Todos os capítulos de Taming the Ruthless CEO: Capítulo 1 - Capítulo 10

Parang dinaganan ng libo-libong bato ang aking dibdib habang nakatitig ako sa kanya. Hindi ko malaman kung galit ba ako, gulat, o halo-halong damdamin ang gumugulo sa aking isipan dahil sa kanyang kakaibang mungkahi. Pakasalan siya? Ang lalaking mismong sumira sa aming kabuhayan? Ang lalaking kilala ng lahat bilang malupit, walang awa, at handang dumurog ng sinumang humarang sa kanyang daan?Sobrang kabaliwan ang hinihingi niya. Ito ay hindi lamang nakakagulat, ito ay parang isang biro na puno ng lason at bitag."Nahihibang ka na ba?" Mariing tanong ko. Pilit kong pinatatag ang aking boses kahit na parang sasabog na ang aking isipan sa dami ng tumatakbong kaisipan. "Dumating ako rito para humingi ng katarungan at paliwanag, tapos ganyan ang isasagot mo? Sa tingin mo ba, madadalian mo ako? O nabibili mo ang dangal ko gamit lang ang pera at mga pangako?"Dahan-dahang umupo siya pabalik sa kanyang malaking upuan, ang upuang tila isang trono sa loob ng kanyang kaharian. Ipinatong niya ang

Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. Ito ay mga babala, banta, at paalala na mula ngayon hindi lang ako nakakulong sa isang kasunduan kundi pati na rin sa isang mundong puno ng panganib at kasinungalingan.Hindi ako nagbihis o nag-ayos ng sarili. Wala akong intensyong magpaganda o magpaakit sa sinuman lalo na sa kanya. Bakit ko gagawin iyon? Wala naman akong pakialam sa opinyon nila o sa kung ano ang inaasahan nilang makita sa akin.Sapat na ang simpleng damit na suot ko. Isang blusa at itim na palda na kulay abo. Ito ang mga damit na nakasanayan kong gamitin noong mga panahong payapa pa ang buhay namin. Hinayaan ko lang na nakalugay ang aking buhok na tila sumasalamin sa kaguluhan ng aking kalooban.Kung inaasahan nilang daratin

Mabilis na lumipas ang mga araw mula nang pirmahan ko ang kasunduan. Tulad ng utos ni Xavier, lumipat na ako agad sa kanyang malawak at marangyang mansyon na nakatayo sa pinakataas na bahagi ng lungsod.Napapaligiran ito ng matataas na pader at mga armadong tanod na walang tigil ang pagbabantay. Sa unang tingin, parang palasyo ang lahat—mga mamahaling gamit, makukulay na bulaklak, at makikintab na sahig. Pero sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang lamig at bigat ng paligid. Ang bawat tingin ng mga katulong ay puno ng awa, parang alam nilang pumasok ako sa kulungan nang walang kasiguraduhan kung makakalabas pa ako nang ligtas at buo.Dito, kilala ako bilang asawa ni Xavier Cross Dela Vega. Pero alam naming dalawa na isa lang ang may kontrata. Isang taon lang ito, kapalit ng kaligtasan ng kumpanya ni Tatay at ng kabuhayan ng lahat ng empleyado namin.Araw-araw, kailangan kong sumunod sa kanya. Minsan ay isinasama niya ako sa mga piging, pagpupulong, at mga pagti

Ilang araw na ang lumipas mula noong pag-uusap namin ni Xavier. Bagama’t hindi na kami nagkaroon ng pagkakataong pag-usapan ulit ang mga ibinunyag niya, iba na ang tingin ko sa kanya ngayon. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siyang pinagmamasdan ni Don Miguel nang masama, o tuwing nakikita ko ang pagod sa kanyang mga mata, mas lalo akong nakakaramdam ng awa at pag-aalala. Hindi na siya ang halimaw na kinatakutan ko noon. Siya ay isang lalaking nakagapos, at ako ay nasa parehong sitwasyon niya.Isang hapon, habang abala ang lahat sa paghahanda para sa isang malaking salu-salo sa gabi, nagpasya akong dumalaw sa lumang silid-aklatan sa ikalawang palapag. Madalang itong puntahan ng sinuman at dito ako madalas nagtatago kapag gusto kong mapag-isa at makalimot saglit sa bigat ng aking sitwasyon. Tahimik, malamig, at puno ng mga lumang aklat na tila nagkukuwento ng nakaraan.Habang naglalakad ako sa pagitan ng mga estante, may napansin akong isang kahon na gawa sa kahoy na nakatago sa pinakad

Mula noong gabing narinig ko ang kanyang paghingi ng tawad sa dilim, nagbago na ang lahat ng pananaw ko. Ang bawat masungit na salita, bawat matalim na tingin, at bawat marahas na kilos ni Xavier ay hindi na parang pagmamalaki o galit. Sa halip, pakiramdam ko ay bawat isa ay may kasamang mensahe, babala, o kahilingan na hindi niya masabi nang hayagan dahil sa mga taong nakabantay sa amin.Si Don Miguel ay tila laging nasa paligid. Parang may mga mata at tainga siya sa bawat sulok ng malawak na mansyon. Kahit sa loob ng sarili naming silid, pakiramdam ko ay may nakikinig. Kaya naman, natutunan kong magbasa sa pagitan ng mga linya. Natutunan kong intindihin ang mga bagay na hindi binibigkas.Isang umaga, inutusan ako ni Xavier na samahan siya sa pag-iinspeksyon sa isang lumang gusali na pag-aari ng kumpanya, malayo sa sentro ng lungsod. Ito ay isa sa mga ari-arian na matagal nang pinag-aagawan at usap-usapan. Kasama namin ang ilang tauhan at abogado, pero sa buong oras n