Kabanata 21

Buong gabi kaming nag-isip kung saan gagamitin ang susi na iniwan ni Xylon. Wala itong nakasulat na pangalan o marka, at mukhang luma na ito. Mukhang mula pa ito noong maraming taon na ang nakalipas.“Kailangan nating balikan ang mga lumang kuwento,” sabi ni Mang Tasyo habang nakasandal sa mesa. “May mga lugar dito na matagal nang hindi pinupuntahan. Mga pook na iniwan na lang dahil may masamang alaala ang mga tao.”Tumingin si Tiya Aurora sa amin nang seryoso.“Naaalala ko pa. Noong bata pa kami, may isang bahay sa dulo ng bundok. Tinatawag itong Bahay ng mga Nakalimot. Doon daw tumira ang mga naunang may-ari bago pa dumating si Don Miguel. Matagal na itong sarado at bihira lang ang dumadaan malapit doon.”Tumango si Xavier. “Kung doon nga ang pupuntahan natin, kailangan nating mag-ingat. Hindi natin alam kung ano ang naghihintay sa loob. Baka ito ay bitag lang para madali kaming mahuli.”Kinabukasan

Kabanata 22

Nang tuluyang mawala ang tunog ng pag-alis ni Xylon, nanatili kaming nakatayo sa gitna ng malaking silid. Ang tanging liwanag na mayroon kami ay galing sa mga ilaw na dala namin. Unti unting umiinit ang hangin sa loob at mas lumalapot ang alikabok na humahalo sa aming hininga.“Huwag tayong matakot o mawalan ng pag asa,” sabi ni Xavier sa malinaw at kalmadong boses. “Ang nais niyang mangyari ay mataranta tayo at isiping wala na tayong magagawa. Kapag nagpadala tayo sa takot, panalo na siya agad.”Tumingin si Mang Tasyo sa paligid at sinuri ang bawat sulok ng bahay. Ang kanyang mga mata ay matalas na gumagalaw sa mga dingding, sahig, at mga lumang gamit na nakatambak sa tabi.“Ang mga bahay na itinayo noong unang panahon ay may mga espesyal na bahagi na hindi laging nakikita ng sinuman,” paliwanag niya. “Madalas may mga lihim na daanan o lagusan na ginagamit noon sa oras ng panganib o kapag kailangang makalabas nang hindi

Kabanata 23

Pagbalik namin sa mansyon, kahit pagod ang katawan at puno ng alalahanin ang isipan, ang unang hinanap ko ay ang kanyang mga mata. Sa bawat hakbang na aming tinahak sa mahabang daan pababa ng bundok, sa bawat sandaling hinarap namin ang panganib at dilim, ang tanging nagbigay sa akin ng lakas at kapanatagan ay ang presensya ni Xavier. Kahit madalas siyang tahimik at seryoso, ramdam ko ang kanyang pag-aalaga at ang tahimik niyang pangako na hindi niya ako iiwan sa gitna ng gulo.Pumasok kami sa aming silid upang makapagpahinga sandali bago bumalik sa pagpaplano ng susunod na hakbang. Isinara niya nang maingat ang pinto at hinarap niya ako nang buong atensyon. Sa mahinang liwanag ng ilaw na nakasindi sa sulok, kitang-kita ko ang bakas ng pagod sa kanyang mukha, ngunit sa kanyang mga mata ay lalong lumalabas ang katatagan at tapang na humahanga sa akin.Lumapit siya nang dahan-dahan, tila ayaw niyang guluhin ang payapang sandaling ito. Inilapag niya ang kanyang malalakas

Kabanata 24

Matapos marinig ang balita mula kay Tiya Aurora, nanatili kaming magkatabi ni Xavier, hawak ang kamay ng isa’t isa na tila ito ang tanging bagay na hindi maaaring agawin ng sinuman. Ang balita ay hindi magaan ayon sa inaasahan namin. Ayon sa kanyang nalaman, ang utos na kunin ng pamahalaan ang mga ari arian ay dumaan sa mga taong may malalim na koneksyon, at may mga dokumentong iniharap na tila lehitimo ang pag aangkin ng ibang panig.“Sa madaling salita,” paliwanag ni Tiya Aurora habang umuupo sa gilid ng mesa, “ginamit ni Xylon ang batas laban sa atin. Hindi siya gumamit ng dahas o banta sa harapan, kundi gumamit siya ng mga papeles at mga taong handang tumulong kapalit ng pera o pabor. Tunay siyang mapag-isip at alam niya kung saan sasakit ang tama.”Nang marinig ko ang mga salitang iyon, naramdaman ko ang bigat na muling bumagsak sa aking dibdib. Tumingin ako kay Xavier at nakita ko ang pag-igting ng kanyang panga, senyales ng kanyang

Kabanata 25

Kinabukasan, maaga pa lang ay narinig na namin ang ingay sa labas ng mansyon. Hindi ito tunog ng mga makina o boses ng mga hindi kakilala, kundi ang pamilyar na yabag at usapan ng mga taong matagal nang nagtatrabaho at nakatira sa lupain.Nang lumabas kami ni Xavier, nakita namin silang nakatipon sa ilalim ng malaking puno ng mangga sa gitna ng bakuran. Marami sa kanila ang may hawak na mga lumang sobre, kwaderno, at piraso ng papel na maingat na nakatupi. Nang makita nila kami, agad silang lumapit nang may paggalang pero halatang nag aalala rin sa aming kalagayan.“Xavier, Keira,” bati ng kanilang kinatawan na si Mang Carding. “Narinig namin ang balita tungkol sa pagkuha ng pamahalaan sa mga lupain at ari arian. Alam naming napakahirap nito para sa inyo, at para na rin sa amin na nakadepende rito. Kaya nagtipon tipon kami at dinala ang mga ito.”Inilapag niya ang mga dokumento sa ibabaw ng mahabang bangko na gawa sa kahoy. Nakita namin d

Kabanata 26

Kinabukasan, dumating ang opisyal na abiso mula sa hukuman. Tulad ng pangako ni Hukom Morales, ibinabalik na sa amin ang pangangasiwa sa mga lupain at ari-arian habang nagpapatuloy ang masusing imbestigasyon. Sa halip na magdiwang agad, alam naming may huling bahagi pa ng kuwento na kailangang malinawan. Handa na kaming harapin ang taong nasa likod ng lahat… si Xylon.Gamit ang mga talaan at impormasyong nakalap namin mula sa mga lumang dokumento, nalaman namin na may isang maliit at lumang bahay sa gilid ng bayan. Matagal na itong walang nakatira ayon sa mga kuwento, pero napansin naming laging maayos ang paligid at may mga bagong gamit sa loob. Doon namin naramdaman na hinihintay na niya kami.Pumunta kami ni Xavier roon nang magkasama. Tahimik ang daan, tanging kaluskos ng mga dahon at tunog ng aming mga yabag ang naririnig. Pagdating namin sa tapat ng pinto, hindi ito nakakandado. Dahan-dahan kaming tumuloy sa loob nang walang ingay.Sa gitna ng malak

Taming the Ruthless CEO のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 26

Kabanata 21

Kabanata 22

Kabanata 23

Kabanata 24

Kabanata 25

Kabanata 26