All Chapters of Taming the Ruthless CEO: Chapter 41 - Chapter 50

Bumagsak ang pinto na tila hinati ng kidlat. Lumubog sa katahimikan ang buong bahay, tanging ang mabilis naming paghinga at ang lagaslas ng apoy na kumakalat sa di-kalayuan ang naririnig. Sa siwang ng pinto, sa likod ng makapal na anino, lumitaw ang isang matandang lalaki. Nakasuot siya ng kupas na itim na barong, puno ng kulubot ang mukha na tila hinubog ng galit sa loob ng mahabang panahon. Ang kanyang mga mata—mga matang katulad na katulad ng kay Manuel, ng lolo ni Xavier—ay nagliliyab sa poot.Si Dante. Sa wakas, nagpakita na siya.Kasunod niya ang tatlong lalaking may hawak na baril. Pumasok sila at agad na pinalibutan kami. Walang labasan. Sa kaliwa’t kanan, sa likuran, at sa harapan—puro sila. Si Xavier ay tumayo sa aking harapan, itinatago ako sa kanyang likuran, habang mahigpit na hawak ang lumang libro ng talaan. Ang tanging patunay na natitira sa buong mundo.“Huwag kayong lumapit!” banta ni Xavier, bagaman nanginginig ang kanyang boses, hindi sa takot kundi sa galit at mat

Tila tumigil ang ikot ng mundo sa loob ng pasilyo ng klinika. Nakatayo si Xavier sa gitna ng hagdanan, hawak pa rin ang lumang libro na naging sanhi ng lahat ng kaguluhan. Sa ibaba, sa pintuan ng gusali, nakatayo si Manuel na may ngiting tila payapa ngunit puno ng lihim na panganib. Ang kanyang presensya lamang ay sapat na upang palamigin ang buong paligid. Wala siyang bakas ng pagtanda na tila dapat ay mayroon na siya sa loob ng mahabang panahon. Ang kanyang tindig ay tuwid at matatag. Ang kanyang mga mata ay matalas na nakatingin kay Xavier na tila sinusuri ang bawat galaw nito.Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan sa itaas ng hagdanan. Sa aking tabi ay si Dante na nanginginig ang buong katawan habang nakatingin sa taong naging dahilan ng lahat ng kanyang paghihirap. Magkapatid sila. Ipinanganak sila sa iisang tahanan. Lumaki sila sa iisang lupain. Ngunit sa paglipas ng panahon, naging magkaibang nilalang sila. Ang isa ay piniling magtago at magdusa sa paghihintay ng k

Nakatitig lamang kami sa susing nakahiga sa sahig. Kuminang ito sa liwanag ng buwan na pumapasok mula sa itaas. Walang nag-iwan nito kanina. Walang yabag na narinig. Walang boses na nagsalita. Ngunit narito na ito. Nakabukas na ang pinto na akala namin ay mananatiling sarado habang buhay.Dahan-dahang lumapit si Xavier. Hinawakan niya ang susi at tinitigan ito nang mabuti. Luma na ito at kinakalawang na ang ngipin. May nakaukit na maliit na marka sa hawakan—isang puno. Ang parehong markang nabanggit ni Xylon na nakaukit sa punong winasak daw ni Manuel.“Galing ito sa puno,” bulong ni Xylon habang hirap pa ring tumayo. “Ang susing iyan… ay gawa mula sa sanga ng puno. Ibig sabihin… may nakakaalam ng lihim na kahit si Manuel ay hindi nabatid.”Tumingin ako sa paligid. Ang pasilyo ay walang tao. Tanging ang lamig ng hangin at ang bigat ng katahimikan ang bumabati sa amin. May nagbukas ng pinto. May nag-iwan ng susi. Ngunit

Tila tumigil ang ikot ng mundo sa aming paligid. Ang liwanag na lumitaw mula sa nakaukit na puno ay dahan-dahang nabubuo sa mga titik na tila gawa sa ginto at liwanag. Tahimik ang lahat. Walang maglakas-loob na huminga nang malalim. Ang bawat isa ay nakatingin sa nabubuong pangalan habang ang hangin ay humahampas sa aming mga mukha na tila hinihimok kaming paniwalaan ang aming nakikita.Hindi ang pangalan ni Xavier. Hindi ang pangalan ni Xylon. Hindi rin pangalan ng sinumang kilala namin sa pamilya.Ang lumitaw na pangalan ay ang pangalan ng aking ina. Isang pangalang madalas kong marinig mula sa aking lola noong bata pa ako. Isang pangalang akala ko ay walang kaugnayan sa lupang ito o sa pamilyang ito.Nanlaki ang aking mga mata. Napahawak ako sa aking bibig. Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makagalaw. Nakatingin silang lahat sa akin. Si Xavier. Si Xylon. Si Aling Marta. At pati si Manuel. Tila nagkakaroon sila ng bagong pag-unawa sa kung bakit ako n

Tahimik ang paligid habang sumusunod kami sa lalaking naghatid sa amin. Ang bawat hakbang sa loob ng kuta ay umuugong sa matigas na sahig na gawa sa makakapal na bato. Ang dingding ay mataas at puno ng mga ukit na nagpapakita ng kasaysayan ng mga ninuno—mga larawan ng lupa, mga puno, at mga taong nagtayo ng lugar na ito. Walang bintana sa gilid, tanging liwanag ng mga sulo sa gilid ang nagbibigay-daan sa amin. Ang hangin ay malamig at amoy luma, tila dala ng daan-daang taong nakalipas. Huminto ang lalaki sa harap ng isang malaking pinto na gawa sa matigas na kahoy na puno ng ukit. Lumingon siya sa amin at seryoso pa rin ang kanyang mukha. “Nasa loob na siya,” wika niya nang mahina. “Ngunit bago kayo pumasok… maghanda kayo. Hindi ninyo inaasahan ang lahat ng makikita ninyo. At huwag ninyong kalimutan ang sinabi ko—may iba pang dumating kanina. Nasa kabilang silid sila. Hindi ko alam kung ano ang kanilang pakay, ngunit hindi sila mukhang kaibigan.” Tumang