Tous les chapitres de : Chapitre 231 - Chapitre 240

เมื่อการอาบน้ำสิ้นสุดลง เลออนประคองเซียร่าให้ลุกขึ้นยืนพิงตัวเขาไว้ ชายหนุ่มใช้ผ้าขนหนูผืนหนาซับหยดน้ำตามผิวเนื้อและเส้นผมให้อย่างเบามือที่สุด ก่อนจะจัดการสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สวมใส่สบายให้กับเธอ ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนบาดแผลและเฝือกที่ขา จากนั้นจึงช้อนร่างบางอุ้มกลับออกมาวางลงบนโซฟาตัวกว้างในห้องนั่งเล่น เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก ภายในห้องปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่กำลังฉายภาพยนตร์สตรีมมิ่ง เลออนทิ้งตัวลงนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง คอยเป็นพนักพิงที่มั่นคงและอบอุ่นให้คนเจ็บได้เอนกายพักพิง เซียร่านั่งพิงอกกว้าง ทอดสายตาจ้องมองภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอด้วยความนิ่งเงียบ หนังดำเนินไปเรื่อยๆ เลออนไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเนื้อหาในเรื่องคืออะไร เพราะสมาธิของเลออนจดจ่ออยู่แค่จังหวะการหายใจของคนในอ้อมแขนเท่านั้น ท่ามกลางเสียงบทสนทนาของตัวละครในทีวี ความเงียบงันระหว่างคนสองคนที่ก่อตัวมาตลอดสามวันก็ถูกทำลายลง "เล...ออน" เสียงหวานแหบพร่าและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง มันเป็นค

ภายในห้องพักกว้างขวาง โซนห้องนั่งเล่นที่เคยโล่งสะอาดตา บัดนี้เต็มไปด้วยกองแผ่นไม้บัลซ่า กระดาษชานอ้อย และพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ที่กางแผ่หลาอยู่บนพื้น เลออน นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีสี่ กำลังอยู่ในช่วงปั่นโปรเจกต์จบ ปกติแล้วเด็กวิศวะโยธาอย่างเขาควรจะไปขลุกกินนอนอยู่ที่ใต้ตึกคณะ หรือไม่ก็ห้องทำงานของพวกเพื่อนในแก๊ง แต่ชายหนุ่มกลับดื้อดึง จัดการหอบหิ้วอุปกรณ์ทำโมเดลและแล็ปท็อป ย้ายมานั่งทำงานอยู่กลางห้องพักนี้แทน เพียงเพราะเหตุผลเดียว... เขาไม่อยากทิ้งเซียร่าไว้คนเดียว โดยเฉพาะในยามค่ำคืน... ช่วงเวลาที่ความเงียบมักจะดึงเซียร่ากลับไปเผชิญหน้ากับฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่... ลัคกี้... อย่าเป็นอะไรนะ..." เสียงละเมอแผ่วเบาทว่าสั่นสะท้านดังลอดมาจากเตียงนอนกว้าง ทำเอาคนที่กำลังนั่งขัดสมาธิประกอบโมเดลอยู่กลางห้องชะงักมือ เลออนวางคัตเตอร์และแผ่นไม้ในมือลงทันที ร่างสูงผุดลุกขึ้นแล้วก้าวเร็วๆ เข้าไปหาคนบนเตียง "ลัคกี้... กลับมาหาฉัน... ฮึก..." เซียร่ากำลังนอนกระสับกระส่าย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยซีดเซียวชุ่มโชกไปด้วยเหงื

เซียร่าหอบหายใจหนักหน่วง ความเสียวซ่านที่ตีรวนจนแทบทะลักทำให้เธอต้องเอื้อมมือไปสอดขยุ้มกลุ่มผมของชายหนุ่ม ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ เป็นเชิงรั้งให้เขาหยุด เลออนยอมผละใบหน้าออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถาม ฝ่ามือเล็กก็ออกแรงผลักที่แผงอกกว้าง ดันร่างกำยำให้หงายหลังลงไปนอนราบกับผืนเตียงเสียเอง ชายหนุ่มยอมทิ้งตัวลงนอนแต่โดยดี นัยน์ตาคมกริบฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ขณะทอดมองร่างบางที่ค่อยๆ ขยับตัวเลื่อนต่ำลงไปหยุดอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนท่อนขาขวา เซียร่าปรือตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยแรงอารมณ์ขึ้นมองเขาผ่านความสลัว สองมือเล็กกอบกุมท่อนเอ็นลำยักษ์ที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดและเม็ดมุกเอาไว้หลวมๆ ก่อนที่กลีบปากอวบอิ่มจะเผยอออก แล้วค่อยๆ ครอบครองส่วนหัวหยักบาน กลืนกินเข้าไปในโพรงปากอุ่นชื้น "ซี๊ดดด... เซียร่า แม่ง..." เลออนสบถครางต่ำลอดไรฟัน สันกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกอุ่นร้อนและคับแคบที่โอบรัดตัวตนของเขาเอาไว้มันรุนแรงจนแทบคลั่ง นี่มันคือ 'ครั้งแรก'...

ติ๋ง... หยดเลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมออกจากโพรงจมูกโด่งเป็นสันของชายหนุ่ม... เลออนเลือดกำเดาไหลเพราะความเอ็กซ์แตกของภาพตรงหน้า ชายหนุ่มไม่สนใจจะยกมือขึ้นเช็ดมันออก เขาเงยหน้าขึ้น แลบลิ้นร้อนตวัดเลียลำคอระหงของเซียร่าอย่างตะกละตะกลาม สันกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นขณะงัดสะโพกสวนกระแทกขึ้นไปเน้นๆ "ซี๊ดด... แม่งเอ๊ย" เลออนคำรามต่ำ นัยน์ตาดุดันจ้องมองใบหน้าที่เสียวจนแทบขาดใจของเธอ "ทำไมเซ็กซี่จังเลยครับ คนสวย... ขย่มมาแรงๆ เลยเอาให้เสร็จเลย" 01.00 น.เวลาล่วงเลยข้ามวัน ทว่าสงครามบนเตียงยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด เซียร่าถูกจับพลิกคว่ำพลิกหงายไม่รู้กี่ตลบ ช่องทางอ่อนนุ่มถูกรุกล้ำและกระแทกกระทั้นจนบวมช้ำ ทว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิต และช่วยกลบเกลื่อนฝันร้ายในหัวให้หายไป เลออนไม่ปล่อยให้เธอได้พัก ชายหนุ่มพลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลงกับเตียง จับสะโพกมนยกขึ้นสูง ก่อนจะสอดแทรกความใหญ่โตที่ฉ่ำเยิ้มทะลวงเข้าไปในช่องทางรักอย่างหนักหน่วง ร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอัดกระแทก เสียงเตียงเหล็กเสียดสีกับพื้นดังก้องแข่งกับเสี

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... รถสปอร์ตคันหรูถูกจอดทิ้งไว้หน้าบ้านพักตากอากาศส่วนตัวกลางหุบเขาที่เงียบสงบ เลออนตัดสินใจพับเก็บความวุ่นวายในเมืองหลวง แล้วพาเซียร่าหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เซียร่ายอมพูดคุยกับจิตแพทย์ผ่านวิดีโอคอลตามที่ชายหนุ่มคอยจัดการให้ แน่นอนว่าบาดแผลที่ถูกกรีดลึกมาทั้งชีวิต... ไม่มีทางรักษาสมานได้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน บางคืนเธอยังคงสะดุ้งตื่นมาพร้อมกับคราบน้ำตา อาการเหม่อลอยและหวาดระแวงยังคงมีให้เห็น ทว่าความเงียบสงบของธรรมชาติรอบตัว ผนวกกับการดูแลที่ไร้เงื่อนไขของเลออน ก็ช่วยประกอบเศษซากจิตใจของเธอให้ค่อยๆ เข้ารูปเข้าทีทีละนิด ลมเย็นเยียบของป่าสนพัดโชยมากระทบผิว ระเบียงไม้กว้างขวางที่ยื่นออกไปรับวิวทิวเขาคือมุมโปรดมุมใหม่ของเซียร่า ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของเลออนกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นระเบียง ท่อนขาขวาที่เพิ่งถอดเฝือกออกถูกวางเหยียดเอาไว้อย่างระมัดระวัง นัยน์ตาคู่สวยทอดมอง 'เต้าหู้' กับ 'โคล่า' สองก้อนขนจรจัดที่กำลังวิ่งไล่ตะครุบใบไม้แห้งกันอยู่บนพื้นไม้กระดาน เซียร่านั่งเหม่อลอย ปล่อยให้สา