All Chapters of Taming the Ruthless CEO: Chapter 21 - Chapter 30

Buong gabi kaming nag-isip kung saan gagamitin ang susi na iniwan ni Xylon. Wala itong nakasulat na pangalan o marka, at mukhang luma na ito. Mukhang mula pa ito noong maraming taon na ang nakalipas.“Kailangan nating balikan ang mga lumang kuwento,” sabi ni Mang Tasyo habang nakasandal sa mesa. “May mga lugar dito na matagal nang hindi pinupuntahan. Mga pook na iniwan na lang dahil may masamang alaala ang mga tao.”Tumingin si Tiya Aurora sa amin nang seryoso.“Naaalala ko pa. Noong bata pa kami, may isang bahay sa dulo ng bundok. Tinatawag itong Bahay ng mga Nakalimot. Doon daw tumira ang mga naunang may-ari bago pa dumating si Don Miguel. Matagal na itong sarado at bihira lang ang dumadaan malapit doon.”Tumango si Xavier. “Kung doon nga ang pupuntahan natin, kailangan nating mag-ingat. Hindi natin alam kung ano ang naghihintay sa loob. Baka ito ay bitag lang para madali kaming mahuli.”Kinabukasan

Pagbalik namin sa mansyon, kahit pagod ang katawan at puno ng alalahanin ang isipan, ang unang hinanap ko ay ang kanyang mga mata. Sa bawat hakbang na aming tinahak sa mahabang daan pababa ng bundok, sa bawat sandaling hinarap namin ang panganib at dilim, ang tanging nagbigay sa akin ng lakas at kapanatagan ay ang presensya ni Xavier. Kahit madalas siyang tahimik at seryoso, ramdam ko ang kanyang pag-aalaga at ang tahimik niyang pangako na hindi niya ako iiwan sa gitna ng gulo.Pumasok kami sa aming silid upang makapagpahinga sandali bago bumalik sa pagpaplano ng susunod na hakbang. Isinara niya nang maingat ang pinto at hinarap niya ako nang buong atensyon. Sa mahinang liwanag ng ilaw na nakasindi sa sulok, kitang-kita ko ang bakas ng pagod sa kanyang mukha, ngunit sa kanyang mga mata ay lalong lumalabas ang katatagan at tapang na humahanga sa akin.Lumapit siya nang dahan-dahan, tila ayaw niyang guluhin ang payapang sandaling ito. Inilapag niya ang kanyang malalakas

Kinabukasan, maaga pa lang ay narinig na namin ang ingay sa labas ng mansyon. Hindi ito tunog ng mga makina o boses ng mga hindi kakilala, kundi ang pamilyar na yabag at usapan ng mga taong matagal nang nagtatrabaho at nakatira sa lupain.Nang lumabas kami ni Xavier, nakita namin silang nakatipon sa ilalim ng malaking puno ng mangga sa gitna ng bakuran. Marami sa kanila ang may hawak na mga lumang sobre, kwaderno, at piraso ng papel na maingat na nakatupi. Nang makita nila kami, agad silang lumapit nang may paggalang pero halatang nag aalala rin sa aming kalagayan.“Xavier, Keira,” bati ng kanilang kinatawan na si Mang Carding. “Narinig namin ang balita tungkol sa pagkuha ng pamahalaan sa mga lupain at ari arian. Alam naming napakahirap nito para sa inyo, at para na rin sa amin na nakadepende rito. Kaya nagtipon tipon kami at dinala ang mga ito.”Inilapag niya ang mga dokumento sa ibabaw ng mahabang bangko na gawa sa kahoy. Nakita namin d

Ilang linggo na ang lumipas mula noong huli naming nakausap si Xylon. Unti-unting naibalik ang kaayusan sa mga lupain at ari-arian. Sinunod namin ang mga nakasulat sa lumang kwadernong ibinigay niya… binuksan namin ang mga talaan sa publiko, nakipagpulong kami sa mga magsasaka at manggagawa, at binuo namin ang isang sistema kung saan ang bawat isa ay may boses at benepisyo sa pag-unlad ng lugar. Ang dating takot at pag-iingat sa isa’t isa ay napalitan ng pagtitiwala at pagtutulungan.Sa mga araw na ito, madalas kaming magkasama ni Xavier sa pag-ikot sa iba’t ibang bahagi ng lupain. Minsan ay tumutulong kami sa pag-aayos ng mga sirang daanan, minsan ay nakikinig kami sa mga mungkahi ng mga taga-baryo. Sa bawat sandaling magkasama kami, lalo kong nararamdaman ang lalim ng aming pagmamahalan at ang layuning nagbubuklod sa amin. Wala na ang bigat ng pagtatago at paghahanap ng katotohanan. Ang tanging nasa isip namin ay ang pagbuo ng mas magandang kinabukasan.Isang hapon, habang nagpapahi

Mula noong gabing nagtanong siya sa ilalim ng mga bituin, parang nagbago ang takbo ng mundo ko. Mas maliwanag ang sikat ng araw tuwing umaga, mas magaan ang bawat hakbang ko, at sa tuwing titingin ako sa singsing na nasa daliri ko, kusang lumalabas ang ngiti sa mga labi ko. Hindi na kami naghahanap ng katotohanan, hindi na kami tumatakbo sa panganib. Ngayon, ang tanging inaalala na lang namin ay kung paano bubuuin ang buhay na pangmatagalan naming pagsasamahan.Tuwing gigising ako, siya agad ang unang nakikita ko. Madalas ay nakaupo na siya sa gilid ng bintana, tinitingnan ang malawak na lupain habang nag-iisip ng mga plano para sa mga darating na araw. Pero sa sandaling lumingon siya sa akin, nawawala ang lahat ng seryosong ekspresyon sa mukha niya at napapalitan ng ngiti para lang sa akin. Ang ngiting nagpaparamdam sa akin na ako ang pinakamahalagang tao sa buhay niya.Isang hapon, habang naglalakad kami sa tabi ng ilog na hindi kalayuan sa bahay, bigla akong hinawak