บททั้งหมดของ พระชายาผู้ถูกหมางเมิน: บทที่ 21 - บทที่ 30

เรือนกายเฉิดฉายก้าวเดินด้วยกิริยาสง่างามตรงไปยังเก้าอี้กลางห้องใหญ่ที่แน่นอนขนาดหลิงหนี่ว์เอ๋อร์นั้นยังไม่บังอาจกล้าหาญไปนั่ง เพราะมันคือเก้าอี้ของหยวนเยี่ยเจา แต่ผู้ใดจะใส่ใจกัน นางคิดจะหย่าขาดปลดสวามีไม่เอาไหนเช่นเขาทิ้งอยู่แล้ว กับอีกสิ่งนางพอจะทราบบางสิ่งบางอย่างมา ดังนั้น ‘เกรงใจ’ เขาคำนี้สะกดเช่นไรก็คล้ายจะหลงลืมไปหมดแล้ว อาจนับจากนางทราบความจริงว่าบุรุษชั่วผู้นั้นเขาหลอกลวงนาง ไร้ความเมตตา รักใคร่สักนิดก็ไม่มี คิดไว้หน้าสกุลอี้ยิ่งไม่มี แล้วนางจะเกรงใจคนเช่นนั้นไปด้วยเหตุอันใดเล่า…สารเลวมานางก็ร้ายตอบแทนนับว่าเสมอกัน คำว่า ‘เกินไป’ จึงไม่มีในหัวของอี้หลานฮวาอีกต่อไป!!!...“น้องสาว…” อี้หลานฮวานั่งยกเท้าไขว่ห้างราวกับ ‘นางพญา’ มือข้างหนึ่งนั้นยกเท้าคางตนเองเอาไว้ ส่วนอีมือนั้นก็ยื่นออกไปลูบไล้ใบหน้าซีดเซียวของหลิงหนี่ว์เอ๋อร์ ลูบไล้ไปมาชั่วครู่สาวน้อยก็ลูบลงไปบีบที่สองข้างแก้มซีดเผือดคู่นั้นแล้วออกแรงบีบลงไปเต็มแรง!“เจ้าไม่ทราบจริงเชียวหรือว่าต้องต้อนรับข้าผู้เป็นหวางเฟยเช่นไร คิดจะเป็นเพียงพระชายารอง มารดาของพระสวามีเจ้าลืมสั่งสอนหรืออย่างไรว่าต้องต้อนรับพระชายาเอกเช่นไร!?”อ

ซึ่งความจริงแล้วทุกสิ่งนั้นเป็นไปดังที่อี้หลานฮวาคาดเดาทุกสิ่ง ในราตรีนั้นหยวนเยี่ยเจาจากนางมาโดยอ้างว่ามาตรวจราชการที่แคว้นเหล่ย แต่กลับถูกอีกฝ่ายเปิดเผยความจริงได้เร็วไวจนถึงเพียงนี้ เขาดูเบาสกุลอี้กับอีกเก้าสกุลเกินไปจริงๆดังนั้นเมื่อฝ่ายฮ่องเต้ส่งข่าวมาให้เขาได้ทราบ หยวนเยี่ยเจานั้นถึงกับตั้ งสติแทบไปทัน รักใคร่หลิงหนี่ว์เอ๋อร์นั้นเขายอมรับว่าก็ใช่ แต่ช่วงนี้นางตั้งครรภ์ อารมณ์ประเดี๋ยวขึ้นประเดี๋ยวลง ให้ความสุขเขาก็ไม่ได้เลย เพราะนางอ้างแต่เพียงครรภ์ยังอ่อน เดินทางไกลเพื่อเขานั้นนางก็เสี่ยงภัยชีวิตตนเองกับลูกเพื่อเขามากเกินพอแล้ว ช่วงนี้นางจึงอยากพักผ่อน แต่พอเขาเรียกหาสตรีบำเรอ หลิงหนี่ว์เอ๋อร์นั้นถึงกับไปตบตีสตรีบำเรอเหล่อนั้นจนพวกนางเจ็บตัวกันถ้วนหน้า ลงมือรุนแรงโหดร้ายกับสตรีบำเรอได้ ทว่ากลับเอาแต่บ่ายเบี่ยงให้ความสุขทางร่างกายต่อเขา เช่นไรนางก็อ้างแต่กลัวเด็กไม่ปลอดภัยๆนานเข้าเขาก็เริ่มเบื่อหน่ายหลิงหนี่ว์เอ๋อร์มากขึ้นทุกวัน แล้วภายในใจก็นึกไปถึงความน่ารักน่าเอ็นดูของอี้หลานฮวามากขึ้นทุกวัน เขาจึงคิดจะกลับเมืองหลวงไปเข้าหอกับนางให้สมบูรณ์เสียที แต่มิคาดยังไม่ทันได้เตรีย

...ได้...ในเมื่อวันนี้เจ้าอยากจะเสแสร้งแสดงมารยาของบุรุษ ก็ให้เขานั้นนำออกมาให้หมดสิ้น ส่วนนางจะยอมเสียจริตของสตรีเพียงเศษเสี้ยวธุลีรับมือกับเขาเอง!“น้องหญิงมาเยือนโดยมิได้บอกกล่าว ขอเสด็จพี่อย่าได้ตกพระทัย อุ๊ย! ... ดีพระทัยจนเกินไปนักเลยเพคะ น้องหญิงขอเชิญเสด็จพี่มาดื่มน้ำชาดับกระหายด้วยกันก่อนเถิด”นางตบที่นั่งด้านข้างกายซึ่งแน่นอนว่าอดีตย่อมเป็นของหลิงหนี่ว์เอ๋อร์ แต่วันนี้หยวนเยี่ยเจามิได้สนใจ เขาก้าวไปนั่งอย่างไม่ถือสา จนหลิงหนี่ว์เอ๋อร์นั้นมองตามไปแล้วดวงตาเบิกโพลง มิคาดว่าเพียงเวลาหนึ่งเดือนที่นางมีครรภ์ให้ความสุขทางกายแก่เขามิได้ บุรุษที่สัญญามากมายกล่าวคำชื่นชมนางไม่ได้ขาดปาก หากแต่ภายในวันนี้เขากลับเดินแทบข้ามศีรษะของนางไปหาสตรีอื่นที่เขาเคยเอาแต่เฝ้าบ่นก่นด่าว่าอี้หลานฮวาเป็นเด็กหน้าด้านหน้าทน เอาแต่ตามตื๊อเขาไม่เลิกจนเขาเบื่อหน่ายเหลือทน หากมิใช่เพราะอำนาจของสกุลอี้แล้วให้ตายชายหนุ่มก็จะไม่ยินดีแต่งกับเด็กสาวไร้สติด้อยปัญญาเช่นอี้หลานฮวาอย่างแน่แท้ แล้ววันนี้มันคือสิ่งใดกันเล่า? กับกิริยาที่แม้แต่หางตาก็มิได้แลเหลียวกันเช่นนี้…นางเลือกบิดาของบุตรผิดไปไกลมากจริงแท้…น้ำ

“น้องหญิงช่างงดงามยิ่งนัก จะให้พี่รอน้องหญิงสักพันปีหรือหมื่นปี พี่ล้วนไม่ปริปากบ่นน้องหญิงแม้เพียงครึ่งคำ!”คำกล่าวจากบทละครงิ้วเช่นนี้เจ้าคนชั่วมันดันกล้านำมาใช้กับนาง ฟังแล้วอยากอาเจียนขึ้นมาแทบจะทันใด แต่เพราะนางคิดถี่ถ้วนจึงพอกแป้งจนหนา เลยยากจะแสดงอารมณ์ใดออกไปจึงยากที่อีกฝ่ายจะจับได้ถูก แต่พอมองไปที่ศาลาทรงแปดเหลี่ยมที่ยื่นออกไปเล็กน้อยกลับดันนึกไปถึงภาพของบุรุษอีกผู้ที่เขาสุขุม ยากจะอ่านความคิดความรู้สึกเขาได้ผ่านสีหน้าและแววตาไปได้เลยขึ้นมา…บัดซบ!...นางกำลังจะ ‘แก้แค้น’ อยู่มิใช่หรือ ดังนั้นแล้วนางยังจะไปนึกถึงคนผู้นั้นอยู่ไย คิดถึงเพียงแก้แค้นเสร็จแล้วได้หนังสือหย่าขาด นางก็พร้อมจะจากแคว้นเหล่ยแห่งนี้ไปทันที ได้มันยามใดนางก็จะเดินทางยามนั้นไม่รีรอเด็ดขาด!หากแต่บัดนี้ที่นางต้องทำก็คือ ‘สั่งสอน’ อีกฝ่ายให้ซาบซึ้งว่าอย่ามารังแกคนสกุลอี้ อย่ามาหยามหมิ่นดวงใจของนาง อี้หลานฮวาไม่เคยโกรธหรือชิงชังหลิงหนี่ว์เอ๋อร์สักนิด เพราะหากสะพานทอดมาแล้วหยวนเจาไม่ก้าวข้ามไปมีหรือบุตรสาวของขุนนางชั้นปลายแถวจะบังอาจเข้าใกล้องค์ชายใหญ่ที่มีคู่หมั้นคู่หมายที่คนในแผ่นดินของต้าหยวนล้วนทราบดีเชียวห

ความวุ่นวายโกลาหลบังเกิดเสียงนางกำนัลและขันทีต่างกรีดร้องวุ่นวาย แต่อี้หลานฮานั้นยังนั่นคีบอาหารกินด้วยกิริยาสงบเยือกเย็น ขนาดอวิ๋นโม่วเองยังรู้สึกว่าพระชายาอี้นั้นช่างใจดำใจอำมหิตเหลือเกิน“พระชายาอี้พ่ะย่ะค่ะคือ…”“คนสลบก็หามไปนอน จะมาวุ่นวายกรีดร้องไปไย เปิ่นหวางเฟยจะกินข้าว วุ่นวายกันเสียจริง พาเขาไปไกล ๆ เปิ่นหวางเฟยโดยเร็ว!”เด็กสาวที่แต่งกายงดงามราวกับนางพญาหงส์ตวาดออกไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด จนขนาดอวิ๋นโม่วผู้เป็นองครักษ์เดนตายยังสะดุ้งตกใจ แต่สุดท้ายสติก็กลับมา เขาจึงเรียกขันทีซึ่งตัวโตอีกสองคนมาช่วยกันหามกายสูงใหญ่ของผู้เป็นเจ้านายไปส่งที่ห้องหอที่หยวนเยี่ยเจาสั่งให้จัดเตรียมเอาไว้ตั้งแต่ช่วงที่อี้หลานฮวานั้นกำลังไปอาบน้ำแช่สมุนไพรสาวน้อยกินข้าวไปอย่างอร่อยจนอิ่มจึงเดินเนิบนาบตามนางกำนัลของตำหนักแห่งนี้ แต่ก่อนที่นางจะไป ‘เผาจริง’ อี้หวานฮวาแวะไปพบใครบางคนอีกครู่หนึ่ง จึงค่อยตรงไปยังห้องหอ แต่เกรงว่าจะมิได้รอรักหากแต่รอ ‘แตกหัก’ นั้นคงจะถูกต้องกว่า…นานนับครึ่งชั่วยามผ่านไปเห็นจะได้…“พี่จื่อชิงทุกสิ่งเรียบร้อยดีหรือไม่”เมื่อเดินมาเรือน ‘รอเชือด’ ทุกสิ่งนั้นก็ดูเงียบสงบ แ