All Chapters of ข้ามภพมาสยบรักสามีร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่ซ่งไฉ่หนิงและกงหยวนฉีคาดเดาเอาไว้หลังจากแวะให้หมอหลวงตรวจก่อนจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ซ่งไห่หยาง เพราะผลที่ได้รับก็คือฉู่หวางเฟยหรือไฉ่หนิงกงจู่ตั้งครรภ์ได้สองเดือนเศษแล้ว กงหยวนฉีนั้นไม่ต้องกล่าวถึงว่าดีใจมากเพียงใด ฝ่ายของซ่งไฉ่หนิงนั้นตัวชาหนึบไปครู่หนึ่งก่อนความรู้สึกรักและผูกพันจะแล่นไปทั่วร่างอยู่ดี ๆ ความหวาดกลัวต่าง ๆ ก็พลันแตกสลาย ในหัวของนางเหลือเพียงตนเองจะใช้ชีวิตให้ดี อยู่อย่างมีความสุข และปกป้องลูกน้อยในครรภ์ที่คาดว่าบัดนี้คงยังเป็นเพียงเมล็ดถั่วแดงเท่านั้นขึ้นมาอย่างแรงกล้า นางจะไม่จมอยู่กับพล็อตนิยายที่ตนเองเขียนอีกแล้ว นับจากนี้นางจะใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกวันและรู้คุณค่าของคนที่จริงใจกับตนเองไม่หลับหูหลับตายึดติดกับสิ่งที่เป็นดังคำทำนายที่ไม่แน่ว่าจะเกิดขึ้นหรือไม่อีกต่อไปแล้ว“มานั่งตรงนี้เถอะหนิงเอ๋อร์”หลังจากมาถึงห้องพักผ่อนส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ซ่งไห่หยางแล้ว ผู้เป็นพระบิดาคงทราบข่าวดีที่นางตั้งครรภ์จึงเรียกให้เข้าไปนั่งใกล้ชิดอย่างที่ไม่ค่อยจะทำบ่อยนัก เพราะอีกฝ่ายต้องระวังไม่แสดงออกว่ารักบุตรสาวผู้นี้มากเกินไปจนจางกุ้ยเฟยรู้สึกริษยา“แพ้มากหรือไ

ฝ่ายของหลินซีเหยาเมื่อกลับไปนั่งประจำที่ของตนเองนางก็คิดหาวิธีจะให้กงหยวนฉีดื่มยาปลุกกำหนัดของตนเองให้จงได้สุดท้ายนางก็ส่งจดหมายใบน้อยฝากไปกับขันทีซึ่งเป็นคนของตนเองให้แอบนำไปให้กงหยวนฉีเพื่อนัดเขาหลังจบงานเลี้ยงให้ไปพบกันที่ศาลาด้านข้างอุทยานหลวงซึ่งสามารถทะลุไปยังที่พักของนางที่อยู่ภายในวังหลวงได้ซ่งไฉ่หนิงเห็นสัญญาณทางสายตาของสามีจึงทำทีว่าตนเองรู้สึกอ่อนเพลียอยากไปพักผ่อนก่อนขุนนางและเชื้อพระวงศ์กับฮ่องเต้และฮองเฮาต่างเข้าใจเพราะอีกฝ่ายกำลังตั้งครรภ์และบัดนี้ก็บ่ายแก่เต็มทนไฉ่หนิงกงจู่จะง่วงนอนย่อมไม่แปลก“เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวไปส่งหนิงหนิงพักผ่อนสักครู่นะพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”“ไปเถอะไม่ต้องรีบ”แน่นอนว่าฮ่องเต้นั้นเห็นถึงสัญญาณบางอย่างจากบุตรเขยและบุตรสาวจึงรีบเอ่ยอนุญาตส่วนเหล่าขุนนางที่มาร่วมงานเลี้ยงนี้ล้วนไม่ได้แลเห็นถึงข้อผิดสังเกตเพียงน้อยนิดนี้อยู่แล้ว พอกงหยวนฉีประคองซ่งไฉ่หนิงนั้นออกไปพักผ่อนได้ครู่เดียวหลินซีเหยาก็รีบหาข้ออ้างขอตัวตามออกไปทันที หลินฮองเฮาจะทักท้วงแต่ซ่งไห่หยางผู้เป็นฮ่องเต้อนุญาตเสียแล้วฮองเฮาแค่เพียงนามเช่นนางจึงไม่บังอาจไปขัดขวางคำอนุญาตนั้นได้ภายในใจของ

“ก็เพราะเป็นนางนะสิข้าจึงมองว่าเหมาะยิ่งนัก”วันนี้แต่เดิมหลินซีเหยาวางให้เป็นซ่งหลิงจูที่จะมอบให้เป็นของขวัญก่อนจากลาระหว่างนาง กงหยวนฉี และซ่งไฉ่หนิง แต่กลับต้องผิดหวังเพราะตั้งแต่เช้าซ่งหลิงจูกลับมีองครักษ์เงาในคราบของขันทีคอยติดตามไม่ห่างจนนางกับคนของนางเข้าใกล้อีกฝ่ายไม่ได้เลยขณะนั้นหลินซีเหยาจึงคิดจะถอดใจล้มเลิกแผนอยู่จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นคุณหนูรองเหลิ่งที่ติดตามบิดามาพอดีความคิดชั่วร้ายจึงบังเกิดขึ้นอีกครั้งเพราะหลินฮองเฮาแอบเตือนนางอยู่ก่อนแล้วว่าคุณหนูรองเหลิ่งผู้นี้ฮ่องเต้หมายตาอีกฝ่ายเอาไว้ให้กับซ่งไฉ่หมิงหลังเขาชนะศึกจากเผ่าซีเจ๋อซึ่งเป็นชายแดนติดกับแคว้นอู๋ตูของต้าเหลียงกลับมาได้แต่งงานกันพอวันนี้ได้พบหน้าอีกฝ่ายจึงคิดวิธีกำจัดอีกฝ่ายขึ้นมาทันทีและสิ่งใดจะเด็ดขาดได้เท่ายัดเยียดคุณหนูรองเหลิ่งให้กับกงหยวนฉีกันเล่า“ข้าจะไม่ไหวแล้วยามใดท่านจึงจะลงมือสักคราพี่หมิง!”เพราะสะกดจุดเอาไว้แทบไม่ไหวแล้วกงหยวนฉีจึงเลิกเสแสร้งเพื่อจะถ่วงเวลาเอาความจริงแล้วตะโกนเสียงดังเรียกคนที่แอบแฝงกายสังเกตการณ์มาครู่ใหญ่แต่ไม่ยอมเปิดเผยโฉมหน้าออกมาช่วยตนเองสักครา รอจนคนของหลินซีเหยาปลดอาภร

เมื่อจัดท่าทางจนนอนสบายทั้งคู่แล้วกงหยวนฉีจึงถามถึงเหตุการณ์หลังจากที่ตนเองหมดสติไปกับภรรยาทันที ซ่งไฉ่หนิงก็เล่าตามที่นางได้รับฟังมาจากถงเปียวอีกทีให้กับผู้เป็นสามีได้รับฟังทั้งหมด หลังฟังจบกงหยวนฉีก็หัวเราะหึ หึ หากแต่ก็ไม่ได้ออกความคิดเห็นอันใดออกมา พอซ่งไฉ่หนิงถาม เขาก็บอกแต่ว่าไม่ต้องคิดมาก เพราะเชื่อว่าซ่งไฉ่หมิงนั้นคงคิดดีแล้วจึงทำเช่นนั้นถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนักแต่เมื่อกงหยวนฉียังวางใจ นางเองก็สมควรวางใจเช่นกันเพราะพี่ชายของนางไม่ใช่บุรุษโง่เขลาหรือเห็นสาวงามแล้วจิตใจอ่อนไหวที่เขาทำต้องมีเหตุผลแน่ ส่วนซ่งไห่หยางผู้เป็นฮ่องเต้ยิ่งไม่ต้องสงสัยในสติปัญญาเข้าไปใหญ่เนื่องจากนางเห็นแล้วว่าบิดาของนางในชาตินี้ฉลาดล้ำลึกเพียงใดผ่านไปอีกสามวันอาการของกงหยวนฉีก็หายสนิทถึงร่างกายยังไม่แข็งแรงเท่าใดนักแต่ก็นับว่าหายดีมากแล้ว พอหายดีสิ่งแรกที่ฉู่อ๋องตั้งใจไปจัดการก็คือหลินซีเหยา ซึ่งคราวนี้ซ่งไฉ่หนิงขอติดตามไปด้วย ไม่ใช่ติดตามไปห้ามแต่ครั้งนี้นางอยากตามไปดูให้เห็นกับตาว่าสตรีร้ายกาจจิตใจเหี้ยมโหดมีแต่ความริษยาผู้นั้นจะแก้ตัวว่าอย่างไรแน่นอนว่าการไปที่คุกหลวงในคราวนี้ซ่งไฉ่หมิงต้องตามไปด้วยอ

ถึงเขาจะว่ายน้ำเก่งมาตั้งแต่อายุแค่ห้าขวบ ทว่าน้ำที่เย็นเฉียบเช่นนี้เขาแหวกว่ายได้ไม่นานร่างกายก็เป็นตะคริว ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองใกล้จะหมดสติเต็มทนนั่นเองจึงรับรู้ถึงมือเล็ก ๆ ที่ดึงเขาขึ้นจากความตายอันหนาวเหน็บขึ้นไปได้“แต่เปิ่นหวางรู้แต่แรกแล้วว่าคนที่ฉุดดึงเปิ่นหวางขึ้นจากความตายอันหนาวเหน็บนั้นไม่ใช่เจ้าหากแต่เป็นซ่งไฉ่หนิง เจ้ามันก็แค่คนที่ฉกฉวยโอกาสเอาความดีเข้าตัว เพราะหลังจากขึ้นไปได้ทั้งข้าและไฉ่หนิงก็สลบไปทันที ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ดูชมเรื่องราวแล้วเห็นเป็นโอกาสเหมาะจึงเข้าสวมรอย!”หากไม่มีเสี่ยวนั่วคอยจับยึดร่างกายของนางเอาไว้หลินซีเหยาคงล้มลงไปแล้วเป็นแน่เรื่องราวคราวนั้นแน่นอนว่านางรู้เห็นตั้งแต่แรก เพราะเป็นนางเองที่ล่อหลอกซ่งไฉ่หมิงไปให้นักฆ่า แต่วันนั้นซ่งไฉ่หนิงอยู่ด้วยจึงร้องจะตามพี่ชายของนางไปด้วยและเพราะนางชิงชังไฉ่หนิงกงจู่ผู้นั้นอยู่ก่อนแล้วจึงคิดว่าให้สองพี่น้องตายไปพร้อมกันย่อมเหมาะสมที่สุดจึงรีบสนับสนุนให้ซ่งไฉ่หนิงตามไปด้วย โดยอ้างกับซ่งไฉ่หมิงว่านางจะตามไปภายหลังให้เขากับน้องสาวไปรอก่อนได้เลยแต่ใครจะคาดซ่งไฉ่หมิงในวันนั้นจะเก่งกาจขนาดที่นักฆ่ากว่ายี่สิบชีวิตยัง