Taming the Ruthless CEO의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

Matapang akong nakatayo sa tapat ng dambuhalang pinto na gawa sa matibay na kahoy. Hindi ako nagbigay ng puwang sa takot kahit na parang sasabog na anumang oras ang tibok ng puso ko. Nakaukit sa gintong letra ang pangalang kinatatakutan at iginagalang ng buong industriya.Dela Vega Group of CompaniesIto na ‘yon. Ang lugar kung saan itinatayo o winawasak nang lubusan ang mga pangarap. Ngunit hindi ako naririto upang umiyak o makiusap. Nandito ako upang harapin ang taong naging dahilan ng halos pagkawasak ng negosyo ng aming pamilya.Inayos ko ang laylayan ng aking simpleng damit at huminga nang malalim. Tatlong linggo na ang nakalilipas mula nang nakapagtapos ako sa aking pag-aaral bilang isang civil engineer. Sariwa pa ang lahat ng natutunan ko mula sa unibersidad. Puno ako ng magagandang hangarin at prinsipyo.Nangako ako sa sarili ko na gagamitin ko ang aking talino at lakas para itayo ang pamana ng aking ama. Ngunit dalawang araw na ang nakalilipas, binago ng isang sulat ang lahat

Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.Huminga ako nang malalim nang maramdaman ang sikat ng araw. Pero kahit nakakasilaw ang liwanag nito, parang hindi nito kayang abutin ang lamig na bumabalot sa buong pagkatao ko. Ang pirma ko sa kontrata ay parang nakatatak na rin sa aking balat. Isang markang nagsasabing mula ngayon, hindi na ako kailanman magiging malaya ulit.Sumakay ako sa sarili kong lumang sasakyan. Ito na lang ang natitirang bagay mula sa dating buhay namin. Habang nagmamaneho pauwi, pilit kong inaalis sa isipan ko ang imahe ni Xavier. Ang paraan ng kanyang pagtingin. Ang lamig ng kanyang boses. Ang ngisi niyang siguradong-siguradong nasa palad na niya ako.Isang taon lang, paalala ko sa sarili ko. Isang taon lang, at matatapos na ito. Gagawin ko ito para kin

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makasigaw. Tila nawalan ako ng boses at lakas sa harap ng halimaw na nakatayo sa harapan ko.Dahan-dahang humakbang si Xavier papasok sa silid. Isinara niya ang pinto sa likuran niya nang walang ingay. Ang tunog ng pagsara nito ay parang hudyat na wala na akong takas. Hawak pa rin niya ang maliit na susi. Pinaikot-ikot niya ito sa kanyang daliri habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Ang liwanag mula sa pasilyo ay hindi na tumatagos. Tanging ang ilaw lang mula sa lampara sa sulok ang nagbibigay ng liwanag sa nakakatakot niyang anyo. Ang anino niya ay humahaba at gumagapang sa sahig na tila mga galamay na handang sumakmal sa akin anumang oras.“Bakit ka tahimik ngayon, Keira?” tanong niya sa mabab