All Chapters of เมื่อคุณหนูตัวร้ายกลายเป็นฮูหยินยืนหนึ่ง: Chapter 21 - Chapter 30

เป็นเป็นสะใภ้ห้า เย่อวี่ อีกครั้งที่หันไปพบกับคุณชายรองและสะใภ้รองก็ย่อกายทำความเคารพอีกฝ่ายตามลำดับศักดิ์อีกครั้ง ทว่าใบหน้าของเสวียนหลิวอิ๋งกลับเชิดสูง ใช้เพียงหางตามองสะใภ้ห้าเท่านั้น แต่เยอวี่ที่คุ้นเคยเสียแล้วกับกิริยานี้ของสะใภ้รองที่นับจากแต่งเข้ามานางก็เย่อหยิ่งเพราะถือว่ารายได้หลักของสกุลมู่หรงล้วนเป็นสามีของนางที่หามาเลี้ยงดูคนในจวน จึงมิได้ถือสาหาความให้มากเรื่อง“หลิวอิ๋ง!”มู่หรงฮ่าวหรานจำเป็นต้องดุภรรยาให้หันไปทำความเคารพสะใภ้ใหญ่เช่นจ้าวเล่อเยียนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประจำของตนเองด้วย นั่นเอง เสวียนหลิวอิ๋งจึงเสแสร้งแสดงกิริยาตกอกตกใจราวกับเพิ่งเห็นว่าภายในห้องโถงรับประทานอาหารนี้ในคราวแรกมีเพียงสะใภ้ห้ากับคุณชายห้าที่นั่งอยู่ในลำดับท้ายสุดเพียงเท่านั้น“อุ๊ย!...อรุณสวัสดิ์สะใภ้ใหญ่เจ้าค่ะ แหม...หลิวอิ๋งเสียมารยาทแล้ว เมื่อครู่สายตาเลอะเลือนไปมองไม่เห็นสะใภ้ใหญ่ ต้องขออภัยสะใภ้ใหญ่จากใจนะเจ้าคะ”นางเสแสร้งปั้นแต่งทั้งใบหน้าและน้ำเสียงทว่าสายตาหลุกหลิกดังอสรพิษนั้นมิอาจปกปิดความร้ายกาจเอาไว้ได้ทำให้จ้าวเล่อเยียนเพียงยิ้มหวานแล้วตอบไปว่า“มิเป็นไร...มิเป็นไร...ข้ามิถือสา โด

ตลาดขายของสดของเทียนสุ่ยนี้มีสองแห่ง หนึ่งคือชื่อตลาดรับอรุณ ต้องมาจับจ่ายตั้งแต่เช้ามืดจนถึงสิ้นสุดปลายยามเฉิน ตลาดก็วายแล้ว อีกแห่งหนึ่งคือ ‘ตลาดเฝิงไฉ’ ที่จะเริ่มเปิดทำการค้าตั้งแต่ต้นยามเหมาไปจนถึงปลายยามเว่ย ดังนั้นจ้าวเล่อเยียนจึงเลือกจะไปยังเฝิงไฉมากกว่า เพราะหนึ่งนางออกจากจวนก็สายแล้ว สองตลาดเฝิงไฉนี้ดูแลจัดการเป็นระเบียบสะอาดสะอ้านกว่าตลาด ‘รับอรุณ’ กับสามข้อดีอีกข้อก็คือมีข้าวของให้เลือกซื้อได้มากกว่า ไม่ว่าจะเป็นของหายาก หรือราคาแพงเพียงใด ในตลาดเฝิงไฉล้วนมีมาขายทุกชนิดแต่สิ่งเดียวที่นางไม่พึงใจเท่าใดก็คือตลาดแห่งนี้คือของสกุลหลวนซึ่งตกเป็นของคุณชายรองมู่หรงฮ่าวหรานนั่นเอง จริงอยู่ว่าคนในจวนมู่หรง นอกจากนายท่านมู่หรงที่เป็นอัครมหาเสนาบดีใหญ่มิอาจมายุ่งเกี่ยวกับการค้าของฝ่ายสกุลของภรรยาได้ และมู่หรงฮ่าวเฉินอีกคนซึ่งมิเคยเข้ามาก้าวก่ายกิจการทางฝ่ายมารดา ทว่าเงินปันผลหรืออาจเรียกว่าเป็นเงินกงสีนั้นก็ล้วนมาจากการค้าของฝ่ายสกุลหลวน ที่มาแบ่งปันและจ่ายให้ทุกคนในสกุลมู่หรงตามลำดับความสำคัญอยู่ดี ดังนั้นหากจะนับกันไปแล้วคุณชายที่มีอำนาจสูงสุดย่อมเป็นคุณชายรองผู้นั้น หาใช่คุณชายใหญ

“กลับไปเสียฮ่าวหราน!”เป็นครั้งแรกที่มู่หรงฮ่าวเฉินตบตีและลงมือ ‘ต่อย' จนน้องชายซึ่งบัดนี้ต่อให้เขาอย่างกระโดดเข้าไป ‘ฟัด’ กับอีกฝ่ายเพียงใด แต่คำว่าที่แห่งนี้คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่ทำงาน เขาไม่สมควรกระชากเกียรติของตนเองด้วยเพลิงโทสะ มันทำให้กายสูงใหญ่ราวภูผานั้นสั่นสะท้านสองมือกำหมัดแน่น ใบหน้าทะมึนพร้อมจะสังหารคน แต่เขากลับไล่อีกฝ่ายให้กลับไปเสีย“และจงจดจำไว้ เล่อเยียนมิใช่สิ่งของ นางเป็น ‘คน’ และนางคือพี่สะใภ้ของเจ้า หากเจ้าคิดว่าตนเอง ‘รัก’ นางจากใจจริงมิใช่รักเพียงตนเอง ก็อย่าได้คิดดึงนางลงมาแปดเปื้อนอีก ไปเสียฮ่าวหราน!…เร่งใสหัวออกไป๊!!!”เป็นครั้งแรกที่มู่หรงฮ่าวหรานพบเจออารมณ์โกรธจาก ‘ก้อนศิลายักษ์’ ของสกุลมู่หรง คนไม่เคยถูกพี่ชายชกต่อยใบหน้าจนปากแตกได้กลืนกินโลหิตมาตลอดชีวิตถึงกับอึ้งไปต่อแทบไม่ถูก ดังนั้นพอถูกไล่เขาจึงยอมเดินออกมาจากห้องทำงานของพี่ชายด้วยกิริยาเหม่อลอยจนเจียงเป่าต้องตรงเข้าไปประคอง แล้วพาอีกฝ่ายตรงกลับจวนรอง ไม่ได้ย้อนกลับไปยังเฝิงไฉอีกเช่นปกติ ก็ดูท่าทีคราวนี้คงเรื่องใหญ่โตไม่น้อยคุณชายรองจึงออกมาด้วยสภาพเช่นนี้…ทางฝ่ายคนที่เป็นต้นเหตุให้พี่น้องเปิ

ดังคำคนเคยกล่าวว่าคนเลวมาพบคนชั่วเรื่องบรรลัยมักบังเกิด และเช่นกันในยามน้ำไหลมันมักหลั่งรินลงที่ต่ำเสมอ ดังนั้นอนุซูเยว่และอนุหรูเอินสองคนที่ศีลธรรมความเลวมาบรรจบ พวกนางจึงคบค้าสมาคมและปรึกษาหารือคิดวางแผนอันร้ายกาจร่วมกันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย“มันก็จริงดังที่เจ้ากล่าว เช่นนั้นความหมายของเจ้าก็คือ…?”หรูเอินหันไปมองใบหน้ากับสหายร่วมอุดมการณ์ช่วงชิงสามีมาเป็นของตนเอง เรียกว่าในยามนี้ไร้พวกพ้องจึงร่วมมือกันไปก่อนพอกำจัดนางฮูหยินเอกและนางสหายทรยศจนสำเร็จ พวกนางในใจก็คาดคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะต่างกำจัดซึ่งกันและกัน แน่นอนเพื่อหวังเป็นที่หนึ่งในลำดับถัดไป“ก็นางหนิงเจียวมันยังเสแสร้งแสดงกิริยานอบน้อมเข้าไปหานางเล่อเยียนได้เลย แล้วระดับพวกเราเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า? …”ทั้งสองมองใบหน้าของกันแล้วจึงแย้มยิ้มร้ายกาจ ดังรอยยิ้มของนางปีศาจจิ้งจอกร้อยเล่มเกวียนที่กำลังวางแผนจะจับมนุษย์โชคร้ายผู้หนึ่งมาดูดกลืนวิญญาณ!!!ทางฝ่ายจ้าวเล่อเยียนนั้นมิได้คาดเดาไปถึงอนุภรรยาอีกสองนาง ที่อดีตเจ้าของกายนี้เคยไปไถ่ตัวมาจากหอนางโลมให้สามีอย่างภรรยาผู้ใจกว้างนางหนึ่งของเทียนสุ่ย ส่วนตัวของนางเองบัดนี้ขอยึดถือว

“พี่ฮ่าวเฉิน...”คนที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่จับจ้องมองกันด้วยดวงตาหวานเยิ้มผิดปกติจึงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายซ้ำ เพราะมิทราบได้ว่ากิริยาเช่นนี้พ่อก้อนศิลายักษ์อยู่ในอารมณ์ใดกันแน่“ย่อมได้ แล้วหากต่อไปอยากจะอ่านเล่มใดอีกก็เข้ามาเอาไปอ่านได้เสมอ”...จุ๊บ!...“!!!”“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ฮ่าวเฉิน”การที่นางหันมาจุมพิตที่ปลายคางแกร่งมันเป็นไปเองโดยธรรมชาติของพันวารี ที่หากนางถูกบิดาหรือมารดาตามใจจนนางถูกใจก็จะขอบคุณพวกเขาด้วยการ ‘จุ๊บ’ ไปที่แก้มทั้งสองข้างกับปลายคางเช่นนี้เสมอ ทว่าท่านรองเจ้ากรมอาญาผู้ทรงภูมิเคร่งขรึมถึงกับเสียกิริยา ใบหู ใบหน้า ลำคอแม้แต่หลังมือก็เห็นชัดเจนเลยว่ามันแดงก่ำไปหมดแล้วทว่านางสังเกตเห็นแต่ไม่ขอโทษอีกฝ่ายหรอก ก็นางเพียงเผลอตัวไปนึกได้ตนเองก็แอบเขินเช่นกัน ก็นางเป็นสาวน้อยเพียงสิบแปดปีอีกฝ่ายก็หนุ่มหล่อเหลาวัยฉกรรจ์เช่นกัน นางไม่เขินอายย่อมหน้าหนาไม่ธรรมดาแล้ว ดังนั้นนางจึงกระแอมออกไปสองสามครั้งแล้วจึงขยับกายลุกขึ้นมาอย่างสุภาพ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่านางรังเกียจเขา“ใกล้มื้อค่ำแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวขอเล่อเยียนไปเตรียมอาหารสักครู่ วันนี้น้องตั้งใจทำเมนูพิเศษเอาไว้ให้พี่ฮ่าวเฉินด้วยนะเ