All Chapters of Taming the Ruthless CEO: Chapter 31 - Chapter 40

Pagkaalis ni Hukom Morales, nanatili kaming nakatigil sa loob ng lumang silid habang naririnig pa ang mabilis na tibok ng aming mga puso.Ang taong akala namin ay tagapagtanggol ng katarungan at tumulong sa amin noong una ay siya pa lang ang nasa likod ng lahat ng pagkagulo, panlilinlang, at kasakiman. Ang tiwalang buong puso naming ibinigay sa kanya ay ginamit niya upang paglaruan kami at makuha ang matagal na niyang inaasam na kapangyarihan at yaman.Ngunit sa gabing iyon, ipinakita rin sa amin na hindi kami nag-iisa sa labang ito. Maraming tao ang handang tumayo kasama namin kahit na alam nilang delikado ang kalalabasan nito.Dahan-dahan kaming bumaba pabalik sa sala kung saan nagtipon na ang lahat. Ang mga matagal nang nagtatrabaho sa amin, ang mga nakatira sa paligid ng lupain, at ang pamilya ay naroon lahat. Walang nagpakita ng takot kahit alam nilang ang kalaban namin ay may malaking pangalan, koneksyon, at kapangyarihan sa mga opisina ng batas. Sa halip,

Hindi kami nakatulog nang maayos noong gabing iyon.Kahit nakayakap ako kay Xavier, kahit naririnig ko ang tibok ng puso niya, hindi mawawala sa isip ko ang huling sinabi ni Rafael. Ang paraan ng pagtingin niya, ang galit sa boses niya, at ang puting panyong inilamayway niya bago umalis—lahat iyon ay parang babala na hindi pa tapos ang gulo. At sa pagkakataong ito, hindi na lang kami ang kalaban. Kasama niya ang mga taong handang gawin ang lahat para makuha ang gusto nila.Kinabukasan, maaga pa lang ay narinig na namin ang ingay sa labas.Agad kaming lumabas at nakita ang mga taong nagkakagulo sa harap ng bakuran. May mga hawak na papel, may mga nakaturo sa amin, at may mga nagsisigawan na parang galit na galit.“Ano po ang nangyayari?” tanong ni Xavier habang dahan-dahang lumalapit kasama ako.Isa sa mga nakatayo doon ang lumapit sa amin, mukhang galit at puno ng pagdududa.“Nakatanggap kami ng abiso,” sabi niy

Nanatili kaming nakatigil sa kinatatayuan habang tila huminto ang ikot ng mundo sa narinig namin.Nawala ang mga dokumento. Ang tanging patunay na hawak namin sa korte ay wala na. At ang mas masakit—ang taong nagtanggal nito ay ang taong pinagkatiwalaan namin nang buong puso.“Sigurado ba kayo?” tanong ni Xylon habang dahan-dahang lumalapit. “Paano nawala? May bantay naman diyan.”“Wala nang bantay,” sagot ni Xavier habang nakatitig pa rin sa kawalan. “Ang sinagot sa telepono ay walang bakas ng puwersa. Walang pumasok na pader o bintana. Buksan lang ang pinto gamit ang tamang susi o pahintulot. Tapos kinuha ang mga dokumento nang tahimik.”Napahawak si Tiya Aurora sa bibig niya. “Kung ganoon… nasa atin ang traydor.”Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong tumagos sa aming mga puso. Sa loob ng bahay na itinuturing naming ligtas na kanlungan, may nakatagong anino na handang s

Napatigil ang mundo sa loob ng silid.Ang matinis na tunog ng makina ang tanging naririnig namin—isang walang tigil na hudyat na nagpapahiwatig ng panganib sa buhay ni Xylon. Agad na pumasok ang mga doktor at nars, tinulak kami palayo sa kama, at nagsimulang magtrabaho nang mabilis para ibalik ang tibok ng kanyang puso.Napahawak si Tiya Aurora sa dibdib niya at napaluhod sa sahig habang humahagulgol. Niyakap ko siya nang mahigpit, walang masabi kundi ang tahimik na pagdarasal na sana ay hindi pa ito ang huling sandali. Si Xavier naman ay nakatayo sa gilid, nakakuyom ang mga kamao at nakatingin nang mariin sa nagkakagulong mga medikal na tauhan. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata—ang takot na baka huli na ang lahat at ang huling salitang nais sana niyang ibulong ni Xylon ay mawawala na kasama ng kanyang pagkawala.Ilang minutong tila walang katapusan ang lumipas bago unti-unting humupa ang ingay ng makina. Ang matinis na tunog ay napalitan ng ma

Tila huminto ang ikot ng mundo sa aming paligid matapos mabasa ang mensahe. Alam na niya. Alam na ni Dante na nalaman na namin ang pangalan niya. At sinabi niyang huli na ang lahat.Napaluhod pa rin si Tiya Aurora sa sahig ng pasilyo, walang tigil ang pag-iyak. Hawak ni Xavier ang telepono na nanginginig sa kanyang kamay, habang ang tingin niya ay nakapako sa kawalan. Ako naman, naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko na tila sasabog na sa kaba. Ang pangalan na matagal na naming hinahanap ay nalaman na namin. Ngunit sa sandaling iyon, parang nawalan kami ng lakas na lumaban.Dante. Ang kapatid ng lolo ni Xavier. Ang taong akala namin ay patay na noon pa man. Ang taong matagal na nagtago at naghihintay ng tamang panahon para bumawi. At ngayon, alam na niya na alam na namin ang lahat.Lumapit ako kay Tiya Aurora at inalalayan siyang tumayo. Hinawakan ko ang braso niya nang mahigpit.“Tita, kailangan na nating umalis dito,” bulong ko. &ldq