All Chapters of เมื่อคุณหนูตัวร้ายกลายเป็นฮูหยินยืนหนึ่ง: Chapter 41 - Chapter 50

แล้วนางจะปฏิเสธคนหน้านิ่งได้หรือ จึงต้องขอตัวจากมารดาสามีและทุกคนบนโต๊ะอาหารอย่างมีมารยาทแล้วเดินไปส่งสามีที่ภายนอกบอกของมู่หรงฮ่าวเฉินนั้นเป็น งพ่อก้อนศิลายักษ์’ เดินได้ แต่ผู้ใดจะทราบดีเท่ากับนางว่าเขานั้น...…แซ่บไฟลุกมากพ่อ…นี่แหละนิยามในใจของจ้าวเล่อเยียนในวันนี้ซึ่งจะมอบให้แก่สามีก้อนศิลาเดินได้ตรงหน้า ทว่าเดินมาได้ครู่หนึ่งคนตัวสูงใหญ่ที่อันใดก็ ‘ใหญ่’ ไปหมดจนนางนี้จุกแน่นไปหมดก็หยุดเดินเสียอย่างนั้น คนเดิมตามนี่ถึงกับหยุดฝีเท้าแทบไม่ทันเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างเข้าเสียแล้ว“มีอันใดเจ้าคะ?” นางย่อมจะอดสอบถามมิได้กับปฏิกิริยาของท่านรองฯ ที่หยุดยืนนิ่งไม่พอ ยังมีกลิ่นอายของความอำมหิตลอยฟุ้งกรุ่นกำจายรายล้อมรอบกายของพวกนางทั้งสองอีกด้วย“ฮ่าวหรานแอบมองพวกเราอยู่ด้านนั้น” มู่หรงฮ่าวเฉินกล่าวด้วยกิริยาสงบนิ่งมิได้แสดงว่าเขาเห็นน้องชายคนรองที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังต้นของผลซิ่ง นอกจากบอกแก่ภรรยาด้วยน้ำเสียงที่ออกจะมึนตึงไปพอสมควร…ก็ช่างหัวอีคุณชายรองมันสิ!…นั่นคือสิ่งที่คิดได้วูบแรกนางได้ทราบว่า ‘อีตาคุณชายรอง’ ที่คล้ายสุนัขคลั่งไม่ยอมปล่อยวางจากกายนี้ ทั้งที่ในอดีตเขามองนางเป็นเพียง

ผ่านไปจนถึงค่ำวันนี้จวนคุณชายใหญ่มู่หรงถูกเชิญจากจวนของสองผู้เฒ่ามาร่วมมื้อค่ำ ซึ่งอาหารย่อมเป็นตัวของจ้าวเล่อเยียนที่อาสาเป็นผู้ลงประกอบเมนูทั้งหลายเอง นางเลือกทำในส่วนที่สองผู้เฒ่าชื่นชอบ ไม่พอนางยังเลือกแต่ละเมนูที่ย่อยง่ายเหมาะสำหรับมื้อค่ำและผู้สูงอายุ ทานแล้วจะดีต่อสุขภาพ ในยามระหว่างมื้ออาหารนางจะได้มีเรื่องชวนทั้งสองพูดคุยส่วนของชอบของมู่หรงฮ่าวเฉินนั้นนางสอบถามแล้วเขาเอ่ยปากบอกว่าอยากผัดไทยกุ้งสดห่อไข่อีกครั้ง นางจึงทำเผื่อไปถึงมารดาและบิดาของสามีด้วย แต่เน้นไปทางผักไม่เน้นเส้น เพราะมันคือแป้งมากไปอาจเพิ่มน้ำตาลในเลือดให้แก่ผู้สูงวัย สู้เป็นผักย่อมย่อยง่ายดีต่อสุภาพมากกว่า จนมาจบที่เมนู ‘ขนมเบื้องญวน’ ซึ่งนางคิดว่าเหมาะสมมากกับสองผู้เฒ่ากับของหวานหลังมื้อค่ำ นางใช้เป็นสาลี่สดปอกเปลือกแล้วแกะสลักลวดลายเป็นใบหน้าร่วมกับฝรั่งเห็นแล้วท่านพ่อบ้านใหญ่ถึงกับชื่นชมอย่างยิ่งที่ฝีมือแกะสลักผักและผลไม้ของสะใภ้ใหญ่ช่างเก่งกาจ หากเขาจำไม่ผิดฝีมือสลัดลวดลายผักและผลไม้จะเป็นช่างห้องเครื่องภายในวังหลวงเสียเป็นส่วนใหญ่ที่สามารถจะทำได้ คนปกติธรรมดาทั่วไปมีเพียงเครือญาติของช่างฝีมือเหล่านั้นห

ครึ่งชั่วยามไม่ขาดไม่เกิน จ้าวเล่อเยียนก็ออกมาจากเรือนอาบน้ำด้วยใบหน้าสดชื่นแจ่มใส พอแต่งกายด้วยชุดนอนเรียบร้อยและสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวหนา นางก็จึงตรงไปหาสามีซึ่งคงรออยู่ที่ห้องหนังสือนานพอสมควรแล้ว โดยที่นางยังไม่ทันได้สังเกตว่าหลังจากตนเองเดินตรงไปยังห้องหนังสือนั้น ฝ่ายเสี่ยวชุ่ยกับฟางหรูกลับถูกหมิงเซินนั้นตรงไปกระซิบกระซาบ ฟางหรูสตรีรุ่นท่านน้าที่คาดว่าจะเข้าใจทุกสิ่งดีกว่าเด็กสาวเช่นเสี่ยวชุ่ย ซึ่งก็ได้ผลทันทีเพราะฟางหรูนั้นหน้าตาใบหูแดงก่ำไปหมดก็จริง ทว่าตรงประโยคว่า ‘คุณหนูและคุณชายน้อย’ ก็ทำให้สาวใช้สูงวัยที่สุดเร่งกันช่วยหมิงเซิน ‘กวาดต้อน’ ทุกคนให้จากเรือนของคุณชายกับสะใภ้ใหญ่ชนิดเกลี้ยงเกลามิหลงเหลือเพียงหนึ่งคน“เจ้าเหมียวก็อุ้มไปด้วย” แม้แต่ลูกแมวเหมียวตัวน้อยฟางหรูก็กำชับให้เสี่ยวชุ่ย ‘อุ้ม’ กลับเรือนนอนของสาวใช้ไปด้วย เรียกว่าหากแมลงต้อนออกไปด้วยได้ ฟางหรูกับหมิงเซินคงจัดการกวาดต้อนออกไปด้วยเป็นแน่!!!…ก๊อก!…ก๊อก!…ก๊อก!…“เข้ามาเถิด”เสียงห้าวภายในดังตอบสนองกลับมาทันทีที่สิ้นเสียงเคาะประตู เพราะตนเองเฝ้ารอคนตัวหอมกรุ่นมาครู่ใหญ่แล้ว จ้าวเล่อเยียนจึงผลักประตูเข้ามาภายใน

เช้านี้หลังส่งสามีออกไปจากจวน ประตูด้านหลังที่มีเอาไว้สำหรับสาวใช้หรือบ่าวชาย และมีเอาไว้สำหรับให้เหล่าพ่อค้ามาส่งข้าวของ กลับมีหนิงเจียวปะปนเข้ามาด้วยพร้อมกับมีเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มติดตามมาหนึ่งคนตามที่จ้าวเล่อเยียนนั้นกล่าวว่าอยากได้เด็กสาวสักคนมาฝึกงาน มาทดลองฝีมือ และฝึกฝนการทำขนมไปจนถึงเมนูของว่าง เมนูอาหารหลัก และงานแกะสลัก เหตุผลที่ต้องเป็นเด็กสาวนั้นก็เพราะคนอายุน้อยความจำจะดีกว่า ส่วนหนิงเจียวอายุเข้ายี่สิบปีแล้วฝึกฝนก็คงได้เพียงอาหารหลักไม่กี่จานส่วนงานแกะสลักนี้ยิ่งอายุน้อยนับว่ายิ่งดี“พี่หนิวเจียวเชิญด้านนี้เจ้าค่ะ”เสี่ยวชุ่ยนั้นมายืนรออีกฝ่ายอยู่แล้ว พอพบคนคุ้นเคยกันก็เข้าไปทักทายแล้วเชิญอีกฝ่ายไปยังเรือนแสงจันทร์แทนเพราะทราบดีว่ามู่หรงฮ่าวเฉินนั้นไม่ชอบอย่างยิ่งให้สตรีอื่นเข้าไปยุ่งวุ่นวายภายในเรือนประจำของตน ซึ่งในวันนี้สะใภ้ห้าก็มาขอเรียนรู้วิธีทำอาหารและของว่างกับจ้าวเล่อเยียนด้วยอีกคน หลวนชิวเหนียงเองก็มารวมตัวกันกับเหล่าสามสาวนั้น ด้วยเหตุผลหลักเลยก็คือว่านางนั้นอดจะระแวงในตัวของบุตรชายคนรองเกรงจะมาวุ่นวายกับจ้าวเล่อเยียนอีกมิได้ ภาพเมื่อวานยังคงติดตาของหญิงชรานา

เหตุการณ์ดังกล่าวย่อมไปถึงเรือนแสงจันทร์ ก็เรื่องใหญ่ขนาดปลดอนุภรรยาของคุณชายรองถึงสิบห้านางไม่พอ มู่หรงฮ่าวหรานยังออกคำสั่งให้รื้อเรือนเหล่านั้นแล้วเผาทิ้งให้หมด มีหรือจะมิใช่เรื่อง ‘ใหญ่’ ภายในจวนมู่หรงให้ทุกคนกล่าวถึง ไหนจะยังข่าวการหย่าขาดระหว่างสะใภ้รองกับคุณชายรองที่มีคำกล่าวว่าเหล่าฮูหยินนั้นต้องจ่ายตั๋วเงินออกไปถึงสามแสนตำลึง ไม่พอยังต้องยกโฉนดที่ดินพร้อมจวนให้อีกหนึ่งผืนจ้าวเล่อเยียนรับฟังอย่างสงบแต่นางไม่กล่าวอันใด ยังคงนั่งสอนเฉินกุ้ยถิงฝึกการใช้มีดเริ่มจากให้นางลองชแกะลวดลายดอกข่ากับหัวแคร์รอตให้เด็กสาวดู ส่วนสะใภ้ห้าเองนางเป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว เพราะนางในสกุลเดิมเป็นเพียงบุตรอนุภรรยาชั้นปลายแถวเช่นกัน จึงไม่ดื้อดึงรับฟังการสั่งสอนของจ้าวเล่อเยียนเป็นอย่างดี“สะใภ้ใหญ่จับจีบเช่นนี้พอได้หรือไม่เจ้าคะ”สะใภ้ห้าวัยสิบแปดปีกำลังฝึกใช้เหล็กคล้ายแหนบนั้นค่อย ๆ จับจีบขนมช่อม่วงอย่างตั้งอกตั้งใจ ฝ่ายหนิงเจียวนั้นมากฝีมือทางด้านปั้น จ้าวเล่อเยียนจึงให้อีกฝ่ายปั้นถั่วเขียวบดจนเนียนละเอียดเป็นขนมลูกชุบ ผู้รับบทเป็น ‘ท่านอาจารย์’ ตรวจดูฝีมือของเหล่า ‘ศิษย์’ เอกทั้งสามด้วยความพึงพอใ