All Chapters of พระชายาผู้ถูกหมางเมิน: Chapter 11 - Chapter 20

“องค์ชายเจ็ดกล่าวถ่อมตนเกินไปแล้ว หม่อมฉันเป็นเพียงพระชายาเอกเพิ่งแต่งเข้าราชวงศ์ หากองค์ชายเจ็ดมิยอมรับการคารวะของหม่อมฉัน อี้หลานฮวาผู้นี้คงลำบากใจแล้ว”เด็กสาวโค้งกายลงอีกครั้งพร้อมเอ่ยคำแล้วไม่ยอมเงยหน้าขึ้นอีก รอจนกว่าองค์ชายเจ็ดหรือหยวนลี่หยางจะเอ่ยรับคำ ซึ่งแน่นอนว่าจื่อชิงเองก็กระทำตามผู้เป็นนายเช่นกัน“โอ๊ะ! ขอพระชายาอี้ทรงละเว้นเปิ่นหวางเถิด เปิ่นหวางนั้นยังต้องการมีชีวิตต่อไป เชิญลุกขึ้นเถิด...ลุกขึ้นเถิด”...บุรุษผู้นี้ช่างกวน...มิน่าจะรอดชีวิตมาถึงสิบเก้าปีเลย...อี้หลานฮวานึกด่าทออีกฝ่ายอยู่ภายในใจ ทว่านางก็ยอมที่จะเลิกโค้งกายจนต่ำศีรษะแทบจรดพื้น มิใช่อันใด วันนี้นางกำลังอารมณ์ดีที่ ‘ฉีกกระชาก’ หน้าและผมทั้งศีรษะของทั้งฮ่องเต้และเฉิงกุ้ยเฟยได้สำเร็จ หลังจากที่เก็บความเจ็บแค้นภายในใจมาหลายวันนับจากที่นางทราบความจริง...ก็บอกแล้วว่าคนสกุลอี้กินข้าวหอมอย่างดี มิได้กินหญ้าหรือฟางแห้ง...จะได้โง่เขลาให้อีกฝ่ายตุ๋นคนเปื่อยเป็นเนื้อแพะแล้วยกซดกินโดยง่าย พวกนางมีอำนาจไม่เท่าฮ่องเต้ก็จริง แต่ ‘กำลังคน’ คนสกุลอี้นั้นมีไม่น้อยหน้าคนสกุลหยวนหรอก หากคิดไม่ซื่อจะยึดราชบัลลังก์ก็ง่ายดั

...เรือนเหมยกุ้ยฮวา...ภายในห้องนอนกว้าง กลับปรากฏร่างอรชรนอนหนุนตักของหญิงชราผมนั้นขาวเต็มศีรษะ มืออันเหี่ยวยับย่นลูบไล้ลงไปบนเส้นผมนุ่มนวลราวกับเส้นไหม ส่วนปากนั้นก็กล่าววาจาปลอบขวัญเด็กสาวผู้นั้นอย่างอ่อนโยน“ท่านย่า เสี่ยวหลานตัดสินใจถูกแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”เด็กสาวเอ่ยคำถามที่เจ้าตัวเองก็ทราบคำตอบดี แต่อย่างน้อยนางก็อยากฟังคำชี้แนะจากผู้อาวุโสที่สุดในจวนสกุลอี้แห่งนี้ เพราะในวันก่อนจะออกเรือนนางเองก็สอบถามอีกฝ่ายเช่นนี้ ก็นางยังเพิ่งสิบห้าปีมันเร็วมากทีเดียว“ย่าก็ยังคงจะตอบเจ้าเช่นเดิมนะเสี่ยวหลาน ว่าหากเจ้าจะมีความสุขมากกว่า ย่าและทุกคนในสกุลอี้ล้วนยินดีสนับสนุนเจ้าเสมอ”น้ำเสียงนุ่มนวลผสานฝ่ามือที่ลูบไล้เส้นผมเงางามทำให้อี้หลานฮวาคิดว่าตนเองนั้นโชคดียิ่งนักที่เกิดมาเป็นคนสกุลอี้ มีพี่ชายสองคนที่รักใคร่นางราวกับแก้วตาดวงใจ มีท่านอาและท่านอาสะใภ้ที่ไร้บุตรเอ็นดูนางราวกับเป็นบุตรสาวตนเองถึงแม้ว่าบิดาจะมีอนุภรรยาก็เพียงสองคน อีกทั้งพวกนางต่างก็เคารพนางและมารดาด้วยดี ท่านปู่เมตตาท่านย่าผูกพัน ท่านพ่อก็ถนอมนางราวกับไข่มุก เช่นนี้หยวนเยี่ยเจาไม่เห็นคุณค่าของนางเลยแล้วนางยังจะมัวคิด

...ตำหนักเสินเซียนฉือ...มันคือตำหนักแสนไกลออกมาอยู่ถึงนอกมหานครฉิงสุ่ยราวร้อยลี้เห็นจะได้ ซึ่งสถานที่แห่งนี้เป็นตำหนักขององค์ชายเจ็ด หรือก็คือหยวนลี่หยางที่ฮ่องเต้ประทานให้เขาเมื่ออายุครบสิบห้าปี ‘ตำหนัก’ ที่เป็นเพียง ‘เรือน’ หลังขนาดกลางอยู่ด้านหน้าของภูเขา ‘เฟิ่งอี้’ ส่วนด้านหลังของตำหนักนั้นมีทะเลสาบขนาดใหญ่ ส่วนน้ำภายในทะเลสาบดังกล่าวนั้นมีสีเขียวมรกตงดงาม จึงเป็นที่มาของชื่อตำหนัก ‘เสินเซียนฉือ’ (ทะเลสาบสีมรกต) ซึ่งอดีตมันคือตำหนักของเพ่ยไทเฮาผู้ลาลับไปแล้ว โดยรอบเรือนแห่งนี้นอกจากมีป่าต้นเฟิ่งแล้ว ทางด้านซ้ายมือคือป่าไผ่เขียว สถานที่แห่งนี้จึงสงบร่มเย็นมากสำหรับชายหนุ่มวัยสิบเก้าปีพร้อมด้วยคนสนิทข้างกายและขันทีรับใช้อีกสองคน ช่างเป็น ‘องค์ชาย’ ที่มีความเป็นอยู่เรียบง่ายยิ่งกว่านักบวชเสียอีกซึ่งช่างต่างกันไกลราวผืนฟ้าและแผ่นดินกับตำหนักขององค์ชายใหญ่หยวนเยี่ยเจา แต่เป็นเช่นนี้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของกลับรู้สึกพึงใจอย่างยิ่งที่ไม่ต้องวุ่นวายกับผู้ใด แม้แต่บิดาก็ไม่เคยต้องการพบหน้าเขา อาจมีสักสองถึงสามวันที่เขาต้องไปเข้าเฝ้า แต่ความรักระหว่างพระบิดากับบุตรชายล้วนไม่เคยบังเกิด ที่ชา

…สิบเก้าปี…สิบเก้าปีแล้วที่เขาเอาแต่ ‘ยินยอม’ หากแต่ยอมไปแล้วได้อันใดคืนมาบ้าง มีเพียงจะถูกบีบคั้นถูกไล่ต้อนราวกับพยัคฆ์บาดเจ็บหนีก็ตาย มีเพียงลองสู้ดูให้รู้แจ้ง ถึงจะตายก็ยังตายเช่นพยัคฆ์ตนหนึ่ง มิใช่สุนัขขี้เรื้อนอดและหิวโซจนตัวตาย เป็นเช่นนี้เขาคงอับอายเด็กสาวเช่นอี้หลานฮวาจนหากตายแล้ววิญญาณคงต้องไปโขกศีรษะคารวะนางเป็นมารดาอีกคนแล้วเป็นแน่“พ่ะย่ะค่ะ บัดนี้ฝ่าบาททรงประชวรบ่อยครั้ง จน…น่าสงสัยพ่ะย่ะค่ะ”“น่าสงสัยอย่างไร?”“ก็น่าสงสัยว่าอาจมิได้ประชวรเอง หากแต่…”เพ่ยเสียนเฟยจ้องตากับหยวนลี่หยาง แล้วเรื่องเล่าลือในอดีตที่ให้ปกปิดแทบตายอย่างไร ‘ข่าว’ กลิ่นเหม็นเน่าเช่นนี้เห็นทีจะปกปิดได้ยากเย็นเต็มทน“แต่องค์ชายใหญ่เป็นคนที่ฝ่าบาททรงรักใคร่มากที่สุดนะเสียนเฟย”“แล้วอดีตฮ่องเต้เล่า เขาก็รักใคร่และเอ็นดูฝ่าบาทไม่น้อย เช่นไรเขาก็ได้เป็นแน่นอนตำแหน่งไท่จื่อ ทว่า…เขาหาได้ต้องการเป็นเพียงไท่จื่อ แต่เขากลับต้องการที่จะเป็น…ฮ่องเต้เลยในบัดนั้น แล้วเช่นนี้ ‘กรรม’ ย่อมย้อนคืนสนองเขาจะเป็นไปไม่ได้เชียวหรือเสียนเฟย”“…”คราวนี้เพ่ยเสียนเฟยมิอาจกล่าวคำใดออกมาได้อีกเลย ก็ขนาดอดีตฮ่องเต้ผู้เป็นบิดา

ทางฝ่ายเมืองหลวงกำลังเจรจากันอย่างตึงเครียดเกี่ยวกับการที่จะขอให้ฮ่องเต้ปล่อยฮองเฮานั้นขึ้นเขาไปบวชชี โดยที่อัครมหาเสนาบดีอี้นั้นเป็นด่านหน้าเจรจา และแน่นอนว่าจะดูเบาฮ่องเต้เช่นหยวนจิ่วซ่างผู้นี้ไปไม่ได้ แต่เพื่อแผ่นดินและประชาชน เก้าสกุลต้องกลับมาจับมือกันอีกครั้งทางด้านขบวนของอี้หลานฮวาก็ใกล้จะถึงแคว้นเหล่ยในอีกสองวันข้างหน้า สาวน้อยทราบ ‘ข่าว’ จากเมืองหลวงผ่านพี่ชายทั้งสองด้วยเป็นระยะ เด็กสาวรู้สึกหดหู่หัวใจไม่น้อย นางเสียดายเวลากว่าสามสิบเจ็ดปีที่แผ่นดินต้องมีฮ่องเต้เช่นหยวนจิ่วซ่างยิ่งนัก แล้วอีกไม่นานหากถึงวันที่หยวนเยี่ยเจา เจ้าคนเบาปัญญาบ้าอิสตรีจนทอดทิ้งได้ทุกสิ่งนั้นขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้วคงไม่ต่างจากบิดาของเขาเสียเป็นแน่แล้วในความคิดก็พลันปรากฏเงาของบุรุษใบหน้าขาวนวลเนียนราวกับหยกเนื้อดีกับแววตาลึกลับยากจะหยั่งถึง แล้วยังกิริยาหยิ่งยโสสง่าผ่าเผยเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็นผู้นำ เขาดูฉลาดเฉลียว แต่ก็ไม่อำมหิต เขาทะนงตนเอง แต่ก็ไม่เหยียดหยามผู้อื่น เด็กสาวสะบัดใบหน้าไล่ภาพของดวงตาสีดำสนิทแต่ลึกล้ำและดึงดูดคล้ายมีพลังอันยิ่งใหญ่ นางต้องเลิกสนใจผู้ใดนับจากนี้ นางหย่าขาดสำเร็จก็จะเดิ