All Chapters of จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน: Chapter 11 - Chapter 20

แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังภายในห้องอันเงียบงัน แสงแรกของรุ่งอรุณส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้ ฉายเงาบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของวัยและความเหน็ดเหนื่อยจากเดือนปีที่ผ่านมา แต่ไม่เคยมีคราวใดเลยที่หัวใจของเขาจะหนักอึ้งได้เท่านี้เขายืนพิงโต๊ะทำงาน ริมฝีปากขบแน่นในหัวก้องไปด้วยประโยคที่บุตรชายคนโตของเขาเพิ่งกล่าวไว้เมื่อคืน เว่ยซ่างเทียนหลับตา ความแค้นและความเสียใจปะทะกันในอก เขาเคยคิดว่าแผนการจับคู่แต่งงานกับม่ออวิ๋นเฉินคือการสร้างพันธมิตรที่มั่นคง แต่มันกลับกลายเป็นการเชื้อเชิญภัยพิบัติเข้าสู่ตระกูลด้วยมือของตนเอง“ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก…” เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความอัปยศเขาผู้ผ่านสมรภูมิรบมาไม่ถ้วนเขาผู้เคยวางกลอุบายสังหารขุนศึกผู้มีชื่อเสียงกลับตาบอดในแผนการง่ายๆ ยอมยื่นบุตรสาวให้ศัตรูที่สวมหน้ากากแห่งความดีและที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นพวกเขาอาจถูกฆ่าล้างโคตรอย่างไม่ทันตั้งตัวดวงตาคมดุที่เคยผ่านสนามรบกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้านุ่มนวลของเว่ยจิ้งซิน นางผู้เป็นดั่งหยาดฝนกลางทะเลทรายในตระกูลที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแต่เขากลับเห็นคุณค่าของนางจนเกือบสายเกินไป เว่ยซ่

หญิงงามผู้ที่แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนเลือกใช้ในการจัดการม่ออวิ๋นเฉิน มีนามว่า เซี่ยเหม่ยหลิน นางคือบุปผายอดขวัญแห่งย่านโคมแดง หากบุรุษใดเคยเหยียบย่างสู่แหล่งรื่นรมย์ของเมืองหลวง ย่อมต้องเคยได้ยินชื่อของนาง และหากได้พบเห็นด้วยตาตนเองเพียงคราหนึ่ง ย่อมไม่อาจลืมเลือนความงดงามราวต้องมนตร์นั้นได้ตลอดชีวิตเซี่ยเหม่ยหลิน งามดั่งเทพธิดาจุติลงบนดิน รูปโฉมนั้นงามระยับจับตา แต่ที่ตราตรึงยิ่งกว่า กลับเป็นแววตาอันชวนหลงใหล และจริตที่มากด้วยเสน่ห์ ทั้งนุ่มนวล อ่อนหวาน แต่แฝงความคมคายเกินหญิงทั่วไป นางไม่ใช่เพียงหญิงที่ชวนให้ถวิลหา หากยังรู้เท่าทันใจบุรุษ และอ่านอารมณ์ผู้คนได้อย่างแยบยลทว่าเบื้องหลังความเปล่งปลั่งของดอกไม้ นางเคยเป็นเพียงลูกสาวของสองสามีภรรยาที่ถูกจับไปเป็นทาสในเรือนของขุนนางชั้นต่ำ ถูกใช้งานเยี่ยงสัตว์ไร้เสียง แต่แล้วเมื่อโชคชะตาพลิกผัน แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนคือผู้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ นำพาครอบครัวของนางหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความต่ำต้อยนับแต่วันนั้น หนี้บุญคุณที่ติดอยู่ในหัวใจของเซี่ยเหม่ยหลินจึงแน่นหนักเกินจะลบเลือนและในยามนี้ เมื่อแม่ทัพเรียกหานางไม่มีแม้แต่คำลังเลหรือรีรอในเรือนลับท

ในห้วงเวลานี้ ความเงียบงันที่คลืบคลานไปทั่วห้องโถง เปรียบได้กับระเบิดลูกใหญ่ที่ร่วงลงกลางงานเลี้ยง ความตึงเครียดพวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนแม้แต่เสียงหายใจก็ดูหนักอึ้ง ใครจะกล้าคาดคิดว่าแม่ทัพเว่ยซ่างเทียนเสาหลักแห่งแผ่นดินจะกล้าประกาศตัดสัมพันธ์กับตระกูลม่อเช่นนี้อย่างไม่ไว้หน้า มิหนำซ้ำยังเลือกทำต่อหน้าขุนนางมากมายหลายคนลอบสบตากันอย่างเหลือเชื่อ บางคนถึงกับกระซิบถามกันเบา ๆ ว่า “แม่ทัพเว่ยเสียสติไปแล้วหรือไม่?”เพราะหากมองตามสถานการณ์แล้ว ม่ออวิ๋นเฉินหาใช่ชายธรรมดาไม่ เขาคือดาวรุ่งเป็นผู้สืบทอดคนสำคัญของตระกูลม่อ ตระกูลที่ทรงอิทธิพลทั้งในราชสำนักและโลกยุทธ ภาพของเขาในสายตาผู้คนเปรียบเสมือนหยกงาม ผู้ใดมีบุตรสาวก็ต่างปรารถนาจะเกี่ยวดองกับเขาเพื่อสืบทอดบารมีแต่บัดนี้ แม่ทัพเว่ยกลับหักดาบด้วยมือเปล่า ปฏิเสธเกียรติศักดิ์อันโอฬารนั้นโดยไร้ความลังเลแม้แต่น้อยและในขณะเดียวกัน ใบหน้าของม่ออวิ๋นเฉินก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด สายตาของเขาฉายแววทั้งโกรธแค้นและเสียหน้า ราวกับฝูงชนตรงหน้าคือมีดนับพันที่พร้อมเฉือนศักดิ์ศรีของเขาจนไม่เหลือชิ้นดีในขณะที่บรรยากาศภายในเรือนรับรองยังคงคลาคล่ำด้วยเสียงพูดคุยสับส

ภายในคุกมืดของตระกูลเว่ย ความเงียบงันกลับกลายเป็นเสียงคำรามในจิตใจของม่ออวิ๋นเฉิน ร่างไร้วิญญาณของนายกองจากราชสำนักที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า คล้ายกับคำเตือนที่หล่อหลอมจากความตายบ่งบอกว่าทุกคนที่ร่วมคิดทรยศ จะไม่มีใครหลุดรอดม่ออวิ๋นเฉินซุกตัวอยู่ในเงามืดของห้องขัง ร่างกายของเขาอ่อนแรงและสั่นเทิ้ม ความเย่อหยิ่งที่เคยมีอันตรธานหายไปสิ้น เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ใกล้จะล่มสลายทั้งวิญญาณ แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนก้าวเข้ามา แววตาเย็นชาราวเหล็กกล้า เขาไม่ได้ตวาด ไม่ได้อาละวาด หากแต่ถ้อยคำของเขากลับเฉือนลึกลงในใจ"พวกเราทั้งสองตระกูลสมควรที่จะเป็นเนื้อทองแผ่นเดียวกัน... เจ้าไม่สมควรกระทำเช่นนี้เลย!"เสียงของแม่ทัพเว่ยซ่างเทียนดังต่ำ แต่น้ำหนักของถ้อยคำนั้นหนักหนายิ่งกว่าคำดุด่าใดๆ เขาจ้องมองม่ออวิ๋นเฉินด้วยสายตาเย็นเยียบ แววตาเต็มไปด้วยทั้งโทสะและความผิดหวังลึกซึ้ง"ข้าเปิดประตูบ้านต้อนรับเจ้า ให้เกียรติ เจรจา ไว้วางใจราวกับเจ้าคือบุตรชายแท้ๆ... แต่เจ้า กลับตอบแทนข้าด้วยแผนชั่วคิดสังหารและทำลายตระกูลข้า!"เสียงเขาสะท้อนก้องไปทั่วคุกมืด แม้ไร้ผู้ฟังอื่นใด แต่ถ้อยคำเหล่านั้นกลับกรีดลงในหัวใจของม่ออวิ๋น

แม้แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนจะถูกตราหน้าว่าเป็นเงามืดแห่งแผ่นดิน ผู้ก่อกรรมไว้มากมายเพื่อยกตนขึ้นสูง ทว่าท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและคำพิพากษาจากผู้คนในราชสำนัก ยังมีคุณสมบัติหนึ่งที่ไม่มีใครปฏิเสธได้...เขาเป็นผู้มีความกตัญญูรู้คุณอย่างแท้จริง ชายผู้กร้าวแกร่งในสนามรบ ผู้อาจกระทำได้ทุกอย่างเพื่อชัยชนะ แต่กลับไม่เคยลืมเลือนแม้เพียงเศษเสี้ยวของบุญคุณที่มีผู้หยิบยื่นให้ในวันที่ตระกูลม่อและไท่ฉิงหลัว หวางเย่ วางแผนยัดเยียดความผิด ด้วยข้อหาลักสิ่งของล้ำค่าของราชวงศ์ หวังใช้แหวนหยกฉลุลายมังกรเป็นอาวุธเงียบลบล้างตระกูลเว่ยให้สิ้นชื่อ หากวันนั้นไม่มีคำชี้แนะจาก ท่านไป๋เหวินชาง ราชครูอาวุโส ผู้เปี่ยมปัญญาและวิจารณญาณ เว่ยซ่างเทียนคงสูญสิ้นทั้งชื่อและชีวิตไปพร้อมกับสายโลหิตของตนเมื่อรุ่งอรุณของวันใหม่แตะแผ่นฟ้าเหนือเมืองหลวง แสงทองเจือหมอกบางโอบคลุมจวนราชครู เว่ยซ่างเทียนไม่ได้ส่งเพียงเครื่องบรรณาการหรือคำขอบคุณธรรมดา หากนำลูกหลานทั้งตระกูล เดินทางมาด้วยตนเอง เพื่อคารวะด้วยหัวใจเมื่อมาถึง เขานำขบวนด้วยชุดนักรบเต็มยศ ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสงบ ดวงตาเย็นเฉียบที่เคยเข่นฆ่าศัตรูนับพัน กลับอ่อนลงเม