جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ชิงเหนี่ยวจีบปากจีบคอกลับขาวเป็นดำทันทีทั้งที่ความจริงแล้วซ่งไฉ่หนิงนั้นไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดสักสิ่งแต่เพราะอยากใส่ความให้คนในตำหนักผิงอันที่ฉู่อ๋องพักอาศัยอยู่ในเมืองหลวงนั้นชิงชังซ่งไฉ่หนิงยามใดที่อีกฝ่ายไปอยู่จะได้ยากลำบากจนทนไม่ไหวแล้วหนีกลับวังหลวงคราวนี้ผู้เป็นนายหญิงของนางก็จะได้โอกาสอีกครั้งที่จะแต่งงานกับฉู่อ๋องเสียที“จริงหรือนี่?!”เหวินจิ่งตกใจถึงกับยกมือตบหน้าอกตนเองใบหน้าก็ซีดขาวเนื่องจากไม่คิดว่าหลิงเซียงองค์หญิงนั้นจะไม่อยากแต่งงานออกมากับผู้เป็นนายของตนเองถึงเพียงนี้“ก็จริงน่ะสิผู้ใดจะกล้าเอาเรื่องไม่จริงมาบอกเล่ากันท่านเหวินกงกงข้าก็กลัวตายเช่นกันนะ”ชิงเหนี่ยวรีบสำทับไปด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายิ่งกว่าจริงจัง เหวินจิ่งถึงจะอายุมากกว่าสาวใช้ของหลินซีเหยาก็จริงแต่คงเพราะตนเองนั้นมีอคติกับซ่งไฉ่หนิงไปแล้วจึงคล้อยตามอีกฝ่ายไปโดยง่ายไม่คิดสงสัยอันใดอีกต่อไป และเมื่อหลินซีเหยาที่ได้รับสัญญาณจากสาวใช้ของตนเองสุมเพลิงให้ขันทีคนสนิทของฉู่อ๋องเรียบร้อยแล้วนางจึงขอตัวกลับด้วยกิริยาอ่อนหวานแววตาแสนเศร้า มองไปที่บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดหนาวด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์แต่ก็แค่เพียงวูบเดียว

ราตรีนี้คือคืนก่อนวันสมรสหลังยามจื่อซ่งไฉ่หนิงถูกพาไปยังตำหนักบรรพชนสกุลซ่งเพื่อทำพิธีอำลาสกุลเดิมซึ่งกว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็ใช้เวลาจนถึงต้นยามอิ๋นหญิงสาวทั้งเหนื่อยทั้งเพลียและรู้สึกว่าการแต่งงานในยุคโบราณของดินแดนต้าเหลียงนี้ทั้งยุ่งยากและเคร่งครัด หากต้องแต่งงานอีกครั้งนางสัญญากับตนเองว่าจะต้องรักบุรุษผู้นี้มากกว่าชีวิตหาไม่นางจะไม่มีวันแต่งงานอีกเด็ดขาด!พอตกถึงปลายยามอิ๋นเจ้าบ่าวของนางเช่นกงหยวนฉีก็ปรากฏกายขึ้นตามธรรมเนียมรับตัวเจ้าสาวไปบ้านของฝ่ายชาย ซึ่งนางก็แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะชื่นชมพระเอกที่เป็นตัวละครที่นางรักมากอีกคนไม่ต่างจากหลินซีเหยาเพราะพิธีมากมายและยุ่งยากยังดีว่ามีขันทีจากฝ่ายพิธีการคอยประกบเคียงข้างบอกบทนางอยู่หนึ่งคนนอกจากจงอี้ผิงและกู่หลีจิ้ง หาไม่นางคงจำทุกขั้นตอนไม่หมดเป็นแน่“เชิญคู่บ่าวสาวคำนับลาป้ายบรรพชนสกุลเดิมของเจ้าสาว” กว่าจะถึงขั้นตอนนี้ซ่งไฉ่หนิงก็ร้องหาสวรรค์ไปพันกว่ารอบ“เชิญคู่บ่าวสาวคำนับลาบิดาและมารดาของฝ่ายเจ้าสาว” บิดาของเจ้าสาวนั้นก็คือฮ่องเต้ ส่วนมารดาของเจ้าสาวนั้นแน่นอนว่าเป็นหลินฮองเฮา“คู่บ่าวสาวยกน้ำชาให้บิดาและมารดาของเจ้าสาว”เป็นจบพิธีภา

ในที่สุดทุกสิ่งก็เสร็จสิ้นจนมาถึงพิธีส่งตัวเข้าหอ ซ่งไฉ่หนิงรู้สึกโล่งสบายราวกับตนเองหลุดพ้น ร่างกายเบาสบายที่สุดนับตั้งแต่ข้ามภพมาอยู่ในร่างของสาวน้อยโฉมงามแต่นิสัยไม่งามนามซ่งไฉ่หนิงผู้นี้เลยก็ว่าได้แอด...คราวนี้รออยู่ไม่นานผู้เป็นเจ้าบ่าวก็ตามเข้ามา ติดตามด้วยนางกำนัลอาวุโสกับขันทีบอกพิธีการ เริ่มขั้นตอนเข้าหอตามธรรมเนียมของชาวต้าเหลียงอีกราวสองเค่อก็จบสิ้นทุกคนต่างออกไปให้คู่บ่าวสาวได้อยู่กันเพียงลำพัง“คืนนี้ห้องนี้และเตียงนั้นเป็นของเจ้าเพราะตัวของเปิ่นหวางต้องไปดูแลเหยาเอ๋อร์ เจ้าคงรู้แล้วว่านางไม่สบาย”หากเป็นสตรีอื่นได้ฟังคงร้องไห้วิงวอนไม่ให้ผู้เป็นเจ้าบ่าวจากไปและหากเป็นซ่งไฉ่หนิงคนเดิมก็คาดว่านางจะต้องอาละวาดจนตำหนักผิงอันแห่งนี้ลุกเป็นไฟแล้วเป็นแน่หากแต่นี่คือดวงจิตของหญิงสาวที่มาจากยุค2024และมีความทรงจำของคนอายุสามสิบห้าซึ่งมากกว่าบุรุษตรงหน้าอยู่หลายปีย่อมไม่รู้สึกอันใดนอกจากยินดีอย่างยิ่งเท่านั้นยิ่งเขาไม่อยากเข้าใกล้นางยิ่งยินดี“ตามสบายเถอะเปิ่นกงจู่ไม่ขัดขวางหากแต่...”กล่าวเพียงเท่านั้นแล้วซ่งไฉ่หนิงหยิบเอากระดาษสาที่ตนเองนั่งร่างมันอยู่หลายวันตรวจทานมาอย่างรอบคอ

“ทูลไฉ่หนิงกงจู่ ฉู่อ๋องสั่งความเอาไว้ว่าหากไฉ่หนิงกงจู่มีประสงค์จะย้ายไปยังเรือนไผ่เขียวยามใดก็ให้กระหม่อมส่งเสริมอย่างเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ"เป็นเหวินจิ่งที่จีบปากจีบคอรายงาน ซ่งไฉ่หนิงไม่สนใจกิริยาไม่สมควรเหล่านั้นเพราะกำลังดีใจที่ตนเองจะสมประสงค์ได้ย้ายออกไปจากเรือนที่อยู่ตรงกันข้ามกับเรือนส่วนตัวของกงหยวนฉีโดยเร็วคิดแค่ว่ายิ่งห่างไกลยิ่งปลอดภัย"เช่นนั้นเปิ่นกงจู่มีความต้องการจะย้ายไปเดี๋ยวนี้!"เมื่อโอกาสมาถึงมีหรือที่ซ่งไฉ่หนิงจะไม่รีบคว้ามันเอาไว้ ย้ายไปได้ว่องไวเช่นนี้นับว่าสมใจของนางแล้ว ฝ่ายพ่อบ้านซูกับเหวินจิ่งพอได้ฟังก็แอบเบะปากให้กันมองว่าล้วนเป็นการแสดงของไฉ่หนิงกงจู่ที่ต้องการจะเรียกร้องความสนใจจากพระสวามีเท่านั้น"เช่นนั้นองค์หญิงต้องการจะให้ขนย้ายข้าวของไปเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"พ่อบ้านซูยังคงสอบถามด้วยน้ำเสียงปั้นแต่งให้อ่อนน้อมถ่อมตนอยู่หลายส่วน“แน่นอนว่าต้องย้ายไปเลย”กู่หลีจิ้งกับจงอี้ผิงอยากจะร้องไห้เต็มแก่เพราะรู้สึกว่านี่ไม่ถูกต้องแต่ซ่งไฉ่หนิงเป็นนายของพวกตนเอง นางออกคำสั่งทั้งสองมิกล้าขัดความต้องการของไฉ่หนิงกงจู่อยู่แล้วเพราะยามใจดีนายของทั้งสองก็ใจดีมีเมตตายิ่งกว่

หากทว่าเมื่อนางไปถึงห้องเครื่องจึงรู้แจ้งว่าคนของตำหนักผิงอันนี้ตั้งแต่เจ้าของไปจนถึงคนงานกลับไม่มีผู้ใดยำเกรงหรือไว้หน้าตนเองที่มีฐานะเป็นถึงองค์หญิงขั้นที่หนึ่ง นั่นก็เพราะนางก้าวเข้ามาภายในห้องเครื่องได้ครู่หนึ่งแล้วแต่ทุกชีวิตด้านในกลับทำเหมือนมองไม่เห็นนางซึ่งแน่นอนมันเป็นไปไม่ได้เลย“อะแฮ่ม!”เป็นกู่หลีจิ้งที่ส่งเสียงออกไปหวังให้หัวหน้าพ่อครัวนั้นหันมาเห็นพวกตนเองทั้งสามซึ่งก็ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งทุกชีวิตจึงหันมาเห็นว่ามีบุคคลแปลกปลอมเข้ามาเยือนถึงในห้องเครื่องแล้ว แต่เห็นแล้วพวกทุกคนกลับวางเฉยและสนใจทำงานตรงหน้าของตนเองต่อไป ซ่งไฉ่หนิงไม่ได้โกรธแต่กำลังคิดว่าเช่นนี้ดีแล้วหรือ นางจะปล่อยให้ทุกคนเหยียบศีรษะเช่นนี้ต่อไปหรือจะลุกขึ้นมาแสดงอิทธิฤทธิ์ในฐานะของนายหญิงแห่งตำหนักผิงอันออกไปดี“กลับเถอะ”ในที่สุดซ่งไฉ่หนิงก็คิดตกว่าตนเองไม่ควรสร้างปัญหาให้ตนเองเพิ่มขึ้นยิ่งนางทำสัญญากับกงหยวนฉีไปแล้วว่าจะต่างคนต่างอยู่ ลมไม่ยุ่งเกี่ยวกับจันทรานางก็ไม่ควรแสดงฤทธิ์เดชภายในตำหนักของอีกฝ่ายให้เป็นเรื่องใหญ่ ในเมื่อคนในตำหนักผิงอันไม่เต็มใจรับใช้กันนางก็จะไม่บังคับ“แต่กงจู่เพคะ...” จงอี้ผิงกั