All Chapters of Taming the Ruthless CEO: Chapter 41 - Chapter 49

49 Chapters

Kabanata 42

Bumagsak ang pinto na tila hinati ng kidlat. Lumubog sa katahimikan ang buong bahay, tanging ang mabilis naming paghinga at ang lagaslas ng apoy na kumakalat sa di-kalayuan ang naririnig. Sa siwang ng pinto, sa likod ng makapal na anino, lumitaw ang isang matandang lalaki. Nakasuot siya ng kupas na itim na barong, puno ng kulubot ang mukha na tila hinubog ng galit sa loob ng mahabang panahon. Ang kanyang mga mata—mga matang katulad na katulad ng kay Manuel, ng lolo ni Xavier—ay nagliliyab sa poot.Si Dante. Sa wakas, nagpakita na siya.Kasunod niya ang tatlong lalaking may hawak na baril. Pumasok sila at agad na pinalibutan kami. Walang labasan. Sa kaliwa’t kanan, sa likuran, at sa harapan—puro sila. Si Xavier ay tumayo sa aking harapan, itinatago ako sa kanyang likuran, habang mahigpit na hawak ang lumang libro ng talaan. Ang tanging patunay na natitira sa buong mundo.“Huwag kayong lumapit!” banta ni Xavier, bagaman nanginginig ang kanyang boses, hindi sa takot kundi sa galit at mat

Kabanata 43

Tila huminto ang oras habang nakatingin kami sa bintana ng silid ni Xylon. Bahagyang gumalaw ang kanyang daliri—isang munting galaw na nagbigay sa amin ng pag-asa na siya ay nagigising na. Ngunit bago pa man kami makapasok upang mas masuri ito, biglang lumabas ang doktor mula sa pinto. Seryoso ang kanyang mukha, at may dalang makapal na talaan sa kanyang kamay.“Mabuti at narito kayo,” panimula ng doktor, habang binababa ang kanyang boses upang walang makarinig sa loob ng pasilyo. “May kakaibang bagay akong natuklasan sa mga resulta ng pagsusuri sa dugo ni Xylon. Hindi ko man nais na magdulot ng takot… ngunit kailangan ninyong malaman.”Nagkatinginan kami ni Xavier. Agad na bumalik ang kaba sa aming dibdib.“Ano po iyon?” tanong ko, habang mariing nakakapit sa gilid ng pader.Tumingin ang doktor sa amin nang diretso sa mata. “Ang uri ng dugo ni Xylon… hindi tugma sa inyong talaan ng pamilya. At

Kabanata 44

Tila tumigil ang ikot ng mundo sa loob ng pasilyo ng klinika. Nakatayo si Xavier sa gitna ng hagdanan, hawak pa rin ang lumang libro na naging sanhi ng lahat ng kaguluhan. Sa ibaba, sa pintuan ng gusali, nakatayo si Manuel na may ngiting tila payapa ngunit puno ng lihim na panganib. Ang kanyang presensya lamang ay sapat na upang palamigin ang buong paligid. Wala siyang bakas ng pagtanda na tila dapat ay mayroon na siya sa loob ng mahabang panahon. Ang kanyang tindig ay tuwid at matatag. Ang kanyang mga mata ay matalas na nakatingin kay Xavier na tila sinusuri ang bawat galaw nito.Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan sa itaas ng hagdanan. Sa aking tabi ay si Dante na nanginginig ang buong katawan habang nakatingin sa taong naging dahilan ng lahat ng kanyang paghihirap. Magkapatid sila. Ipinanganak sila sa iisang tahanan. Lumaki sila sa iisang lupain. Ngunit sa paglipas ng panahon, naging magkaibang nilalang sila. Ang isa ay piniling magtago at magdusa sa paghihintay ng k

Kabanata 45

Tumagal ang katahimikan sa loob ng madilim na silid na aming kinalalagyan. Walang bintana. Walang liwanag na pumapasok mula sa labas. Tanging ang aming mabilis na paghinga at ang bigat ng bawat salitang iniwan ni Manuel ang pumupuno sa bawat sulok. Ang pinto ay makapal na bakal na tila yari upang walang makapasok at lalong walang makalabas. Ang tunog ng pagkakasara nito ay tila hudyat na naputol na ang aming ugnayan sa labas ng mundo.Nakatayo ako sa gitna ng dilim, hindi makakita ng kahit anong anino. Sa aking tabi ay si Xavier na matagal nang walang kibo. Naririnig ko ang kanyang malalim na paghinga na tila pinipigilan ang pagsabog ng damdamin. Ang kamatayan ni Dante ay sapat na upang dumurog sa kanya. Ngunit ang pagkabunyag na ang lahat ng aming pinaghirapan ay walang halaga at ang tunay na patunay ay hawak na ni Manuel mula pa sa simula—iyon ay tila kinuha na rin ang huling lakas na natira sa kanya.Lumapit ako nang dahan-dahan hanggang sa mahawakan ko ang ka

Kabanata 46

Nakatitig lamang kami sa susing nakahiga sa sahig. Kuminang ito sa liwanag ng buwan na pumapasok mula sa itaas. Walang nag-iwan nito kanina. Walang yabag na narinig. Walang boses na nagsalita. Ngunit narito na ito. Nakabukas na ang pinto na akala namin ay mananatiling sarado habang buhay.Dahan-dahang lumapit si Xavier. Hinawakan niya ang susi at tinitigan ito nang mabuti. Luma na ito at kinakalawang na ang ngipin. May nakaukit na maliit na marka sa hawakan—isang puno. Ang parehong markang nabanggit ni Xylon na nakaukit sa punong winasak daw ni Manuel.“Galing ito sa puno,” bulong ni Xylon habang hirap pa ring tumayo. “Ang susing iyan… ay gawa mula sa sanga ng puno. Ibig sabihin… may nakakaalam ng lihim na kahit si Manuel ay hindi nabatid.”Tumingin ako sa paligid. Ang pasilyo ay walang tao. Tanging ang lamig ng hangin at ang bigat ng katahimikan ang bumabati sa amin. May nagbukas ng pinto. May nag-iwan ng susi. Ngunit

Kabanata 47

Huminto kami sa aming kinatatayuan. Hindi kami makahakbang pa pasulong at lalong hindi kami maaaring umatras. Nakapaligid na kami sa isang lugar na walang ibang daan palabas kundi ang tinitingnan ng matandang lalaking nakatayo sa ilalim ng puno. Si Manuel. Nakahawak siya sa baril na itinutok sa amin. Kahit sa dilim ay kitang-kita ang matalas niyang tingin na puno ng galit at matinding pagnanais na makuha ang kanyang nais.Hindi siya nag-iisa. Sa likuran niya ay may dalawang tauhan na nakatago sa dilim, nakahanda rin ang kanilang mga sandata. Walang pagdududa na inasahan na niya ang aming pagdating. Alam na niya ang lahat ng plano. At mas masakit isipin… mayroon kaming kasama na nagturo sa kanya ng aming patutunguhan.“Akala ninyo ba nakaligaw ninyo ako?” wika ni Manuel habang dahan-dahang lumalabas mula sa lilim ng puno. Ang kanyang boses ay garalgal at puno ng poot na tila humahalo sa lagaslas ng hangin. “Ang matanda ay matagal ko nang binaban

Kabanata 48

Tila tumigil ang ikot ng mundo sa aming paligid. Ang liwanag na lumitaw mula sa nakaukit na puno ay dahan-dahang nabubuo sa mga titik na tila gawa sa ginto at liwanag. Tahimik ang lahat. Walang maglakas-loob na huminga nang malalim. Ang bawat isa ay nakatingin sa nabubuong pangalan habang ang hangin ay humahampas sa aming mga mukha na tila hinihimok kaming paniwalaan ang aming nakikita.Hindi ang pangalan ni Xavier. Hindi ang pangalan ni Xylon. Hindi rin pangalan ng sinumang kilala namin sa pamilya.Ang lumitaw na pangalan ay ang pangalan ng aking ina. Isang pangalang madalas kong marinig mula sa aking lola noong bata pa ako. Isang pangalang akala ko ay walang kaugnayan sa lupang ito o sa pamilyang ito.Nanlaki ang aking mga mata. Napahawak ako sa aking bibig. Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makagalaw. Nakatingin silang lahat sa akin. Si Xavier. Si Xylon. Si Aling Marta. At pati si Manuel. Tila nagkakaroon sila ng bagong pag-unawa sa kung bakit ako n

Kabanata 49

Tahimik ang naging biyahe namin palayo sa puno. Ang bawat hakbang ay tila mas mabigat kaysa sa nauna. Hindi dahil sa pagod o sa hirap ng daan, kundi dahil sa bigat ng bagong kaalaman na dala namin. Ang aking ama ay buhay pa. Naghihintay siya sa isang lugar na ipinagbabawal at pinagbabawalang puntahan ng sinuman sa loob ng mahabang panahon. Isang lugar na tinatawag nilang kuta ng mga ninuno.Nang makarating kami sa tahanang pansamantalang pinagtataguan ni Aling Marta, agad kaming nagpulong sa maliit na silid. Sa ibabaw ng mesa ay inilatag ang lumang mapa na puno ng kulubot at mantsa ng panahon. Ipinakita ni Xylon ang direksyon ng kabundukan na tinutukoy niya.“Wala pang nakakabalik mula roon,” panimula ni Xylon habang ang daliri ay nakaturo sa markang hugis tatsulok sa pinakadulong bahagi ng mapa. “Sinasabing noong panahon pa ng aming mga lolo’t lola, ipinagbawal na ang pagpunta sa lugar na iyon. Sinasabing doon naninirahan ang pinuno ng lahat ng

Kabanata 50

Tahimik ang paligid habang sumusunod kami sa lalaking naghatid sa amin. Ang bawat hakbang sa loob ng kuta ay umuugong sa matigas na sahig na gawa sa makakapal na bato. Ang dingding ay mataas at puno ng mga ukit na nagpapakita ng kasaysayan ng mga ninuno—mga larawan ng lupa, mga puno, at mga taong nagtayo ng lugar na ito. Walang bintana sa gilid, tanging liwanag ng mga sulo sa gilid ang nagbibigay-daan sa amin. Ang hangin ay malamig at amoy luma, tila dala ng daan-daang taong nakalipas. Huminto ang lalaki sa harap ng isang malaking pinto na gawa sa matigas na kahoy na puno ng ukit. Lumingon siya sa amin at seryoso pa rin ang kanyang mukha. “Nasa loob na siya,” wika niya nang mahina. “Ngunit bago kayo pumasok… maghanda kayo. Hindi ninyo inaasahan ang lahat ng makikita ninyo. At huwag ninyong kalimutan ang sinabi ko—may iba pang dumating kanina. Nasa kabilang silid sila. Hindi ko alam kung ano ang kanilang pakay, ngunit hindi sila mukhang kaibigan.” Tumang

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP