All Chapters of เมื่อคุณหนูตัวร้ายกลายเป็นฮูหยินยืนหนึ่ง: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงเอ็ดอึงที่บังเกิดขึ้นถึงยังไม่ดึกมากมาย แต่การเรียกรถม้า การสั่งตามหมอทำเอาสองสามีภรรยา (กำมะลอ) ที่กำลังเพลิดเพลินกับงานและตำราของทั้งคู่จนต้องต่างเงยหน้าขึ้นมาจากสิ่งที่ตนเองสนใจ แล้วจึงเป็นมู่หรงฮ่าวเฉินผู้เป็น ‘คุณชายใหญ่’ แห่งจวนมู่หรงจึงขยับกายลุกขึ้นก่อนเพื่อจะต้องมีหน้าที่ต้องไปตรวจดูโดยรอบบริเวณจวนแทนผู้เป็นบิดาที่แก่ชรามากแล้ว“เสียงดังมาจากจวนรองขอรับ”เป็นหมิงเซินที่หูตาว่องไวเร่งมายืนรายงานผู้เป็นนายสมกับเป็นคนสนิทของท่านรองเจ้ากรมอาญา เท้าแกร่งจึงก้าวนำลงจากเรือนไปก่อนเป็นคนแรกพอหูของจ้าวเล่อเยียนได้ยินเสียงเหล่าฮูหยินร้องดังแทรกมาด้วย จากที่ตอนแรกว่าจะไม่ก้าวไปวุ่นวายกับจวนรองจึงอดใจไม่ไหวต้องขอเสนอหน้าไป ‘ขายเผือก’ กับเขาสักหน่อย“พี่ฮ่าวเฉินรอเล่อเยียนด้วย น้องได้ยินเสียงร้องของท่านแม่สามีเจ้าค่ะ เกรงว่าจะเกิดเรื่องกับท่าน”อย่างน้อยนางจะต้องไม่แสดงออกไปให้สามีกังขาในใจระหว่างนางกับคุณชายรอง หากจะไปนางย่อมต้องไปพร้อมเขาจึงนับว่าเปิดเผยบริสุทธิ์ใจอย่างที่สุด อีกสิ่งภายในใจของนางบัดนี้มีเพียงความห่วงใยมารดาสามีเท่านั้น ภายในใจจะส่วนลึกหรือส่วนนอกนางก็ล้วนไม่มีความร

ทว่าคนที่ภาพในวันนั้นยังตามมาหลอกหลอนไม่จางหาย นางเหยียบเบรกไม่ได้ รถยากจะควบคุม สุดท้ายมันก็พุ่งเหินออกไปจนแผงแบริเออร์กั้นขอบถนนบนทางด่วน ภาพที่รถยนต์คันหรูนั้นลอยเคว้งคว้างสุดท้ายมันก็กระแทกกับพื้นถนนด้านล่างโดยแรงรถหรูหรายังกลายเป็นซากเศษเหล็กหนึ่งกองใหญ่ ดังนั้นร่างกายของเด็กสาววัยเพียงสิบแปดปีจึงกลายเป็นเพียงเศษก้อนเนื้อแหลกเหลวจำรูปร่างทรงเดิมไม่ได้เลย“อ้วก!!!”ภาพและกลิ่นคาวเลือดมันพุ่งขึ้นมายังลำคอ ท้องไส้ของนางจึงปั่นป่วน สุดท้ายก็พุ่งไปยังหน้าต่างแล้วอาเจียนออกมาจนมีเพียงน้ำลายแสนจะขมปี๋ออกมาเท่านั้น“เล่อเยียนเป็นอันใดไป ฟางหรูเอาน้ำมา”ฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบไล้แผ่นหลังมาพร้อมกับน้ำเสียงอาทร ทำให้คนตื่นขึ้นมาด้วยฝันร้ายหันกายของตนเองมากอดเอวแกร่งแล้วซุกซบหาที่อบอุ่น และมั่นคงของอีกฝ่ายก่อนจะสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมาเต็มเสียง“บ้วนปากก่อนนะคนดี…บ้วนปากก่อน…”กอดปลอบอีกครู่ใหญ่พอได้น้ำอุ่นมาจากฟางหรู มู่หรงฮ่าวเฉินที่เพิ่งจะเอนกายลงนอน ทว่าหูพลันได้ยินเสียงกรีดร้องจับทิศทางได้ว่าเป็นเรือนแสงจันทร์ เขาก็พุ่งตรงมาชนิดลืมคิดสิ่งใดทั้งสิ้น พอพบสาวใช้คนสนิทร้องเรียกแล้วคนภายในยังเงียบ

“อ๋อ…”เรียวปากสวยแย้มยิ้มคล้ายจะจะเยาะเย้ยคนทั้งใต้หล้า ทว่าเพียงหนึ่งเดียวจ้าวเล่อเยียนคิดว่านางนี่แหละที่มู่หรงฮ่าวหรานกำลังเย้ยหยัน“ทุกวันนี้แม้แต่ความคิดของเขา ความรู้สึกของเขา เจ้ากลับออกหน้าคิดแทนเสียแล้วหรือเล่อเยียน อดีตแม้แต่มองหน้าเขาเจ้ายังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้…วันนี้เจ้ากลับเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปอย่างกับเจ้ามิใช่เล่อเยียนคนเดิม”สาวน้อยมีแอบสะดุ้งในใจ แต่กิริยาภายนอกนางยังคงนิ่งสงบเสงี่ยมมือที่ถูกอีกฝ่ายจับอยู่บิดออกมาด้วยกิริยาพยายามให้สุภาพอย่างที่สุด เพราะเช่นไรเขาก็มากวัยกว่านางและอีกสิ่งก็คือเขาคือคุณชายรองและนางมิได้ตาบอดว่าบิดามารดารักเขามากเพียงใด อาจจะมากกว่าสามีของนางด้วยซ้ำ หาไม่เพียงหนึ่งคืนเขาจะถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องบรรพชนเร็วได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่อีกฝ่ายทำเรื่องร้ายแรงออกไปในทางเสื่อมเสียชื่อเสียงของสกุลมากมายมิใช่เบาเช่นนี้หรือ?“วันมีแต่เพียงคิดก้าวไปข้างหน้าเจ้าค่ะคุณชายรอง ดังนั้นวันนี้เล่อเยียนจึงขอเดินไปข้างหน้า และ…คนที่ข้าเลือกจะเดินเคียงข้างไปข้างหน้ามิใช่ท่านเจ้าค่ะ แต่เป็นพี่ฮ่าวเฉิน”จ้าวเล่อเยียนในอดีตแน่นอนว่าย่อมไม่มีวันจะกล้าคิดหรือกล้าพ

“ขออภัยนะเจ้าคะ”พออยู่กันเพียงลำพัง จ้าวเล่อเยียนจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปนั่งในท่านั่งเทพธิดาตรงหน้าของมู่หรงฮ่าวเฉินอย่างตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าวันนี้ตนเองจะเปิดใจพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาตามนิสัยดังเดิมของพันวารีมิใช่จ้าวเล่อเยียนแม้แต่น้อย“ก่อนเราจะแต่งงานกัน เล่อเยียนขอยอมรับว่าตนเองโง่เขลาและคิดผิดไปหลายสิ่ง ตรงนี้เล่อเยียนขออภัยทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาต่อพี่ฮ่าวเฉินนะเจ้าคะ”นางกล่าวจบก็คุกเข่าพลางก้มลงไปโขกศีรษะกับพื้นตรงหน้าของมู่หรงฮ่าวเฉิน จนอีกฝ่ายเร่งนำฝ่ามือแกร่งลงไปรองรับหน้าผากกลมกลึงอย่างตกใจ มิคาดว่าเด็กสาวทั้งขี้กลัวและขี้อายจะกล้าหาญชาญชัยมากล่าวขออภัยแก่เขาอย่างตรงไปตรงมา จนเขาที่เป็นบุรุษผู้ผ่าเผยผู้หนึ่งยังต้องยอมยกใจให้นางเลยทีเดียว“วันนั้นที่ตกบึงบัวลงไป เล่อเยียนทราบว่าพี่ฮ่าวเฉินย่อมต้องรู้เรื่องจริงว่าเป็นเช่นไร และนับจากวันนั้นวันที่พี่ฮ่าวเฉินไปฉุดดึงเล่อเยียนขึ้นมาจากความต ายฉุดดึงให้เล่อเยียนขึ้นมาในโลกใบใหม่ มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ดังนั้นนับจากนี้เป็นต้นไป…”เด็กสาวกล่าวทุกคำด้วยแววตาจริงใจ สีหน้านิ่งสงบ กิริยาท่าทางของนางมุ่งมั่นไร้ความหวั่นไหวอันใดทั้งสิ้น

“นี่เป็นโฉนดที่ดินพร้อมจวนของข้า มีบางแห่งเป็นทำเลดีมีคนไปเช่าเปิดร้านขายของ บางแห่งก็ยังว่าง หากเจ้าคิดเปิดร้านขายอาหารก็ต้องมีทำเลและหน้าร้านที่ดีจึงนับว่าการค้านั้นมีชัยไปเกินครึ่ง”จ้าวเล่อเยียนไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะมีวันนี้ วันที่นางกล้าจะเปิดอกพูดคุยถึงความต้องการอันแท้จริงกับพ่อก้อนศิลายักษ์ ซึ่งพอพูดออกไปจนหมดแล้ว นอกจากหนึ่งคำไม่มีจะขัดข้องหรือห้ามปราม เขายังส่งเสริมนางทุกทางอีกด้วยคนตัวเล็กไม่ทราบแล้วว่าจะเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายอย่างไรเขาจึงซาบซึ้ง สุดท้ายนางจึงเลือกจะ ‘ขอบคุณ’ เขาด้วย ‘จุมพิต’ แสนหวานเสียเอง อ้อมแขนเรียวเอื้อมไปโอบรอบลำคำแกร่งแล้วดึงเข้ามาใกล้ส่วนนางเป็นฝ่ายหันใบหน้าเบี่ยงเบนไปด้านหลังจุมพิตเขาเนิ่นนาน จนหูได้ยินเสียงเคาะประตูทั้งสองจึงถอยห่างจากกันทั้งที่แววตายังหวานหยาดเยิ้มไปด้วยเพลิงเสน่หาด้วยกันทั้งคู่“เข้ามา!”เสียงอนุญาตของท่านรองฯจึงออกจะไปทางห้วนสั้นและดุดันไปสักหน่อย จนจ้าวเล่อเยียนต้องหันไปจุมพิตที่ข้างแก้มของอีกฝ่ายว่องไวคล้ายจะปลอบใจ ซึ่งดูจะได้ผลไม่น้อยเพราะคนหน้านิ่งใบหูแดงก่ำขึ้นมาทันใด“คุณชายใหญ่ สะใภ้ใหญ่”หนิงเจียวเข้ามานั่งคุกเข่าที่พื้นด้ว