Tous les chapitres de : Chapitre 221 - Chapitre 230

หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะคว้าเอา 'ค้อนเหล็ก' ขนาดเหมาะมือที่วางปะปนอยู่กับกล่องเครื่องมือช่างมุมห้องขึ้นมาถือไว้แน่น "เซียร์ดื้ออีกแล้วนะ..." นาเดียร์เค้นเสียงรอดไรฟัน แสยะยิ้มวิปริตจนน่าขนลุกขณะก้าวสามขุมเข้าไปหาคนที่กำลังดิ้นรนบนเตียง "อื้อ!! อื้ออออ!!" เซียร่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ส่ายหน้าไปมาอย่างอ้อนวอนเมื่อเห็นอาวุธในมือของอีกฝ่าย "ถ้าเซียร์ไม่มีขา เซียร์ก็จะไม่ทิ้งเราไป" สิ้นคำพูดอำมหิต นาเดียร์ก็ง้างค้อนเหล็กในมือขึ้นสุดแขน ก่อนจะฟาดเปรี้ยงลงบนท่อนขาเรียวสวยของเซียร่าอย่างเต็มแรง กร๊อบ!! "อึก!! อื้ออออออออออ!!!" เซียร่าเบิกตาค้าง หวีดร้องอู้อี้สุดเสียงจนสุดหลอดลม ร่างบางกระตุกเกร็งแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง ความเจ็บปวดร้าวลึกทะลุขั้วกระดูกแล่นปราดขึ้นมาจนสมองขาวโพลน น้ำตาแห่งความทรมานไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก เรี่ยวแรงทั้งหมดสูญสิ้นไปในพริบตา เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนหอบหายใจรวยริน รอรับความเจ็บปวดที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูร่างกาย ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะกำลังจะแตกดับ

สมองของเซียร่าขาวโพลน ตรรกะทุกอย่างบิดเบี้ยวตีกันมั่วไปหมด คำกล่าวหาที่โยนความผิดมาให้หน้าตาเฉย ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่จิตใจที่กำลังแตกสลายและเปราะบางถึงขีดสุด... สภาวะที่ไร้ทางสู้บีบคั้นให้เซียร่าเริ่มสั่นสะท้านและตั้งคำถามกับตัวเอง... หรือว่าเธอจะเป็นคนผิดจริงๆ? เป็นเพราะเธอพยายามตีตัวออกห่างใช่ไหม... นาเดียร์ถึงได้กลายเป็นปีศาจแบบนี้? เป็นเพราะเธอเอาแต่ผลักไสทุกคนแม้กระทั่งเลออน... เรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี่ถึงได้เกิดขึ้น? เป็นเธอเองใช่ไหมที่ทำให้คนที่รักเธอต้องพังทลาย? ทว่าก่อนที่เซียร่าจะถูกดึงให้จมดิ่งลงไปในห้วงความรู้สึกผิดจอมปลอมจนกู่ไม่กลับ เสียงทุ้มดุดันของเลออนก็ตวาดลั่นแทรกขึ้นมากระชากสติ! "รักเหรอ? ถ้ารักมึงจะทำระยำกับเซียร่าแบบนี้เหรอวะ!" เลออนด่ากราด สันกรามแกร่งขบแน่นด้วยความขยะแขยง "มึงเลิกปั่นหัวคนอื่น แล้วก็เลิกหลอกตัวเองได้แล้วอีนาเดียร์! คนอย่างมึง... ไม่เคยรักใครนอกจากตัวเองหรอก!" คำตอกหน้าตรงๆ ที่แทงทะลุเข้าไปถึงสันดานดิบ ทำเอานาเดียร์ชะงัก รอยยิ้มบิดเบี้ยวจนน่าขนลุกผุดขึ้นบนใบหน้าเปื้อนน้ำตา หญิงสาวหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายคนสติห

"ถ้าคุณเสียเลือดมากจนหมดสติไป ทีมแพทย์ก็ต้องแบ่งกำลังไปช่วยคุณ แทนที่จะได้โฟกัสกับการรักษาคนไข้อย่างเต็มที่... ไปทำแผลซะครับ" นายแพทย์ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มสงบ "เตรียมสภาพร่างกายตัวเองให้พร้อม เพื่อที่ตอนเธอฟื้นขึ้นมา... เธอจะได้เห็นคุณรออยู่" เลออนสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงข่มความหวาดกลัวและความกระวนกระวายใจทั้งหมดเอาไว้ ความเป็นห่วงเซียร่ามีมากกว่าความดื้อรั้นของตัวเอง สุดท้ายเขาจึงยอมพยักหน้าช้าๆ "ช่วยเธอด้วยนะครับหมอ..." เสียงทุ้มที่เคยตวาดลั่นเมื่อครู่ บัดนี้แหบพร่าและสั่นเครืออย่างคนหมดหนทาง "ช่วยให้เธอปลอดภัยที" "เราจะทำเต็มที่ครับ" นายแพทย์เวรรับคำหนักแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปด้านใน ประตูกระจกฝ้าของห้องผ่าตัดปิดลงจนสนิท เลออนยืนมองบานประตูที่ปิดตายด้วยความกังวลจนหัวใจเต้นรัว แต่เขารู้ดีว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือจัดการร่างกายตัวเองให้พร้อมที่สุดตามที่หมอบอก "เชิญทางนี้เลยค่ะคุณ เดี๋ยวทางเราพาไปทำแผลก่อน" พยาบาลรีบเข้ามาประคองร่างสูงที่ชุ่มไปด้วยเลือด คราวนี้เลออนไม่ได

เลออนพรูลมหายใจยาว ไล่ความตึงเครียดและเรื่องราวบ้าๆ พวกนั้นออกไปจากหัว ชายหนุ่มผลักประตูห้องพักฟื้นวีไอพี แล้วก้าวเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องกว้างมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างของเซียร่านอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าสวยที่เคยเชิดรั้นและดื้อดึงดูซีดเซียวจนคนมองใจหาย สายตาของเลออนเลื่อนต่ำลงไปหยุดที่ขาขวาของเธอ... ท่อนขาที่ถูกเข้าเฝือกหนาเตอะ วางนิ่งอยู่บนหมอนรอง สภาพความบอบช้ำพวกนั้นยิ่งทำให้เขารู้สึกหน่วงลึกในอก ชายหนุ่มลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง เอื้อมมือข้างที่พันผ้าก๊อซแน่นหนาจากการรับคมมีดแทนเธอ ไปกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบของคนบนเตียงเอาไว้หลวมๆ เลออนกระชับฝ่ามือเล็กให้แน่นขึ้นอีกนิด โน้มใบหน้าลงไปก่อนจะจรดริมฝีปากหยักลงบนหลังมือบางแผ่วเบา สัมผัสอุ่นชื้นที่แนบลงบนผิวเนื้อเย็นเฉียบเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและห่วงใยทั้งหมดที่เขามี ชายหนุ่มแช่ริมฝีปากค้างไว้อยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับต้องการใช้มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้คนบนเตียง ทว่าในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมา เลออนก็ถึงกับชะงัก เมื่อพบว่าดวงตาคู่สวยคู่นั้นเปิดปรืออ

เลออนมองคนที่ยอมกินยาแต่ทำตัวราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ ชายหนุ่มลอบกลืนความขมขื่นลงคอ ไม่กล้าแม้แต่จะเซ้าซี้ให้เธอกินข้าวต่อ เพราะรู้ดีว่าการที่เธอยอมกินยาให้ มันก็คือขีดสุดของความอดทนที่เธอมีให้เขาในตอนนี้แล้ว เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงค่ำ แสงแดดด้านนอกหน้าต่างถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด เลออนขยับถาดอาหารที่แทบไม่พร่องเลยออกไปวางบนโต๊ะเงียบๆ ชายหนุ่มเดินไปเปิดไฟในห้องเพื่อไล่ความสลัว แสงไฟนีออนสว่างขึ้นพอให้เห็นคราบเหงื่อจางๆ ตามไรผมของคนบนพื้นพรมจากอากาศที่เริ่มอบอ้าว เซียร่าขยับตัวเล็กน้อย สายตาหลุบลงมองท่อนขาขวาที่เข้าเฝือกหนาเตอะ มันหนักและยึดตรึงจนขยับเขยื้อนลำบาก หญิงสาวเม้มปากแน่น ค้ำฝ่ามือลงบนพื้นพรมพยายามจะดันตัวลุกขึ้นด้วยตัวเองตามสัญชาตญาณดื้อรั้นที่ไม่ชอบพึ่งพาใคร ทว่าน้ำหนักของเฝือกบวกรวมกับความระบมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทำให้ร่างกายไม่เอื้ออำนวยอย่างใจคิด เลออนที่คอยจับตาดูอยู่ตลอดไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องฝืน ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิด ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆ โดยไม่เอ่ยปากเซ้าซี้ให้รำคาญใจ สองแขนแกร่งสอดเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบางออกแรงช้อนอุ้มร่างของเธอขึ