang kumot. Mahimbing pa rin ang tulog niya, yakap ang kaniyang maliit na T-Rex na laruan na parang walang anumang gulo sa labas ng mundong ginagalawan niya. Ang sarap maging bata—'yung ang tanging inaalala mo lang ay kung anong kulay ng clay ang gagamitin mo bukas o kung ilang stars ang ibibigay ng teacher mo pagkatapos ng klase.Naglakad ako pabalik sa sarili kong silid, pero bawat hakbang ko sa kahabaan ng carpeted na pasilyo ay parang may kasamang bigat. Ang lamig ng aircon sa second floor ay humahalo sa natural na lamig na dala ng ulan sa labas. Pumasok ako sa kwarto ko at naupo sa gilid ng malaking kama, nakatitig sa tapat ng bintana kung saan gumuguhit ang mga patak ng tubig sa salamin.Wala sa akin ang phone ko ngayon, andoon sa library ni Azriel, pero pakiramdam ko ay nakasulat pa rin sa harap ng mga mata ko 'yung pitong salita na natanggap ko kanina sa kusina. *'Kumusta ang unang ar