All Chapters of พระชายาผู้ถูกหมางเมิน: Chapter 41 - Chapter 50

ไม่น่าเชื่อว่าบุรุษผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ผู้หนึ่งจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเจ็บปวดให้ผู้อื่นได้เห็นเช่นนี้ แต่ถึงเขาจะหลั่งน้ำตาทว่ากิริยาองอาจผึ่งผาย แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงใบหน้าเชิดขึ้นอย่างหยิ่งผยองในสายโลหิตของตนเองไม่เคยเปลี่ยนไป“ดังนั้นโอกาสสุดท้ายของตาเฒ่าผู้นั้นหมดลงแล้ว นับจากวันที่เขาเดินออกมาหรือแม้แต่เสด็จแม่หนีขึ้นเขาไปบวชกลับไม่ละเว้น เช่นนี้อย่าขอร้องข้าอีกเลย เพราะดวงใจข้านั้นคิดช่วงชิงความปลอดภัยของเสด็จแม่กับคนทั้งแผ่นดินให้สำเร็จ ต่อให้ข้าต้องกลายเป็นทรราช เป็นฮ่องเต้โฉดชั่วสังหารพระบิดาช่วงชิงราชบัลลังก์ข้าก็ไม่กลัว!!!”ดวงตาสีดำสนิทแวววาวขึ้นมาราวกับมีเพลิงลุกโหมไหม้อยู่ภายในนั้น สุนัขตีมันจนตรอกมันยังสู้ตาย แล้วเขาเล่า?เป็นมนุษย์ผู้หนึ่งจะขายหน้าสุนัขได้อย่างไร มารดาคือสิ่งแรกที่เขาต้องการปกป้อง กับสองคือสตรีที่เขารัก ชาตินี้ทนเห็นนางแต่งกับบุรุษอื่นเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ซึ่งคราวนั้นที่เขายินยอมก็เพียงคิดว่านางแต่งออกไปย่อมมีความสุข แต่เจ้าคนชั่วเยี่ยเจาผู้นั้นกลับทำร้ายและทำลายดวงใจจงรักของนางจนแหลกยับ เช่นนี้เขาจะขอทวงคืนทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นสตรีที่เขารัก

หลังจากถูก ‘ฝ่ามือนาง’ เรียกสติไปหนึ่งฝ่ามือหยวนลี่หยางจึงคืนสติ เขาหันมองไปที่กายของพระบิดา จากนั้นก็คุกเข่าลงไปบนพื้น จากนั้นก็ทำการคารวะร่างบนเตียงอำลาจากใจ เขาไม่ใช่คนโง่เขลาย่อมทราบดีว่าตนเองก้าวพ้นออกไปจากห้องพระบรรทมนี้ก็คือการจากลาตลอดกาล…“จากนี้ก็รบกวนเจ้าแล้ว”เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแผ่นหลังกว้างกลับมาตั้งตรงและผึ่งผายอีกครั้ง บัดนี้ภารกิจอันยิ่งใหญ่หนักอึ้งถูกวางลงบนหัวไหล่แกร่งทั้งสองข้าง เขามีเพียงแค่เข้มแข็งและต้องแกร่งกล้า บัดนี้ฮ่องเต้ทรงออกเป็นราชโองการสละราชสมบัติยกให้เขาสืบทอดต่ออย่างเป็นทางการไม่พอ กลับปลดหยวนเยี่ยเจาเป็นเพียงกบฏผู้หนึ่ง ทหารหลายแสนนายคงกำลังถูกจัดเตรียมมาประชิดกำแพงเมืองหลวงเช่นฉิงสุ่ยแล้วเป็นแน่แล้วยังมีเฉิงกุ้ยเฟยที่เขาส่งนางไปขังคุกลับของตนเองที่ใต้ทะเลสาบเสินเซียนฉือนั่นอีก คนเช่นหยวนเยี่ยเจามันย่อมไม่มีวัน ‘ยอม’ ทอดทิ้งพระมารดาของมัน เช่นที่เขาเองก็ยากจะปล่อยวางพระมารดาของตนเองให้เผชิญความทุกข์ทรมานและความตายเพียงลำพังเสียเป็นแน่!“ท่านอัครมหาเสนาบดีอี้ ข้าขอมอบหมายให้ท่านไปอันเชิญเพ่ยซือไท่ลงเขากลับมาเป็นเพ่ยไทเฮาคอยดูและปกป้องพระราชวังหล

“เช่นนั้นเชิญด้านนี้”อี้หลานฮวาจึงก้าวเท้าตามผู้เป็นถึงฮ่องเต้ เอกบุรุษหนึ่งเดียวในต้าหยวนที่สตรีอาจเกินแสนเกินหมื่นไปไกลมากที่แค่ได้เข้าวังมาเป็นสตรีของบุรุษที่มีแผ่นหลังกว้างและเรือนกายสูงใหญ่เกินกว่านางไปเกินครึ่งเกินค่อน หัวไหล่คู่นั้นของเขาตั้งตรงและองอาจผึ่งผาย…ช่างเกิดมาเพื่อจะเป็นฮ่องเต้จริงๆ สินะ…“เสี่ยวชุ่ย เสี่ยวเป่าไปห้องเครื่องนำขนมไร้กังวลกับใบชาของยอดเขาฝู่ซานมาให้เจิ้นกับคุณหนูสามคนละหนึ่งชุด”เขาทราบได้เช่นไรว่านางชอบดื่มน้ำชาจากใบชาของยอดเขาฝู่ซาน และยังทราบอีกว่าในยามที่นางตึงเครียดจะชอบเรียกหาขนมไร้กังวล เขาเองก็คงชอบเช่นเดียวกับนางกระมัง จึงได้เรียกหามาดื่มกินเช่นนี้“ขอบพระทัยเพคะ”หยวนลี่หยางขยับเก้าอี้และเบาะรองนั่งตรงใต้ต้นเฟิ่งหวงซึ่งเป็นคนละมุมกับต้นดอกเหมยขนาดยักษ์ที่กำลังออกดอกสีแดงสดใสบานเต็มต้น ถัดไปเป็นไม้พุ่มเช่นหอมหมื่นลี้กับดอกอวิ๋นเซียง กับทุ่งดอกปี้อันฮวาที่ทอดยาวไกลจนมองได้สุดหูสุดตาตลอดเนินเขาท้ายตำหนักแห่งนี้ แต่รอบที่นางนั่งอยู่นั้นเต็มไปด้วยดอกเหมยกุ้ยฮวาแคระสลับสีขาว แดง ชมพู เหลือง แม้แต่สีแดงเกือบดำก็ยังมี ฮ่องเต้พระองค์นี้ช่างสันโดษเกิ

พิธีการต่างๆ ยาวเหยียด ประชาชนกลับดูไม่เสียใจเท่าใด ออกจะดีใจด้วยซ้ำ จึงทำให้หยวนลี่หยางนั้นนึกถึงคำสั่งสอนของพระมารดาที่กล่าวสั่งสอนเขาเอาไว้ว่า ‘ยามยังอยู่ทำให้ผู้คนเคารพจากใจ ในยามตายจากจึงจะเหลือความดีให้คนละลึกถึงนะอาหยาง’ ช่างเป็นจริงแจ่มกระจ่างก็ในวันนี้นี่เองเนื่องจากในอดีตตั้งแต่หยวนจิ่วซ่างขึ้นครองราชย์มาเกินสามสิบปี เขาไม่เคยสร้างผลงาน ไม่เคยทำให้ประชาชนของชาวต้าหยวนรักใคร่ได้ มีแต่สร้างความลำบากให้กับพระชาชน ทั้งเรียกเก็บภาษีแพงขึ้นทุกปี แต่พอชาวบ้านพบเจอภัยธรรมชาติไปจนถึงภัยจากโรคระบาด จะฝนตกหนักจนน้ำท่วมไปถึงภัย แล้งเรียกว่าอยู่มาถึงสามสิบเอ็ดปีไร้ผลงานที่ดีให้ชาวบ้านได้จดจำ พอสิ้นใจนอกจากพวกเขาจะดูไม่เสียใจแล้วยังคล้ายกับว่าพวกเขาโล่งอกโล่งใจ จนหากไม่ติดว่าคนที่นอนอยู่ในโลงนั้นมิใช่ฮ่องเต้ คงได้มีการตะโกนยินดีโห่ร้องดังก้องไปทั่วสองข้างทางที่ขบวนพระศพเคลื่อนผ่านไปแล้วก็อาจเป็นไปได้“ระวังให้จงดี ข้าคาดว่าพวกมันต้องบุกปล้นคนจากขบวนเป็นแน่ แต่คงเลือกหนทางช่องเขาคับแคบ จงอย่าวางใจ เพราะตรงนั้นย่อมมีโอกาสสูงที่จะดักปล้นคนของมันเป็นแน่”เพราะหากเขาเป็นหยวนเยี่ยเจาก็คงทำเช่น

…สำนักแพทย์หลวงแห่งต้าหยวน…พอถึงปลายยามเว่ยเรือนกายบอบบางของสตรีอาจนับได้ว่าปีนี้มีเพียงหนึ่งเดียวนั่นก็คือ ‘คุณหนูสาม’ จากสกุลอี้ สำหรับในสายตาของผู้อื่นนั้นอาจจะมองว่า ‘แปลกยิ่งนัก’ ทว่าเหล่าสหายร่วมรุ่นไปจนถึง ‘ท่านอาจารย์’ ล้วนคุ้นเคยกับสาวน้อยวัยสิบหกปีนามว่าอี้หลานฮวากันเป็นอย่างดีในสาขาวิชาด้านสมุนไพรอาจมีสตรีอยู่เกินสิบคน แต่สำหรับวิชาสาขาการแพทย์มีเพียงสตรีหนึ่งเดียว แต่อี้หลานฮวานั้นไม่ใส่ใจสายตาของผู้อื่น เพราะนางเหน็ดเหนื่อยมาร่วมสามเดือนแล้ว พอมาถึงการสอบวันสุดท้ายนางก็ไม่อยากไปที่ใดนอกจากกลับจวนไปนอนแช่น้ำอุ่น กินอาหารให้อิ่มแล้ว จากนั้นนางก็จะขอทิ้งกายลงไปแทรกสถิตเป็นหนึ่งเดียวกับเตียงนอนแล้วหลับยาวๆ ไปสักสองวันสองคืนถึงจะสาแก่ใจที่สุ่มเทไปกับความฝันอันสูงสุดของตนเองซึ่งทุกสิ่งที่นางคิด อี้หลานฮวาเมื่อถึงจวนลงจากรถม้า หญิงสาวก็ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากแผนที่นางวาดมาตลอดบนรถม้า โดยที่ท่านพ่อท่านแม่ ไปจนถึงท่านปู่กับท่านย่า ต่างก็ไม่ไปรบกวนลูกและหลานสาวคนเดียวอย่างทราบดีว่าร่างกายของอี้หลานฮวาต้องการ ‘พักผ่อน’ อย่างจริงจังที่สุดในรอบหลายเดือนมานี้ มีเพียงจื่อชิงที่คอยอยู่ดูแ