Tous les chapitres de : Chapitre 191 - Chapitre 200

แทนที่จะอธิบายหรือเถียงกลับ เลออนหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับก้าวเข้าไปหาร่างบางที่ยืนกอดอกอยู่เพียงครึ่งก้าว รอยยิ้มบางๆ ยังคงแต้มอยู่บนมุมปาก "เลิกบ่นเถอะน่า..." น้ำเสียงทุ้มที่เคยเจือความเหนื่อยล้า บัดนี้ทอดอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ยังไงเธอก็มาแล้วนี่" เซียร่ายังคงกอดอกแน่น หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะถามเสียงห้วนเพื่อตัดบท "แล้วตกลงเรียกฉันลงมาทำไม... มีอะไร" เลออนมองเสี้ยวหน้าของคนปากแข็ง นัยน์ตาคมทอดมองอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะตอบกลับสั้นๆ แต่ชัดเจน "ก็คิดถึงน่ะสิ" เจอคำตอบตรงไปตรงมาแบบนั้นเข้าไป เซียร่าก็ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ แต่ด้วยความฟอร์มจัด หญิงสาวจึงแสร้งตีหน้านิ่ง "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว... ฉันกลับล่ะ" พูดจบก็เตรียมจะหมุนตัวหันหลังกลับไปทางโถงลิฟต์ ทว่า... หมับ! ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า ฝ่ามือหนาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เสียก่อน "ไปนั่งรถเล่นกัน" เลออนเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เซียร่ายืนนิ่ง ไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้อ้าปากด่าหรือสะ

เมื่อเห็นว่าลูกแมวปลอดภัยดีแล้ว ความชื้นแฉะจากเสื้อผ้าที่เปียกแนบเนื้อก็เริ่มทำให้เธอรู้สึกรำคาญ หญิงสาวจัดการถอดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นออก โยนทิ้งลงในตะกร้าผ้าอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ร่างกายนวลเนียนเปลือยเปล่าอย่างไม่มีความเคอะเขินแต่อย่างใด เลออนที่เพิ่งจัดการล็อกประตูเสร็จ หันกลับมาก็ถึงกับชะงักกึก ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดไปจังหวะหนึ่งเมื่อภาพนวลตาปรากฏชัดเจนเต็มสองตา นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ใบหูทั้งสองข้างจะเริ่มซับสีแดงจัด ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีไปทางผนังห้องอย่างรวดเร็ว "นี่... เธอไม่อายบ้างหรือไง" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพยายามดัดให้เป็นปกติ "มีผู้ชายอยู่ในห้องทั้งคน มาถอดเสื้อผ้าหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง" แทนที่จะตกใจหรือรีบหาอะไรมาปิด เซียร่ากลับหันมามองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนหันหน้าเข้ากำแพงด้วยสายตาเรียบเฉย "อย่ามาทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย" หญิงสาวแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ทำอาชีพขายตัวแท้ๆ... ไม่เคยเห็นของผู้หญิงคนอื่นหรือไง" เจอคำค่อนขอดนั้นเข้าไป เลออนก็ถึงกับคิ้วกระตุก ชายหนุ่มบ่นอุบอิบกลับไปโ

"เมี๊ยว~" ราวกับฟังรู้เรื่อง ลูกแมวทั้งสองตัวประสานเสียงร้องตอบรับ แถมยังเอาหัวมาถูไถมือใหญ่ของเขาอย่างออดอ้อน ทำเอาคนตั้งชื่อยิ้มกริ่มออกมาอย่างพอใจ เซียร่ามองภาพนั้นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ "เป็นพ่อมันหรือไง ถึงคุยกันรู้เรื่อง" แทนที่จะสะทกสะท้าน เลออนกลับเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตรงข้าม มุมปากหยักยกยิ้มกวนประสาท "ใช่ ฉันเป็นพ่อ..." เขาตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะทิ้งจังหวะนิดๆ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า "...ส่วนเธอก็เป็นแม่ไง" "อย่ามากวนประสาท" เซียร่าสวนทันควันพร้อมกับถลึงตาใส่คนหน้ามึน ในขณะที่คนโดนด่ากลับหัวเราะชอบใจที่แหย่เธอได้สำเร็จ เสียงหัวเราะของเลออนค่อยๆ ซาลง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันหมิ่นเหม่รอบเอว เดินตรงไปยังหน้าต่างแล้วใช้มือเลิกผ้าม่านออกดูสภาพอากาศด้านนอก "ดูเหมือนคืนนี้ฉันคงต้องนอนที่นี่แล้วล่ะมั้ง..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะมองหยาดฝนที่ยังคงสาดกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง "ฝนตกหนักโคตรๆ เลย เซียร่า" หญิงสาวไม่ได้ตอบรับหรือเอ่ยปากไล่ เธอทำเพียงลุกขึ้นก้าวเดินไปที

"แต่มีสิ่งหนึ่ง... ที่ฉันจำเป็นต้องบอกให้เธอรู้" เลออนเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนสั่น ฝ่ามือหนาที่ประคองท้ายทอยเลื่อนมากอบกุมพวงแก้มเนียน ส่วนแขนอีกข้างก็กระชับกอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป "แม้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด... มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวที่เพิ่งมาบอกเอาป่านนี้ก็ตาม" "แต่ฉันอยากให้เธอรับรู้เอาไว้... ขอแค่ให้เธอฟังฉัน" ชายหนุ่มกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ นัยน์ตาที่เคยเย่อหยิ่งมาตลอด บัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่เขาพยายามสะกดกลั้น "เธอคงคิดมาตลอดใช่ไหม... ว่าฉันรักนาเดียร์"เขาแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง แววตาหม่นทึบและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันเองก็เคยหลอกตัวเองแบบนั้น... แต่ความจริงคือ สายตาฉันไม่เคยมองใครนอกจากเธอเลยเซียร่า... ไม่เคยเลย" เซียร่าเบิกตากว้าง ร่างกายที่แข็งทื่ออยู่แล้วยิ่งสั่นสะท้านกับคำสารภาพที่หลุดจากปากของผู้ชายที่เธอเกลียดชังมาตลอดห้าปี "ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน... เธอก็เข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวฉันมาตลอด" เลออนกระซิบเสียงเครือ ปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าว

หลังจากปรนเปรอด้วยปลายลิ้นจนร่องเนื้อฉ่ำเยิ้ม เลออนก็เปลี่ยนมาใช้ก้านนิ้วยาวสอดแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบแทน ชายหนุ่มเริ่มจากหนึ่งนิ้ว ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบเพื่อเบิกทาง ก่อนจะแทรกนิ้วที่สองและสามตามเข้าไปติดๆ จนผนังเนื้ออ่อนบีบรัดแน่นตึงไปหมด "อ๊ะ... อื้ออ..." เซียร่าเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจสะท้านเมื่อถูกความคับแน่นรุกล้ำ ชายหนุ่มขยับเรียวนิ้วทั้งสามเข้าออกลึกขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับกระซิบชิดใบหู "สามนิ้วแล้วนะเซียร่า..." "อ๊า! เลออน... อึก... ไอ้บ้า..." เซียร่าหลุดเสียงครางกระเส่า ร่างบางบิดเร่าไปมา ใบหน้าเห่อร้อนจนแดงก่ำ ทั้งเสียวซ่านและหงุดหงิด หญิงสาวจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้าง กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางน่าอาย ทว่าปลายนิ้วร้ายกาจกลับจงใจงอควานหาจุดเสียวด้านในแล้วขยับเข้าออกรัวเร็วขึ้น จนเธอทนความขี้แกล้งของเขาไม่ไหว ต้องแหวใส่เสียงขุ่นสลับกับเสียงหอบคราง "นี่! อ๊ะ... ไม่ต้องมาพากย์เรียลไทม์ได้ไหม! อื้อ... อยากทำห่าอะไรก็ทำเถอะ จะพูดทำไมเนี่ย!" แทนที่จะสลด เลออนกลับหลุดเสียงหัวเราะทุ้มในลำค