All Chapters of ข้ามภพมาสยบรักสามีร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

เผียะ!หลังจากผ่านช่วงเวลาหฤหรรษ์สูงสุดระหว่างชายหญิงไปแล้วลมหายใจของซ่งไฉ่หนิงก็หวนคืนกลับมาถึงไม่เต็มร้อยหากแต่ก็รู้สึกตัวว่าเมื่อครู่ตนเองผ่านสิ่งใดมาบ้างมือบอบบางจึงเอื้อมสุดช่วงแขนจากนั้นก็ฟาดเปรี้ยงลงไปเต็มแรงบนใบหน้าของบุรุษต่ำทรามออกไปสุดแรงเกิด“ออกไป!”เมื่อสติหวนคืนกลับมาความรู้สึกอดสูหัวใจจนอยากกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความคับแค้นใจที่ตนเองถูกหยามเกียรติความเป็นมนุษย์ผู้หนึ่งอย่างถึงแก่นเช่นนั้น กงหยวนฉีลงมือเหี้ยมโหดเหลือเกินนางรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงสัตว์เพศเมียตนหนึ่งเท่านั้นมิใช่คนอีกต่อไปแต่เพราะนางพบเจอเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อยในภพชาติที่ยังเป็นพริษาจึงข่มกลั้นความรู้สึกดังกล่าวลงไปได้ถึงจะยากเย็นแต่นางก็ทำจนได้ กรีดร้องออกไปก็เท่านั้นนางไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้นและคุณค่าของนางก็ไม่ได้จบสิ้นลงเพราะถูกฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดควบคุมให้ทำเรื่องน่าอับอายเช่นการกระทำเมื่อครู่นี้“สมดังใจหมายก็ขับไล่กันเลยหรืออ้ายเฟย”กงหยวนฉีเผยอกายขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับจับตรึงใบหน้าเล็กเอาไว้ไม่ให้นางส่ายหน้าหนีกันได้อีกเพราะอยากจ้องตากับนางหลังจากไปถึงฝั่งฝันพร้อมกันไปเมื่อครู่ แต่แล้วกลับเป็น

ที่ค่ายชายแดนแคว้นอู๋ตูหนึ่งในหกแคว้นใหญ่ใต้การปกครองของอาณาจักรต้าเหลียงภายในกระโจมของแม่ทัพใหญ่บัดนี้มีบุรุษหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ราวแปดฉื่อกำลังโกรธจนหน้าแดงหน้าดำเมื่อได้ทราบข่าวว่าน้องสาวสุดรักสุดหวงท้ายที่สุดก็เสร็จเจ้าสหายสับปลับนามกงหยวนฉีไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วปัง!“ข้าจะกลับเมืองหลวง!”ซ่งไฉ่หมิงตบโต๊ะเสียงดังปังใหญ่ม้วนไม้ไผ่และแผ่นหนังสัตว์ที่เป็นรายงานทางการทหารกับแผนที่แนวชายแดนตกลงพื้นกระจัดกระจายไปด้วยเพลิงโทสะก่อนที่เขาจะผุดลุกขึ้นเตรียมจะออกไปยังคอกม้ามุ่งหน้ากลับเมืองหลวงไปเอาเลือดหัวของเจ้าสหายทรยศมาล้างเท้าของตนเองให้จงได้“ช้าก่อนองค์ชายใหญ่ไฉ่หมิง”บุรุษอีกผู้ที่มีร่างกายใหญ่โตไม่ต่างกับซ่งไฉ่หมิงรีบลุกขึ้นมาขวางสหายรักของตนเองเอาไว้ก่อนไม่อย่างนั้นเห็นทีแผนการใหญ่คงได้จบสิ้นกันก็วันนี้นี่เอง ยังดีว่าจดหมายของซ่งไฉ่หนิงเขาสกัดเอาไว้ก่อนหาไม่หากมาถึงมือเจ้าคนขี้หวงขี้กังวลคงยากจะต้านทานแล้วจริง ๆ“แต่กงหยวนฉีมันผิดคำสัญญากับข้านะอวิ๋นหลงจะให้มัวชักช้าได้อย่างไร”ซ่งไฉ่หมิงยังโกรธเกรี้ยวจนดวงตาแดงก่ำจน ‘เจียงอวิ๋นหลง’ จิ้งอันโหวหนุ่มจึงต้องรีบกอดเอวของอีกฝ่ายเอาไว้ก่

เส้นผมดกดำดังสีของกาน้ำคือสิ่งแรกที่กงหยวนฉีนั้นอยากจะสัมผัส เขาที่เพิ่งแย่งเอาเครื่องหอมสำหรับสระผมมาจากนางกำนัลจงอี้ผิงจึงวางมันลงอย่างเบามือก่อนจะเริ่มสระผมให้กับภรรยาด้วยกิริยาถนอม เขามือเบามากจนซ่งไฉ่หนิงยังจับไม่ได้ว่าคนที่กำลังนวดหนังศีรษะให้ตนเองไม่ใช่จงอี้ผิงเสียแล้วหากแต่เป็นมือของบุรุษที่เคยสังหารคนมาจนนับไม่ถ้วนต่างหากกงหยวนฉีนวดหนังศีรษะไปก็ก้มลงมองใบหน้าของนางไป ซ่งไฉ่หนิงมีแววงดงามมาตั้งแต่นางอายุแค่สิบสี่หนาวนางงดงามเฉิดฉายโดดเด่นกว่าใครในงานล่าสัตว์คราวนั้น งดงามจนเขาถอยสายตาจากนางไม่ได้ตลอดงาน ปากเล็กจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อราวกับผลของอิงเถานี้สะดุดตาเขานักแต่แรกเห็น ไหนจะคิ้วเรียวแต่ก็ดกดำสีเข้มโดดเด่นเห็นแต่ไกลรับกับ ดวงตาเรียวทรงดอกท้อคู่นั้นที่งดงามทั้งยามที่นางหลับและตื่น จมูกเรียวโด่งนั้นเชิดที่ส่วนปลายบอกได้ว่าผู้เป็นเจ้าของนี้ดื้อดึงและเอาแต่ใจเพียงใดฉายแววมาตั้งแต่เมื่อสองหนาวก่อนใครจะคาดผ่านมาถึงวันนี้ซ่งไฉ่หนิงจะยิ่งงดงามและเขาก็ได้มีวาสนาได้ครอบครองนางเช่นนี้เพราะโดยรวมก็คือเขารักเด็กสาวผู้นี้มากจริง ๆ อดีตเมื่อสองหนาวก่อนยังแค่ชอบแต่เมื่อตกเป็นบุรุษของนางก

เมื่อทราบเช่นนั้นซ่งไฉ่หนิงก็ปวดหัวแทบระเบิดไม่คิดว่าเรื่องง่ายดายเพียงแค่นี้ตนเองจะผิดพลาดไปได้อย่าไม่อาจหวนคืน ร้อนใจเรื่องกลัวตนเองจะตั้งครรภ์แล้วยังมานึกได้อีกว่าช่วงเวลานี้หากเป็นไปตามท้องเรื่องที่พริษาเขียนขึ้นมาฮ่องเต้ซ่งไห่หยางกำลังถูกจางกุ้ยเฟยลงมือวางยาอย่างช้า ๆ และแนบเนียน เพราะนางได้รับคำยั่วยุจากคนของกงหยวนฉีว่าให้รีบลงมือเพื่อจะได้รวบรัดระหว่างที่ซ่งไฉ่หมิงอยู่อู๋ตูให้องค์ชายรองซ่งไท่หยวนได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทเสียนางจึงลงมือทันทีเพราะหวังจะขึ้นเป็นไทเฮาโดยเร็วโดยไม่ทราบเลยว่าหากวันใดสิ้นฮ่องเต้เมื่อนั้นกงหยวนฉีจะยกให้สกุลจางกับองค์ชายรองนั้นเป็นกบฏเพื่อที่ตัวของเขาจะได้ปราบปรามแล้วยกตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่แต่เพราะตลอดนับจากนางข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้เนื้อหาก็ดูจะเปลี่ยนไปมากจนนางคาดเดาไม่ถึงอยู่ตลอดเวลาจนนางเริ่มจะว้าวุ่นใจไปหมดไม่รู้แล้วว่าเรื่องราวมันยังจะเป็นเช่นเดิมอยู่หรือไม่หรือว่าแท้จริงที่แห่งนี้อาจแค่คล้ายแต่ไม่ใช่โลกของนิยายที่ตนเองเคยเขียนก็เป็นไปได้มากอยู่ แล้วนี่ข่าวที่ส่งไปหาซ่งไฉ่หมิงก็เงียบหายทั้งที่นางก็พยายามส่งไปถึงสามครั้งแล้วแท้ ๆ เช่นนี้นางจ

“อื้อ...ท่านพี่ข้าวกลางวันเพคะ”หลังจากได้สติซ่งไฉ่หนิงจึงรีบผลักใบหน้าของอีกฝ่ายออกแล้วเตือนเขาถึงมื้อกลางวันที่นางอุตส่าห์ไปทำมาให้เขาเองกับมือแต่ดูเอาเถอะกงหยวนฉีนั้นกลับเมินเฉยแล้วจะมาจับนางกลืนลงท้องแทนอาหารเสียแล้วมันหน้าตบให้สมองร้าวจริง ๆ“ไม่อยากกินข้าวแล้ว ข้าอยากกินเจ้ามากกว่า” ใครจะคาดคำตอบของอีกฝ่ายจะหน้าด้านหน้าทนจนเหลือจะรับไหวเกินไปมากนัก“จะได้อย่างไรกัน!ข้าอื้อ!”นางกำลังจะบอกกับเขาว่าจะได้อย่างไรกันกับข้าวนางทุ่มเทปรุงมาเหน็ดเหนื่อยอยู่เป็นชั่วยามแต่เขากลับปฏิเสธอาหารแล้วจะจับนางกินแทนข้าวมันจะมากไปแล้ว แต่ทุกคำก็ถูกกงหยวนฉีกลืนลงคอไปแล้วเรียบร้อย เพราะเขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับภรรยาจึงปิดปากนางด้วยเรียวปากแกร่งอีกครั้ง พร้อมกับรั้งท้ายทอยของนางให้แนบชิดกันมากขึ้นเขาละเลียดชิมเรียวปากเล็กจากแผ่วเบาเพิ่มขึ้นเป็นร้อนแรงแผดเผาจนซ่งไฉ่หนิงแทบหลอมละลายลงบนตักแกร่งของอีกฝ่ายเสียให้ได้แต่พอคิดได้ว่าที่แห่งนี้หาใช่ห้องหับรโหฐานส่วนตัวแต่เป็นที่ทำงานของอีกฝ่ายนางจึงผลักเขาออกแล้วเตือนออกไป“ไม่ได้นะ! นี่ห้องทำงาน”นางรีบยกมือปิดปากที่เอาแต่จะโน้มลงมาจุมพิตไม่หยุดเอาไว้ แต่