All Chapters of Taming the Ruthless CEO: Chapter 11 - Chapter 20

Pagkabalik ko sa silid, parang naririnig ko pa rin ang bawat tibok ng puso ko. Ang init ng pagdampi ng mga palad niya, ang boses niyang puno ng pagpipigil, at ang pangakong binitawan namin sa dilim—lahat ay nakaukit na sa isipan ko.Pero alam kong hindi pa tapos ang laro. Ang bawat sandali ng lambing ay kailangang itago. Ang bawat katotohanan ay kailangang balutin ng kasinungalingan.Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. May ipapagawa si Don Miguel sa amin—pupunta kami sa isang lumang pabrika na binili ng kumpanya. Dito daw gagawin ang bagong proyekto na siyang magpapatibay lalo ng kapangyarihan nila.Kasabay namin si Xavier. Tahimik siya sa buong biyahe. Seryoso ang mukha, nakatingin lang sa labas ng bintana. Pero sa bawat pagkakataong walang nakatingin, sumasagi ang tingin niya sa akin. Pagdating namin doon, nakita ko ang kalagayan ng lugar. Sira sira, madumi, at tila matagal nang walang tao. Pero may kakaibang pakiramdam ako. P

Mabilis kong inalalayan si Xavier papasok sa aming kwarto. Tuloy pa rin ang pagtulo ng dugo mula sa kanyang balikat at dumidikit ito sa damit niya. Nanginginig ang aking mga kamay, pero pinilit kong maging matatag. Wala kaming ibang maaasahan kundi ang aming sarili."Kaya mo pa ba?" tanong ko nang mahina.Tumingin siya sa akin. Kahit halatang masakit ang kanyang nararamdaman, pilit pa rin siyang ngumiti nang kaunti."Huwag kang mag-alala. Mababaw lang ang tama. Hindi aabot sa buto. Mabubuhay pa ako para ipaglaban ka," sagot niya.Kinuha ko agad ang mga gamot at malinis na tela mula sa kabinet. Dahan-dahan kong tinanggal ang kanyang damit. Nang makita ko ang sugat, napapikit ako saglit. Punit ang balat at tuloy ang pagdaloy ng dugo.Habang nililinis ko ito, naririnig ko ang mahina niyang pag-ungol. Kinagat niya ang kanyang labi para hindi sumigaw at baka marinig ng mga tao sa labas."Bakit mo iyon ginawa?" tanong ko habang pinipigilan ang aking mga luha. "Bakit mo hinarang ang sarili m

Nanatili kaming tahimik sa loob ng kwarto buong maghapon. Ang mga nakuhang ebidensya ay maingat naming itinago sa ilalim ng sahig, sa isang maliit na puwang na natuklasan namin noon pa. Walang ibang makakakita doon maliban sa amin.Ngunit may kakaibang pakiramdam na bumabalot sa akin. Parang may mga mata na nakatingin sa bawat galaw namin. Parang may taong nakikinig sa bawat salitang binibitawan namin."Kailangan nating mag-ingat lalo," sabi ni Xavier habang nakasandal sa ulunan ng kama. "Kung may kahit anong pagdududa na pumasok sa isip ni Kulas, agad niya itong iuulat kay Don Miguel."Tumingin ako sa pinto. Nasa labas pa rin ang bantay na nakatalaga sa amin. Hindi kami makalabas nang walang dahilan, at kahit ang mga katulong ay hindi pinapapasok nang madalas."Paano kung bumalik na siya nang mas maaga kaysa sa inaasahan?" tanong ko nang mahina. "Kapag nalaman niyang may kinuha tayo, wala na tayong takas."Umiling si Tiya Aurora na nakaupo sa tabi

Ilang araw ang lumipas mula nang madakip si Don Miguel. Tahimik na ngayon ang buong mansyon. Wala na ang kanyang matinis na boses, wala na ang mabibigat na tingin, at wala na ang takot na laging bumabalot sa bawat sulok ng bahay.Pero sa kabila ng kapayapaang ito, hindi maalis sa isip ko ang huling mga salitang binitiwan niya.“May mga lihim pa akong itinago. Mga bagay na hindi ninyo pa alam.”Nakaupo ako sa veranda habang pinagmamasdan ang malawak na hardin. May hangin na humahaplos sa aking balat, pero hindi nito maalis ang kakaibang kaba sa aking dibdib.Lumapit si Xavier at umupo sa tabi ko. Gumagaling na ang kanyang sugat, pero may bahid pa rin ng pagod sa kanyang mga mata.“Nag-aalala ka pa rin,” sabi niya nang mahina. Hindi ito tanong, kundi pahayag lang.Tumingin ako sa kanya at tumango.“Hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi niya. Parang may ibang bagay pa na nakatago. Paano kung hindi p

Nanatili kaming gising hanggang madaling araw. Ang huling mensahe ay parang malamig na kamay na humahawak sa aming leeg. Wala kaming pahinga, walang katiyakan, at higit sa lahat… hindi namin alam kung saan magsisimula ang aming paghahanap. “Xylon…” ulit ni Xavier habang pabalik-balik ang lakad sa loob ng kwarto. “Kung siya ang tunay na utak, ibig sabihin, matagal na niyang pinagplanuhan ang lahat. Ang pagkahuli kay Don Miguel ay bahagi lang ng kanyang diskarte.” Umupo ako sa gilid ng kama at hinawakan ang noo ko. “Pero bakit niya hahayaang makulong ang sarili niyang kamag-anak? Ano ang makukuha niya rito?” tanong ko. “Para linisin ang kanyang pangalan,” sagot ni Tiya Aurora na pumasok na rin at isinara ang pinto nang maingat. “Habang nakatuon ang lahat kay Don Migue