เมื่อคุณหนูตัวร้ายกลายเป็นฮูหยินยืนหนึ่ง의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

หลังจากคนได้สมใจทั้งเงินและจะได้ไปท่องเที่ยวเปิดโลกกว้างใบใหม่ที่ตนเพิ่งได้มาอยู่เพียงสองวันก็นอนกลิ้งเกลือกไปมาบนที่นอนนุ่มและอุ่นด้วยดวงใจเปี่ยมสุขโดยมิทราบเลยว่าการกระทำของตนเองนั้นได้ทำให้สองพี่น้องสกุลมู่หรงถึงกับนอนไม่หลับไปด้วยกันทั้งคู่คนแรกคือมู่หรงฮ่าวหรานที่ในอดีตจ้าวเล่อเยียนนั้นเคยพึงใจจนถึงขนาดรักใคร่ หลงใหลได้ปลื้มเขาขนาดที่จะยอมเป็นอนุภรรยา หรือสตรีบำเรออุ่นเตียง เด็กสาวก็เคยร้องขอกับเขามาแล้ว ขนาดคิดตายเพื่อเขานางยังกล้าลงมือ แต่พอนางฟื้นคืนสติกลับมาในคราวนี้สายตาที่เคยมองเขามันกลับเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง นางไร้แววรักใคร่ ไร้ร่องรอยอาลัยอาวรณ์เช่นเก่าก่อนอีกแล้ว...เหมือนนางไม่เคยรักเขามาก่อนหาไม่ก็เป็นเช่นที่หลวงจีนเหล่านั้นกล่าว ที่ตื่นขึ้นมานี้มิใช่จ้าวเล่อเยียนคนเก่า!...ดวงใจของเขาพอคิดมาถึงตรงนี้มันก็มีไอร้อนระอุราวกับมีไฟมาสุมทรวงก็มิปาน สุดท้ายค่ำคืนนี้เขาจึงแอบลักลอบโดยอาศัยความมืดมิดแอบย่องติดตามพี่ชายคนโตเช่นคุณชายใหญ่มู่หรงมายังเรือนแสงจันทร์อย่างหักห้ามใจของตนเองไม่ไหว แล้วเขาก็เฝ้ารอสังเกตการณ์ภายใต้บรรยากาศอันมีแต่ความหนาวเย็น แต่เขากลับมีดวงใจร้อนรุ่

นางย่อกายทำความเคารพเขาอีกครั้งแล้วขึ้นรถม้าที่มีเสี่ยวหานบังคับรถม้า และมีฟางหรูกับเสี่ยวชุ่ยนั่งอยู่ด้านข้างของเสี่ยวหานเด็กหนุ่มวัยสิบสี่โดยปล่อยให้จ้าวเล่อเยียนนั้นนั่งภายในรถม้าอย่างสบายไปเพียงผู้เดียว มู่หรงฮ่าวหรานมองตามรถม้าของ ‘ต้าซ้อ’ ที่ครั้งหนึ่งคลั่งรักตนเองจนแทบสิ้นชีวิตไปด้วยสายตาอึ้งและคาดไม่ถึง ที่เขาเปิดโอกาสให้นางเข้าใกล้ชิดเขาแล้วโดยแท้แต่นางกลับโยนมันทิ้งอย่างไม่ไยดีเช่นนี้…ไปท่องเที่ยวจับจ่ายซื้อของอยู่ร่วมครึ่งวัน โดยจ้าวเล่อเลียนที่คราวแรกจะแวะไปยังร้านขายผ้าซึ่งเป็นของสกุลหลวน ทว่าเพียงนางเห็นด้านหลังของมู่หรงฮ่าวหรานยืนอยู่ภายในร้าน นางจึงตัดสินใจไม่เข้าไป แต่เลยไปเลือกซื้อที่ร้านอื่นมากกว่า นั่นก็เพราะนางมิใช่จ้าวเล่อเยียนในอดีตก็ส่วนหนึ่ง กับอีกส่วนต่อให้ครั้งแรกที่นางพบพานเขาจะหลงรูปโฉมทันทีแต่คนเรามิใช่จะดูกันเพียงภายนอก นางดูคนที่ภายใน บุรุษต้องนิสัยต่ำทรามเพียงใดจึงคิดจะมาตีท้ายครัวพี่ชายโดยแท้ของตนเองเพียงเพราะเขารู้สึกเสียหน้าที่อดีตจ้าวเล่อเยียนเคยชื่นชอบจนถึงหลงใหลได้ปลื้มเขาอีกทั้งยอมตายได้ก็เพื่อเขา ทว่าพอในวันนี้นางวางตัวไม่สนใจ ไม่มีสายตารักใคร

“ชอบ…ทำต่อไป พี่ไม่อับอายผู้ใดทั้งสิ้น”ดวงตากลมโตสีอ่อนใสแวววาวหวานปานจะหยดคู่นั้นประสานกับดวงตาคมดุดันสีดำสนิท ทำเอาหัวใจของสาวน้อยที่ไม่เคยเต้นผิดจังหวะเพราะบุรุษใดมาก่อนมีสภาวะใจสั่น พวงแก้มสองข้างพลันร้อนวูบวาบไปหมด คาดว่าคงแดงระเรื่อไปหมดแล้วเป็นแน่“เอ่อ…อะ…อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ”คนตัวน้อยเหลือบสายตาไปเห็นบรรดาสาวใช้ต่างลำเลียงอาหารที่คงอุ่นใหม่จนร้อนเดินตรงเข้ามา นางจึงขยับกายลุกขึ้นไปนั่งฝั่งตรงกันข้ามเช่นปกติเหมือนเมื่อค่ำวานนี้ เพราะบัดนี้นางอยากเว้นระยะห่างจากพ่อก้อนศิลายักษ์ซึ่งเอาเข้าจริงนางกลับรู้สึกได้ว่าหากนางแนบชิดด้วย เขาย่อมมิใช่บุรุษเย็นชาและแข็งทื่อเช่นภาพลักษณ์ภายนอกที่ตนเองแลเห็นเป็นแน่ หากแต่เขาคือบุรุษ 'เร่าร้อน' มิธรรมดาคนหนึ่งเลยทีเดียว“ปลาสำลีสามรสเจ้าค่ะ ออกจะเผ็ดนำเล็กน้อย มิทราบว่าพี่ฮ่าวเฉินจะถูกปากหรือไม่ หากไม่ชอบรสใดแจ้งแก่เล่อเยียนได้เสมอนะเจ้าคะ”อาหารหกชนิดถึงมิได้พิเศษหรือพิสดารอันใดแต่ภาพ สี กลิ่น ช่างยั่วยวนน้ำย่อยไม่น้อย พอมือเรียวเล็กลงมือคีบพลางอธิบายถึงชื่ออาหารและแนะนำรสชาติไปพลาง ฝ่ายมู่หรงฮ่าวเฉินนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารใส่จานตัวเอ

หลังจากไปร่วมมื้อเช้าที่เรือนใหญ่ตามกฎระเบียบของจวนแล้ว วันนี้จ้าวเล่อเยียนก็เร่งกลับเรือนของตนเองเพื่อหวังว่าวันนี้แหละนางจะมีชิ้นล่างให้สวมแล้วเดินมั่นอกมั่นใจไม่เสียววูบวาบเย็นช่วงล่างชนิดวาบหวิวอีกแล้ว ด้วยทักษะของเจ้าของร่างเดิมคือเก่งด้านงานฝีมือ เรื่องตัดเย็บจ้าวเล่อเยียนนั้นเก่งกาจมาตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว ส่วนดวงจิตของพันวารีก็มีฝีมือทางด้านการวาดเขียนกับการออกแบบ พอหนึ่งร่างกับหนึ่งดวงจิตมารวมเป็นหนึ่งจึงนับว่าเป็นเรื่องไม่ยากเลยที่นางจะเริ่มลงมือตัดกางเกงในเช่นยุคโบราณที่ไม่มีวัสดุเช่นยางยืดหรือกระดุมแบบสำเร็จรูป หากจะตัดเย็บได้ก็ต้องเป็นกางเกงในแบบผูกด้านข้างเช่นชุดว่ายน้ำบิกินีแทน“คุณหนู ท่านกำลังจะตัดเป็นอันใดเจ้าคะชิ้นเล็กถึงเพียงนี้”ภายในใจของฟางหรูคืออาภรณ์มันต้องผ้าเนื้อหนาและตัดเย็บหลายชั้นถึงจะปกป้องอากาศอันหนาวเย็นได้ ชิ้นที่เล็กที่สุดสำหรับสาวใช้รุ่นใหญ่เห็นจะมีเพียงก็แต่เอี๊ยมสำหรับสวมบังทรงเท่านั้น ส่วนกางเกงตัวในอย่างน้อยก็ต้องมีขายาวลงมาถึงหัวเข่า มิใช่ชิ้นเล็กสามเหลี่ยมใหญ่เพียงฝ่ามือกางปิดทับยังแทบไม่มิดมันจะอบอุ่นอันใดกัน สาวใช้สูงวัยคิดเท่าใดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

“ดี!…แต่จงจับตาดูเอาไว้ หากวันใดจะเป็นนางใดไปวุ่นวายยังเรือนแสงจันทร์ก็ไม่ต้องมารายงานข้า แต่ให้จัดการมอบเงินให้แก่อนุนางนั้นไปแล้วส่งกับบ้านเดิมของพวกนางไปได้เลย”…โอ้โห…หมิงเซินร้องอยู่ในใจแต่มิกล้าแสดงกิริยาใดออกมานอกจากรับคำสั่งของผู้เป็นนายด้วยดีเท่านั้น เพราะรับใช้มาหลายปีคุณชายรองและคุณชายห้าที่วัยใกล้กันเคียงกันรับอนุภรรยาและสตรีบำเรอเข้าเรือนมานับสิบนางจนปลดไปบ้าง เปลี่ยนไปบ้าง จนเขานั้นนับนิ้วมือรวมไปถึงนิ้วเท้าด้วยยังเกิน แต่คุณชายใหญ่ของเขาท่านกลับไม่เคยรับอนุภรรยาเข้าเรือนสักนางจวบจนในวันที่แต่งงานกับฮูหยินเอกเท่านั้นที่มู่หรงฮ่าวเฉินยอมรับอนุภรรยาเข้าจวนมาพร้อมกับฮูหยินจ้าวเล่อเยียนทว่าคุณชายใหญ่นั้นก็เคยไปเยือนเรือนของอนุหนิงเจียวเพียงหนึ่งคืนนั่นก็คือในราตรีเข้าหอเท่านั้น แล้วพอนับจากค่ำคืนนั้นผ่านมานี่ก็ร่วมจะสองเดือนต่อให้ฮูหยินเอกจ้าวเล่อเยียนจะยอมออกหน้าไปแต่งเอาอนุภรรยามาอีกสองนางหวังชดเชยให้คุณชายใหญ่ของเขา ทว่ามู่หรงฮ่าวเฉินแม้แต่เงายังไม่เคยเฉียดผ่านไปใกล้ในส่วนเรือนของเหล่าอนุภรรยาอีกเลยทั้งที่แต่ละนางก็รูปโฉมงดงามจนเขาที่เป็นบุรุษด้วยกันยังเหลือบมองแล้วกลื