Kabanata 11

Mula noong gabing iyon sa lumang bodega, nagkaroon kami ng sariling wika ni Xavier. Walang mahahabang usapan. Walang hayagang pag-amin. Pero sa bawat sulyap at galaw, alam ko na ang lahat. Kami ay magkakampi sa gitna ng dagat ng mga kaaway. Nakakulong sa tahanang puno ng mata at tainga ni Don Miguel.Lalo namang naging kampante ang matanda. Nakikita niyang masungit at mahigpit si Xavier sa akin. Akala niya ay hawak na niya nang lubusan ang lalaki. Hindi niya alam na ang bawat masakit na salita at paglayo ay bahagi lang ng palabas. Isang dulang kailangan naming gampanan para manatiling ligtas ang katotohanan.Isang linggo ang lumipas. Dumating ang gabi ng taunang piging ng mga negosyante. Ito ang pinakamalaking okasyon kung saan nagtitipon ang lahat ng makapangyarihan sa bansa. Bilang asawa ni Xavier, ako ang dapat na nasa tabi niya sa harapang mesa. Dapat ay magmukha kaming perpekto at masaya.Nakasuot ako ng mahabang damit na kulay matingkad na pula. Ito ang mi

Kabanata 12

Pagkabalik ko sa silid, parang naririnig ko pa rin ang bawat tibok ng puso ko. Ang init ng pagdampi ng mga palad niya, ang boses niyang puno ng pagpipigil, at ang pangakong binitawan namin sa dilim—lahat ay nakaukit na sa isipan ko.Pero alam kong hindi pa tapos ang laro. Ang bawat sandali ng lambing ay kailangang itago. Ang bawat katotohanan ay kailangang balutin ng kasinungalingan.Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. May ipapagawa si Don Miguel sa amin—pupunta kami sa isang lumang pabrika na binili ng kumpanya. Dito daw gagawin ang bagong proyekto na siyang magpapatibay lalo ng kapangyarihan nila.Kasabay namin si Xavier. Tahimik siya sa buong biyahe. Seryoso ang mukha, nakatingin lang sa labas ng bintana. Pero sa bawat pagkakataong walang nakatingin, sumasagi ang tingin niya sa akin. Pagdating namin doon, nakita ko ang kalagayan ng lugar. Sira sira, madumi, at tila matagal nang walang tao. Pero may kakaibang pakiramdam ako. P

Kabanata 13

Mula noong gabing nakuha namin ang mga dokumento at nakilala ang tunay na layunin ni Tiya Aurora, naging mas maingat pa kaming dalawa. Ang bawat galaw ay pinag iisipan nang mabuti. Ang bawat salita ay tinitimbang bago bitawan.Ngunit tila may kakaibang hangin na dumaan sa loob ng mansyon. Ramdam ko ang bigat at kaba na unti unting bumabalot sa paligid. Parang alam na ni Don Miguel na may gumagalaw sa dilim.Isang hapon, tinawag kaming pareho sa kanyang opisina. Walang ngiti sa kanyang mga labi. Seryoso ang mukha at matalim ang tingin. Ang kapaligiran ay agad naging mainit at nakakasakal.Pumasok kami at tumayo sa harap ng kanyang mesa. Hindi niya agad nagsalita. Sa halip, dahan dahang ibinaba ang kanyang panulat at tumingin sa amin nang matagal."May naririnig akong mga usap-usapan," panimula niya. Mababa ang boses pero may bigat na dumadagundong sa bawat sulok ng silid. "May mga nagsasabing may mga lihim na lumalabas. May mga nagsasabing may mga taong gu

Kabanata 14

Mabilis kong inalalayan si Xavier papasok sa aming kwarto. Tuloy pa rin ang pagtulo ng dugo mula sa kanyang balikat at dumidikit ito sa damit niya. Nanginginig ang aking mga kamay, pero pinilit kong maging matatag. Wala kaming ibang maaasahan kundi ang aming sarili."Kaya mo pa ba?" tanong ko nang mahina.Tumingin siya sa akin. Kahit halatang masakit ang kanyang nararamdaman, pilit pa rin siyang ngumiti nang kaunti."Huwag kang mag-alala. Mababaw lang ang tama. Hindi aabot sa buto. Mabubuhay pa ako para ipaglaban ka," sagot niya.Kinuha ko agad ang mga gamot at malinis na tela mula sa kabinet. Dahan-dahan kong tinanggal ang kanyang damit. Nang makita ko ang sugat, napapikit ako saglit. Punit ang balat at tuloy ang pagdaloy ng dugo.Habang nililinis ko ito, naririnig ko ang mahina niyang pag-ungol. Kinagat niya ang kanyang labi para hindi sumigaw at baka marinig ng mga tao sa labas."Bakit mo iyon ginawa?" tanong ko habang pinipigilan ang aking mga luha. "Bakit mo hinarang ang sarili m

Kabanata 15

Maagang gumising ang buong bahay. Ramdam ko ang kaba na gumagapang sa aking dibdib habang nakatingin sa bintana. Maaliwalas ang panahon, pero tila may mabigat na ulap na bumabalot sa paligid.Sa tabi ko, gising na rin si Xavier. Maputla pa siya at halatang masakit pa rin ang kanyang balikat. Pero pinilit niyang umupo nang tuwid at ayusin ang kanyang sarili."Kaya mo bang tumayo?" tanong ko nang mahina habang tinutulungan siyang magsuot ng malambot na damit.Tumingin siya sa akin at ngumiti nang bahagya."Kailangan ko. Kapag nakita niyang mahina ako, lalo lang siyang magiging kampante. Kailangan nating ipakita na wala tayong tinatago," sagot niya.Ilang sandali pa, may kumatok sa pinto. Ito ang utos ni Don Miguel na tawagin kami sa kanyang opisina.Pagdating namin doon, nakita namin siyang nakatayo sa harap ng malaking mesa. Sa paligid ay nakahanda ang mga malalaking kahon at bag na puno ng mga dokumento. May mga tauhan din siyang abala sa pa

Kabanata 16

Nanatili kaming tahimik sa loob ng kwarto buong maghapon. Ang mga nakuhang ebidensya ay maingat naming itinago sa ilalim ng sahig, sa isang maliit na puwang na natuklasan namin noon pa. Walang ibang makakakita doon maliban sa amin.Ngunit may kakaibang pakiramdam na bumabalot sa akin. Parang may mga mata na nakatingin sa bawat galaw namin. Parang may taong nakikinig sa bawat salitang binibitawan namin."Kailangan nating mag-ingat lalo," sabi ni Xavier habang nakasandal sa ulunan ng kama. "Kung may kahit anong pagdududa na pumasok sa isip ni Kulas, agad niya itong iuulat kay Don Miguel."Tumingin ako sa pinto. Nasa labas pa rin ang bantay na nakatalaga sa amin. Hindi kami makalabas nang walang dahilan, at kahit ang mga katulong ay hindi pinapapasok nang madalas."Paano kung bumalik na siya nang mas maaga kaysa sa inaasahan?" tanong ko nang mahina. "Kapag nalaman niyang may kinuha tayo, wala na tayong takas."Umiling si Tiya Aurora na nakaupo sa tabi