Tous les chapitres de : Chapitre 201 - Chapitre 210

ช่องทางคับแคบที่ถูกรุกล้ำบีบรัดท่อนเอ็นใหญ่ถี่ยิบและรุนแรงเพื่อต่อต้านสิ่งแปลกปลอม ทำเอาคนที่เพิ่งทะลวงเข้าไปถึงกับต้องแหงนหน้าสูดปาก หอบหายใจหนักหน่วงจนแผงอกกว้างสะท้อนขึ้นลง "ซี๊ดด... แม่งแน่นฉิบหาย..." ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มพร่าสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ "เธอทำฉันหายใจไม่ออกนะเซียร่า" เลออนแช่กายค้างไว้ชั่วอึดใจ เพื่อให้ร่องเนื้ออ่อนนุ่มได้ปรับตัวกลืนกินเขาทั้งลำ "ฉันจะขยับต่อแล้วนะ..." สิ้นคำเตือน สะโพกสอบก็เริ่มถอนความใหญ่โตออกช้าๆ จงใจให้เม็ดมุกรูดครูดกับจุดเสียวด้านในจนเซียร่าผวาเฮือก ก่อนจะสวนเอวตอกอัดความแข็งขืนกลับเข้าไปใหม่จนมิดด้าม แล้วเริ่มต้นสับจังหวะดิบเถื่อนอย่างไม่คิดจะปรานี พั่บ! พั่บ! พั่บ! สะโพกสอบก็โหมกระหน่ำตอกอัดความใหญ่โตเข้าใส่ร่องเนื้อที่กำลังตอดรัดอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องคลอเคล้ากับเสียงครางหวานหู เลออนกระแทกกระทั้นท่อนเอ็น สานต่อความเสียวซ่านให้เม็ดมุกครูดสีไปกับผนังเนื้ออ่อนเน้นๆ ทุกจังหวะ จนเซียร่าหัวคลอนไปตามแรงส่ง ร

แสงแดดจัดจ้าในช่วงบ่ายที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ปลุกให้คนที่จมอยู่ในห้วงนิทราค่อยๆ ปรือตาตื่น พายุฝนด้านนอกที่โหมกระหน่ำมาตลอดทั้งคืนหยุดลงไปตั้งแต่ตอนไหน เธอก็ไม่แน่ใจนัก เพราะกว่าพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งของคนข้างกายจะสงบลง ท้องฟ้าก็สว่างคาตาจนเธอแทบจะสลบเหมือดคาอกเขาไปแล้ว หญิงสาวกะพริบตาปรับโฟกัส กวาดสายตามองสภาพห้องที่เละเทะยิ่งกว่าสมรภูมิรบ เสื้อผ้าของเธอและเขากระจัดกระจายตั้งแต่หน้าประตู พาดอยู่บนพนักโซฟา ลากยาวไปยันเคาน์เตอร์บาร์ และจบลงที่หน้าห้องน้ำ... หลักฐานพวกนั้นตอกย้ำชัดเจนว่า เมื่อคืนแทบไม่มีตารางนิ้วไหนในห้องนี้ที่เลออนไม่ได้จับเธอกระแทก แค่คิดจะขยับตัวยันร่างขึ้น ความปวดร้าวก็แล่นริ้วไปถึงกระดูกจนเซียร่าต้องนิ่วหน้า โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมหนักจากการถูกกระหน่ำตอกอัดอย่างยาวนาน ความรู้สึกบวมช้ำและโหวงเหวงทำให้รู้สึกลึกๆ ว่าช่องทางทั้งหน้าและหลังเหมือนจะยังปิดไม่สนิทดีด้วยซ้ำ ท่อนแขนแกร่งของคนที่สูบพลังเธอไปจนหมดหยดสุดท้ายยังคงกอดรัดเอวบางไว้แน่น เลออนในยามหลับสนิทซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเธออย่

ปัง... เสียงบานประตูปิดลงสนิท พร้อมกับแผ่นหลังกว้างที่ลับหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่โรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งห้อง วินาทีที่แน่ใจว่าเขาจากไปแล้ว... หน้ากากความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เซียร่าพยายามสวมใส่ก็พังทลายลงมาไม่เหลือชิ้นดี ร่างบางที่เคยยืนเชิดหน้าอย่างเข้มแข็งทรุดฮวบลงกับพื้นห้องราวกับคนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด "ฮึก..." เสียงสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้หลุดลอดออกมาอย่างไม่อาจควบคุม หยาดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงมาอาบสองแก้ม หญิงสาวยกมือขึ้นกุมหน้าอกซ้ายของตัวเองแน่น บีบขยำเสื้อผ้าจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความอึดอัดที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก มันเจ็บ... เจ็บจนเหมือนหัวใจจะแหลกสลาย ทั้งที่เธอเป็นคนเอ่ยปากผลักไสเขาไปเองแท้ๆ แต่ทำไมข้างในมันถึงได้ปวดร้าวขนาดนี้ เซียร่าไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด... เธอไม่เคยศรัทธาในคำว่า 'รัก' สำหรับคนที่ถูกครอบครัวทิ้งและถูกคนรอบข้างหักหลังมาตลอดอย่างเธอ ความรักมันก็เป็นแค่เรื่องลวงโลก เป็นจุดอ่อนโง่ๆ ที่ทำให้คนเราอ่อนแอ และสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการถูกทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว

ตลอดช่วงบ่าย... นาเดียร์ทำตัวเหมือนกำลังชดเชยเวลาห้าปีที่หายไป หญิงสาวลากเซียร่าเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ เลือกหยิบเสื้อผ้า กระเป๋า และเครื่องประดับราคาแพงมาทาบตัวเซียร่า ซื้อของสารพัดอย่างมายัดเยียดให้ราวกับเซียร่าเป็น 'ตุ๊กตาตัวโปรด' ที่เธอเพิ่งได้กลับคืนมา เซียร่าทำได้เพียงเดินตามเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบ จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มหม่น นาเดียร์ที่เดินควงแขนเซียร่ากลับมาที่ลานจอดรถก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา "เย็นนี้... ไปทานข้าวที่บ้านเรานะเซียร์" "แต่ฉันต้องกลับไปดูแมวที่ห้องอะดิ..." เซียร่าเอ่ยปฏิเสธ "ฉันเพิ่งรับมาเลี้ยงไว้สองตัว ปล่อยทิ้งไว้นานไม่ได้" “ช่างมันเถอะน่า... แค่มื้อเดียว พวกมันไม่ตายหรอก” น้ำเสียงที่หลุดออกมานั้นติดจะหงุดหงิดและปัดรำคาญจนเซียร่าเผลอขมวดคิ้ว แต่เพียงเสี้ยววินาที นาเดียร์ก็รีบปรับสีหน้า ขยับเข้าไปเบียดชิดแล้วซบใบหน้าลงกับต้นแขนของเซียร่าอย่างออดอ้อน "...น้าเซียร์ ไปด้วยกันน้า แค่ทานข้าวมื้อเดียวเอง ถือว่าทำเพื่อเรานะเซียร์"

บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีพาสเทลสะอาดตา ทุกมุมของห้องยังคงจัดวางข้าวของเอาไว้เหมือนเดิมไม่ต่างจากเมื่อห้าปีก่อน... เซียร่ากวาดสายตามองไปรอบๆ ความทรงจำในอดีตตีตื้นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เมื่อก่อนเธอใช้เวลาขลุกอยู่ในห้องนี้แทบจะทุกวันหลังเลิกเรียน ตัวติดกับนาเดียร์ตลอดเวลา กิน นอน หรือแม้แต่ทำการบ้านก็ทำด้วยกันที่นี่ จนบางครั้งเธอก็แอบรู้สึกว่าตัวเองแทบจะกลายเป็นลูกสาวอีกคนของบ้านหลังนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ ทว่าความรู้สึกอบอุ่นในวันวาน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก แกรก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ดึงเซียร่าให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด หญิงสาวหันไปมอง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างบอบบางของเจ้าของห้องเดินเข้ามา "นาเดียร์..." ใบหน้าหวานละมุนที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ บัดนี้แดงก่ำและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทันทีที่ประตูปิดลง นาเดียร์ก็พุ่งตัวโผเข้ามากอดเซียร่าเอาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับลาดไหล่บางแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อดกลั้น "ฮือ... เซียร์... เราไม่ไหวแล้ว" เสียงสะอื้นไห้ที