All Chapters of ข้ามภพมาสยบรักสามีร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

เหวินจิ่งที่เดิมคือญาติฝ่ายมารดาของกงหยวนฉีและเติบโตติดตามกันมาจากเฉิงตูแข้งขาพลันสิ้นแรงทรุดลงคุกเข่าโขกศีรษะวิงวอนกับพื้นแทบเท้าของกงหยวนฉีทันที“เปิ่นหวางเคยเตือนเจ้าไปแต่แรกเริ่มว่าอย่าล้ำเส้น ไฉ่หนิงกงจู่คือผู้ใดตัวเปิ่นหวางคือผู้ใดเจ้าที่ติดตามเปิ่นหวางมานานเหตุใดจึงคิดไม่ได้ ยังดีว่าคราวนี้ไฉ่หนิงกงจู่นั้นเมตตาหาไม่วันนี้ตำหนักผิงอันหกร้อยกว่าชีวิตคงไม่พอสำหรับโทษกบฏของต้าเหลียงเป็นแน่ ทุกคนจงจดจำไว้เปิ่นหวางบอกให้ดีกับนางก็หมายความตามนั้นไม่มีความหมายอื่นบัดนี้ไฉ่หนิงกงจู่คือนายหญิงของตำหนักนี้เคารพเปิ่นหวางเช่นไรให้เคารพนางเท่าเทียมกัน ถังเปียว ซูเจิ้งคุมตัวเหวินจิ่งไปรับโทษโบยห้าสิบไม้ที่กลางลานให้ทุกคนในตำหนักดูไว้เป็นเยี่ยงอย่างว่าห้ามล่วงเกินฉู่หวางเฟย จากนั้นให้คุมขังในคุกอีกสามเดือน”เหวินจิ่งตกใจอย่างยิ่งไม่คิดว่าผู้เป็นนายจะลงโทษตนเองหนักหนาถึงเพียงนี้ตลอดชีวิตติดตามกงหยวนฉีตั้งแต่อีกฝ่ายเป็นเพียงซื่อจื่ออายุหกหนาวจนวันนี้อีกฝ่ายเป็นฉู่อ๋องอายุยี่สิบเอ็ดหนาวร่วมทุกข์มากกว่าสุขมิคาดเลยว่าอีกฝ่ายจะลงโทษเขาสถานหนักเพียงเพราะสตรีเช่นซ่งไฉ่หนิง“ฉู่อ๋องเมตตาด้วย ฉู่อ๋องเมต

กล่าวจบกงหยวนฉีก็รีบเป็นฝ่ายลงจากรถม้าเสียเอง เขาลงไปยืนอยู่ที่ด้านข้างรถม้าเงียบ ๆ ฝ่ายเขาตัดใจแล้วก็สมควรต้องเด็ดขาดชีวิตของเขาต้องยากแค้นและอดสูมาอยู่ไกลบ้านเช่นนี้ก็เพราะบิดานั้นมากรักหลายภรรยาแย่งชิงริษยากันไปมาสุดท้ายก็ต้องสูญเสียเฉิงตูให้กับต้าเหลียงกลายเป็นเชลยศึก มารดาที่เขารักต้องตายเช่นไรกงหยวนฉีไม่เคยลืมเลือนหลินซีเหยาถึงกับอ้าปากค้างไม่เคยคิดเลยว่ากงหยวนฉีนั้นจะทำใจแข็ง กับมารยาหญิงของตนเองได้ แต่ก็เป็นไปแล้วนางถึงกับระบายความแค้นด้วยการข่วนไปตามท้องแขนของตนเองจนเลือดออกจนค่อยสงบจิตสงบใจและเพลิงโทสะลงได้บ้าง ขณะเดียวกันนางก็คิดจะทำให้ซ่งไฉ่หนิงโมโหจึงไม่ยอมลงจากรถม้า“อ้าวฉู่อ๋อง เหตุใดจึงมายืนทนร้อนตากแดดยามบ่ายจัดเช่นนี้เพคะ บนรถม้าไม่เย็นกว่าหรอกหรือ”ซ่งไฉ่หนิงที่เพิ่งก้าวพ้นประตูวังชั้นนอกออกมาถึงกับร้องทักบุรุษผู้เป็นพระสวามีของตนเองด้วยความกังขา ยิ่งเดินเข้ามาจนใกล้แล้วเห็นผิวขาวราวหยกมันแพะของกงหยวนฉีแดงก่ำนางก็ยิ่งตกใจเพราะหากตัวแดงหน้าแดงขนาดนี้เขาย่อมยืนตากแดดอยู่นานแล้วเป็นแน่ นี่เขาคิดว่าตนเองเป็นปลาเกลือหรือไรถึงลงมายืนตากแดดไม่กลัวร้อนกลัวเจ็บปวดเช่นนี้“ท

“ขอเปิ่นกงจู่แวะเดินตลาดสักชั่วยามได้หรือไม่เพคะ”จากวังหลวงมาถึงตลาดตะวันตกแห่งนี้ก็เข้าสู่ปลายยามเว่ยพอดีแดดเริ่มอ่อนแสงลงมากแล้ว ผู้คนจึงมากนักจำได้แม่นเชียวละว่าตลาดแห่งนี้ที่นางแต่งขึ้นมานั้นเป็นตลาดใหญ่มีสินค้าจากต่างแดนขายอยู่มาก ดังนั้นวันนี้ผ่านมาแล้วนางเลยอยากแวะดูให้เห็นกับตาสักหน่อย“ถงเปียวแวะตลาดเซี่ยไห่”ที่ชื่อตลาดเซี่ยไห่อดีตนักเขียนเช่นนางก็จำได้ว่าตนเองตั้งใจสื่อถึงตลาดกลางที่ค้าขายของที่ขึ้นจากเรือเสียแปดส่วนของตลาดแห่งนี้ กงหยวนฉีมองท่าทางดีใจของซ่งไฉ่หนิงอยู่เงียบ ๆ ตลาดที่มีสินค้าทั้งสดและแห้งที่ส่วนใหญ่เป็นของทะเลกลิ่นย่อมรุนแรงเขาอยากจะรู้เช่นกันว่าองค์หญิงที่รักความสะอาดเช่นนางจะทำหน้าอย่างไรเมื่อลงไปเยือน“หัวหน้าจั๋ว”จั๋วเหิงเข้าใจในทันที องครักษ์หนุ่มที่คอยคุ้มกันไฉ่หนิงกงจู่อยู่ห่าง ๆ รีบก้าวเท้าตามหลังจงอี้ผิงที่อยู่ด้านหลังของซ่งไฉ่หนิงคนแรกไปในทันที ส่วนกู่หลีจิ้งนั้นเป็นคนเดินอยู่ด้านหน้าของซ่งไฉ่หนิง ด้านขวามือของซ่งไฉ่หนิงคือกงหยวนฉีซึ่งด้านหลังของเขาก็มีถงเปียวกับเสี่ยวนั่วติดตามเป็นดังเงาไม่ต่างจากซ่งไฉ่หนิงมีจงอี้ผิงและจั๋วเหิงคอยติดตามการเดินต

ซ่งไฉ่หนิงแทบจะหายเมาเป็นปลิดทิ้งเมื่อเจอคำพูดลามกจากคนที่ดูท่าทางเรียบร้อยเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ทุกกระเบียดนิ้วตรงหน้า“ลามกอันใด นี่คือเรื่องปกติที่สามีภรรยาพูดคุยกันบนเตียง”“……”ซ่งไฉ่หนิงถึงกับมึนงงไปเลยเมื่อพบเจอกับกงหยวนฉีบุคลิกนี้ นางกะพริบตาปริบ ๆ เรียวปากจิ้มลิ้มที่กงหยวนฉีโหยหามานับสิบวันขยับอ้าออกแล้วปิดลงแต่ไร้เสียงใดหลุดออกมาเป็นคำพูดแม้เพียงครึ่งประโยคดูแล้วทั้งน่ารักและน่าจุมพิตไม่น้อยและเมื่อคิดกงหยวนฉีก็ไม่เสียเวลานานเขากระทำทันที“อื้อ!”ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ!แต่ซ่งไฉ่หนิงยอมให้ถูกจุมพิตด้วยดีที่ใดนางกำหมัดทุบหลังคนตัวโตและกำลังมากเช่นกงหยวนฉีไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาโดยง่าย ทว่าแรงมดหรือจะสู้พลังของช้างสาร กงหยวนฉีกดล็อกข้อมือสองข้างเอาไว้ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาส่วนขาเรียวที่คอยแต่จะงอหัวเข่ากระแทกลูกรักของเขานั้นกงหยวนฉีใช้น้ำหนักของตนเองทับเอาไว้จนนางมิอาจขยับได้“เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่สุรามากมายถึงเพียงนี้กลับยังมีแรงต่อต้านข้าอยู่อีก”“ท่านนะสิยังเป็นคนอยู่หรือไม่คิดมอมสุราสตรี!” แต่บังเอิญว่าพริษาคือตัวมารดาด้านสุราบุรุษตัวโตที่ว่าคอทองแดงยังพ่ายแพ้ราบคาบ“แ

เรียวปากแกร่งดูดดึงจนคนถูกฤทธิ์ยากระตุ้นยังต้องร้องประท้วงเป็นระยะ มือแกร่งเรียวยาวคู่นั้นก็คล้ายกับมันงอกออกมาเป็นสิบทั้งลูบไล้ขย้ำขยี้พร้อมกับฉีกกระชากอาภรณ์ของซ่งไฉ่หนิงจนไม่เหลือชิ้นดีแม้แต่เอี๊ยมบังทรงตัวน้อยสีหวาน เมื่อกางเกงในตัวน้อยลอยละลิ่วลงไปตกอยู่กลางห้องกงหยวนฉีก็จัดท่าทางให้คนบนตักหันหน้ามาเผชิญกับเขาโดยตรง ซึ่งเขาค่อย ๆ จับขาเรียวสองข้างโอบกอดมายังเอวแกร่งของตนเองทั้งที่เขายังไม่ปลดกระโปรงตัวนอกของนางออกไป“ท่านวางยาตนเองด้วยหรือ?” ว่าจะไม่ถามแต่ซ่งไฉ่หนิงก็ห้ามปากตนเองไม่ทัน เพราะแต่แรกนางเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็จริงแต่ในขณะตนเองยังเงอะงะทำสิ่งใดไม่ถูกอยู่นั้นกลับเป็นกงหยวนฉีที่ดูจะทนไม่ไหวจัดการทุกสิ่งเสียเองจนนางยังนั่งงง“อยากให้ข้าช่วยเจ้าก็หุบปาก หาไม่ข้าจะจับเจ้าในสภาพนี้ออกไปโยนที่นอกตำหนัก!” เขาก็ขู่นางไปเช่นนั้นไม่เคยคิดจะทำจริง แต่สติอันน้อยนิดของซ่งไฉ่หนิงกลับเชื่อหมดใจเพราะเข้าใจไปแล้วว่าอีกฝ่ายชิงชังตนเองเหลือแสนหาไม่เขาจะวางยานางหรือไร แต่สติอันน้อยนิดก็อยู่กับซ่งไฉ่หนิงได้ไม่นานเมื่อกงหยวนฉีกระชากลำคอระหงให้แหงนหน้าขึ้นรับจุมพิตร้อนร้ายของตนเองอีกครั้ง“อื้