One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

243 チャプター

ตอนที่ 60 กล่องปริศนา 3

เซียร่าเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกหน่วงลึกๆ ในอก หญิงสาวกดล็อกหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียงอย่างไม่ไยดี พยายามสลัดความฟุ้งซ่านทิ้งไป ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่าจังหวะที่ขยับตัวลุกขึ้นนั้น มือเรียวกลับเผลอปัดไปโดนกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางหมิ่นเหม่ยู่ขอบเตียงจนร่วงหล่นลงพื้น ตุบ! กุกกัก กุกกัก ข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นกระจัดกระจาย เซียร่าถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด หญิงสาวย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นแล้วก้มเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าลวกๆ ทว่าสายตากลับเห็น ‘ลิปสติก’ แท่งหนึ่งกลิ้งหลบเข้าไปใต้เตียงลึก หญิงสาวโน้มตัวก้มลงไปมองลอดใต้เตียง อาศัยแสงสว่างอันน้อยนิดพยายามกะระยะ ก่อนจะเอื้อมมือสอดเข้าไปหมายจะคว้าลิปสติกแท่งนั้น ทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังปัดป่ายควานหาอยู่ในความมืด... แต่มือของเธอกลับไปปะทะเข้ากับ 'วัตถุ' บางอย่างที่ถูกดันซ่อนเอาไว้ลึกสุดมุมเตียง ลักษณะของมันเป็นทรงสี่เหลี่ยม แข็ง และมีน้ำหนัก ด้วยความรู้สึกตะหงิดใจแปลกๆ เซียร่าจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หญิงสาวตัดสินใจคว้าวัตถุชิ้นนั้น แล้วออกแรงดึงลากมันออกมาจากใต้เตียงแท
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 61 เธอเป็นของฉัน

สิบปีก่อน... บ้านเดี่ยวหลังเล็กท้ายซอยที่ทรุดโทรมและเงียบเหงา คือโลกทั้งใบของเซียร่าในวัยสิบสี่ปี มันคือบ้านเก่าของพ่อที่ถูกปล่อยทิ้งร้างหลังจากที่เขาแยกทางกับแม่ และโยนเธอมาทิ้งไว้ที่นี่พร้อมกับแม่บ้านหนึ่งคนและเงินโอนรายเดือน เพื่อแลกกับการไม่ต้องเห็นหน้าลูกสาวที่เป็นความผิดพลาดในชีวิตของพวกเขา ความอ้างว้างและโดดเดี่ยวหล่อหลอมให้เซียร่ากลายเป็นเด็กเก็บตัว โลกของเธอมืดมนและว่างเปล่า... จนกระทั่งเธอได้เจอกับ 'ลัคกี้' สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์วัยกำลังซน ที่ถูกเจ้าของเก่าเอามาปล่อยทิ้งไว้แถวหน้าหมู่บ้าน เซียร่าอุ้มมันกลับมาเลี้ยง แบ่งปันพื้นที่ในบ้านที่ว่างเปล่าให้มันอยู่ สำหรับเด็กผู้หญิงวัยสิบสี่ที่ถูกพ่อแม่แท้ๆ ตัดหางปล่อยวัด ขนสีทองนุ่มฟูและดวงตากลมแป๋วที่ซื่อสัตย์ของลัคกี้ คือสิ่งหล่อเลี้ยงจิตใจเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังอยากมีชีวิตอยู่ ลัคกี้เป็นสิ่งมีชีวิตเดียวในโลกที่วิ่งกระดิกหางเข้าหาเธอทุกครั้งที่เปิดประตู เป็นที่ซับน้ำตาในวันที่เธอร้องไห้ และเป็นความรักเดียวที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆ ในโลกของเซียร่าวัยสิบสี่ปี เธอมีครอบครัวแค่ลัคกี้
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 61 เธอเป็นของฉัน 2

แกรก... เสียงบานประตูด้านในเปิดออก พร้อมกับร่างของเซียร่าที่เดินถือแก้วน้ำเย็นเฉียบออกมา ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอต้องชะงักค้าง เมื่อเห็นประตูรั้วหน้าบ้านเปิดอ้ากว้าง และเพื่อนรักกำลังยืนยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาคลอเบ้า "น้ำมาแล้ว... อ้าว นาเดียร์ ลัคกี้ล่ะ" "ซะ... เซียร์!" นาเดียร์แสร้งทำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงมาอย่างแนบเนียน "เมื่อกี้มีหมาจรจัดวิ่งผ่านมา ลัคกี้มันตกใจ กระชากจนหลุดมือเรา แล้ววิ่งเตลิดออกไปทางพงหญ้าท้ายซอย เรา... เราห้ามมันไม่ทัน" เพล้ง!! แก้วในมือเซียร่าร่วงหล่นแตกกระจาย หญิงสาวหน้าซีดเผือด ไม่สนเศษแก้วที่กระเด็นเฉียดขา รีบพุ่งตัววิ่งออกไปนอกรั้วทันที "ลัคกี้! ลัคกี้!!" เซียร่าตะโกนสุดเสียง วิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในป่าหญ้ารกร้าง ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มเริ่มส่งเสียงคำราม ก่อนที่สายฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก หญิงสาวไม่สนใจหยาดฝนที่เปียกปอนหรือกิ่งไม้หนามหญ้าที่เกี่ยวตามท่อนขา เธอแหวกโพรงหญ้าสูงท่วมหัวพลางตะโกนเรียกชื่อสุนัขตัวโปรดจนเสียงแหบแห้ง โดยมีนาเดียร์วิ่งกางร่มตามมาติดๆ แส
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 61 เธอเป็นของฉัน 3

เมื่อได้ยินทุกคำสารภาพของนาเดียร์ น้ำตาของเซียร่าก็ไหลออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจในวัยเด็ก ตีรวนเข้ากับความขยะแขยงผู้หญิงตรงหน้าจนแทบอาเจียน "ทำไม..." เซียร่าเค้นเสียงถามผ่านลำคอที่ตีบตัน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ "ทำไมเธอถึงทำแบบนั้นล่ะ นาเดียร์..." "มันคือครอบครัวของฉันนะ... เป็นสิ่งเดียวที่ฉันรัก เธอทำลงไปได้ยังไง!" นาเดียร์นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่รอยยิ้มหวานละมุนซึ่งใช้เป็นหน้ากากมาตลอดจะค่อยๆ บิดเบี้ยว... กลายเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุก หญิงสาวไม่ได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลนอีกต่อไป เธอทำเพียงก้มลงลูบปลอกคอในมืออย่างทะนุถนอม ราวกับว่ามันเป็นถ้วยรางวัลแห่งชัยชนะที่น่าภาคภูมิใจ "ก็มันเกะกะนี่นา..." น้ำเสียงหวานใสเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี "เซียร์เอาแต่สนใจมัน ให้ความสำคัญกับมัน... จนลืมไปว่าเรานั่งรออยู่ตรงนั้น เซียร์เอาคำว่า 'รักที่สุด' ไปให้มัน... เราก็เลยต้องกำจัดมันทิ้งไง" "นาเดียร์! เธอแม่งบ้าไปแล้ว!" เซียร่าตวาด
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 61 เธอเป็นของฉัน 4

หมับ! "จะไปไหน! บอกให้อยู่ด้วยกันไง!!" นาเดียร์ พุ่งตะครุบเข้าที่ข้อเท้าของเซียร่าอย่างแรงจนร่างบางเสียหลักล้มกระแทกพื้นเสียงดังลั่น "โอ๊ย! ปล่อยนะอีบ้า! ปล่อย!!" นาเดียร์ตะเกียกตะกายขึ้นมาคร่อมทับร่างของเซียร่าเอาไว้ สองมือเล็กรวบบีบลำคอของอดีตเพื่อนรักแน่นจนเซียร่าหายใจไม่ออก ทว่าคนอย่างเซียร่าที่เคยล้มผู้ชายตัวโตมาแล้ว มีหรือจะยอมง่ายๆ แม้สภาพจิตใจจะแหลกสลาย แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของนักสู้ยังคงทำงานได้อย่างเฉียบขาด หญิงสาวไม่เสียเวลาดิ้นสะเปะสะปะ สองมือเรียวสอดเข้าล็อกใต้ข้อศอกของนาเดียร์ ออกแรงกระชากพลิกจุดศูนย์ถ่วงเพียงตลบเดียว ร่างบอบบางของนาเดียร์ก็เสียหลักหงายหลังล้มตึงลงไปนอนกับพื้นแทน! ไวกว่าความคิด เซียร่ายันตัวขึ้นตามไปใช้แขนกดล็อกคอนาเดียร์เอาไว้แน่น ก่อนจะเงื้อหมัดซัดเปรี้ยงเข้าที่โหนกแก้มของนาเดียร์ซ้ำอีกหนึ่งที "อั้ก!" นาเดียร์หน้าหันไปตามแรงชก นอนนิ่งงันพร้อมกับเลือดที่กลบปาก เมื่อเห็นว่าคนคลุ้มคลั่งสิ้นฤทธิ์ลงไปแล้ว เซียร่าก็หอบหายใจแฮก รีบผละตัวลุกขึ้นยืน หญิงสาวไม่ได
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 62 ทำไมต้องคิดถึงด้วย

เสียงบีตดนตรีอีดีเอ็มดังกระหึ่มจนพื้นพรมใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน แสงไฟหลากสีสาดส่องตัดสลับกับความมืดมิดภายในคลับหรูย่านใจกลางเมือง บนโซฟากำมะหยี่ตัวกว้างในโซนวีไอพี เลออนในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมลึกกำลังส่งยิ้มหวานให้กับกลุ่มลูกค้าสาวที่นั่งขนาบข้าง แขนแกร่งถูกหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเบียดซบและเอาอกเอาใจไม่ห่าง "ดื่มแก้วนี้หน่อยสิคะบันนี่... ฮันนี่อุตส่าห์ชงให้เลยนะ" เลออนรับแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันมาถือไว้ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปใกล้ หยอกเย้าด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ตามหน้าที่ "ชงมาให้เข้มแบบนี้... กะจะมอมผมหรือเปล่าครับเนี่ย" เสียงหัวเราะคิกคักชอบใจของลูกค้าสาวดังประสานกัน ทว่าภายใต้รอยยิ้มการค้าที่ปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน... ภายในใจของชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและเบื่อหน่ายอย่างถึงที่สุด เขาอุตส่าห์แบกสังขารที่ร้าวระบมและจิตใจที่พังยับเยินออกมาทำงานในคืนนี้ ก็เพื่อหวังว่าเสียงเพลงดังๆ แอลกอฮอล์แรงๆ และการต้องมานั่งเอนเตอร์เทนเอาใจผู้หญิงพวกนี้ จะช่วยดึงความสนใจและลบเรื่องบ้าๆ ออกไปจากหัวได้บ้าง
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 62 ทำไมต้องคิดถึงด้วย 2

ภายในห้องพักวีไอพีชั้นบน ทันทีที่บานประตูปิดลง หญิงสาวก็ไม่รอช้า พุ่งเข้ามากอดรัดและบดเบียดริมฝีปากจูบเลออนอย่างเร่าร้อน สองมือเรียวลูบไล้ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ดอย่างรู้งาน เลออนหลับตาลง ชายหนุ่มรวบเอวบางเอาไว้ พยายามจูบตอบและปล่อยตัวปล่อยใจไปตามตัณหาดิบเหมือนที่เคยทำมาตลอด ทว่า... ยิ่งริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีสดบดเบียดเข้ามา กลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมที่ไม่ได้คุ้นเคย กลับยิ่งทำให้ร่างกายของเขาส่งสัญญาณต่อต้านอย่างรุนแรง ภาพใบหน้าสวยเฉี่ยว นัยน์ตาคู่สวยที่ชอบถลึงตาใส่ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเซียร่า... มันเอาแต่ฉายซ้ำแทรกขึ้นมาลบภาพผู้หญิงตรงหน้าจนหมดสิ้น "อื้อ... บันนี่คะ..." ลูกค้าสาวครางกระเส่า มือเรียวเลื่อนต่ำลงหมายจะปลดตะขอกางเกงของเขา ทว่า... หมับ! ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น เลออนผละริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหอบหายใจหนักๆ ร่างกายของเขาต่อต้านสัมผัสจากผู้หญิงคนอื่นจนแทบจะหมดอารมณ์ไปดื้อๆ "ขอโทษที... พอดีผมรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ" ชายหนุ่มตัดบท
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 62 ทำไมต้องคิดถึงด้วย 3

เลออนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม พยายามนึกย้อนกลับไปในอดีต แต่ในหัวกลับว่างเปล่า... เออ ตอนนั้นนอกจากยัยตัวแสบผมแหว่งแล้ว เขาก็ไม่เคยเก็บหน้าใครในห้องเรียนมาใส่หัวเลยสักคนเดียว "แล้วยังไง..." เลออนตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีเข้าไปด้านใน "เดี๋ยวสิวะ รีบไปไหน" คิวร้องทัก พลางกวาดสายตามองการแต่งตัวของเลออนตั้งแต่หัวจรดเท้า "นี่มึงทำงานเป็นโฮสต์ที่นี่ด้วยเหรอวะเนี่ย?" "อืม" เลออนตอบรับในลำคอสั้นๆ ท่าทางยังคงติดจะรำคาญ "เออกูก็เพิ่งมาทำว่ะ เพื่อนกูแนะนำมา" คิวพูดกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "แม่ง... โลกกลมชิบหาย ไม่คิดว่าจะได้เจอมึงที่นี่เลยนะเนี่ย" ชายหนุ่มไม่ได้ถือสาความเย็นชาคงเส้นคงวาของเพื่อนเก่า คิวอัดนิโคตินเข้าปอดซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเปิดปากถามขึ้นมาดื้อๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน "แล้วนี่... มึงยังคบกับนาเดียร์อยู่อีกปะวะ" ฝีเท้าของเลออนชะงัก คิ้วเข้มกระตุกเข้าหากันทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น "มึงถามทำไม" เลออนหันกลับมากดเสียงต่ำ "เปล่าๆ แค่ถามดูเฉยๆ" คิวรีบยกมือ
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 63 ตุ๊กตาตัวโปรด

ความรู้สึกแรกที่ปลุกเซียร่าให้ตื่นจากความมืดมิด คือความปวดร้าวที่แล่นแปลบขึ้นมาจากท้ายทอย... ร่างบางกะพริบตาถี่ พยายามปรับโฟกัสสายตา แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่มีคือไฟดวงเล็กห้อยระย้า กลิ่นอับชื้นและอากาศเย็นเยียบที่ลอยมาปะทะผิว บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้คือ 'ห้องใต้ดิน' สติสัมปชัญญะที่เริ่มแจ่มชัดสั่งให้เซียร่าขยับตัว ทว่า... กริ๊ก... แกรก! เสียงโลหะหนักๆ กระทบกันดังก้องในความเงียบ เซียร่าเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อก้มลงมองแล้วพบว่า ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเส้นหนา ล่ามตรึงติดกับเตียงเหล็กเย็นเฉียบ แต่สิ่งที่ทำให้ความหวาดระแวงพุ่งทะยานถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่พันธนาการที่รัดแน่น... แต่เป็นการตระหนักรู้ว่าบนร่างกายของเธอในตอนนี้ ไม่มีเศษเสี้ยวของเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่เลย เรือนร่างบอบบางถูกจับเปลื้องผ้าจนเปลือยเปล่า ความเย็นเยียบของห้องใต้ดินบาดลึกทะลุผิวหนัง มันคือสภาวะที่ไร้ทางสู้อย่างสมบูรณ์ "ตื่นแล้วเหรอเซียร์..." เสียงหวานใสคุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืดข้างเตียง พร้อมกับสัมผัสชื้นของผ้
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む

ตอนที่ 63 ตุ๊กตาตัวโปรด 2

"เซียร์รู้ไหม... ตอนเด็กๆ เวลาเราอยากได้อะไร คุณพ่อคุณแม่จะหามาประเคนให้ทุกอย่าง" นาเดียร์เริ่มเล่าอดีตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาเหม่อลอยคล้ายจมดิ่งลงไปในความทรงจำบิดเบี้ยว "มีครั้งนึง... เราทำตุ๊กตาหมีตัวโปรดแขนขาด เพราะมีเด็กคนอื่นมาแย่งมันไปเล่น เราโกรธมาก ร้องไห้ฟูมฟายจนบ้านแทบแตก แต่คุณแม่กลับลูบหัวเราแล้วสอนว่า... 'ถ้าลูกหวงมันมาก ก็ซ่อมมันซะ แล้วเอาไปซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอสิ จะได้ไม่มีใครมาแย่งของของลูกไปได้อีก'..." หญิงสาวขยับกายเข้าไปเบียดชิดขอบเตียงเหล็ก สองมือจับเรียวขาเปลือยเปล่าของเซียร่าเอาไว้หลวมๆ แล้วออกแรงบีบคลึงราวกับกำลังเช็กสภาพสิ่งของ "เราว่าที่คุณแม่สอนมันถูกที่สุดเลยนะ... ตั้งแต่ไฮสคูล เซียร์เป็นของเล่นชิ้นเดียวในชีวิตที่เราเลือกเองกับมือ เราหวงเซียร์มาก... เราเลยต้องเอาเซียร์มาซ่อนไว้ในนี้ไง จะได้ไม่มีใครมาแย่งเซียร์ไปจากเราได้อีก... แล้วทำไมวันนี้ตุ๊กตาของเราถึงพูดคำหยาบแบบนี้ล่ะฮะ? ทำไมถึงตวาดใส่เราล่ะ..." นาเดียร์เอียงคอถามด้วยรอยยิ้มแสนหวานทว่าเยือกเย็นจนน่าขนลุก น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขัดใจและขุ่
last update最終更新日 : 2026-06-09
続きを読む
前へ
1
...
202122232425
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status