All Chapters of จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน: Chapter 31 - Chapter 38

สายสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ก่อตัวระหว่างหลู่หานเฟิงและเว่ยจิ้งซิน ได้เติบโตงอกงามจนยากจะแยกขาด ราวกับเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันแน่น ไม่ว่าโชคชะตาจะพัดพาไปทางใด ใจของคนทั้งสองก็ล้วนจดจำเพียงกันและกันหลู่หานเฟิงเอ่ยถ้อยคำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น "ไม่ว่าสถานที่ใด ไม่ว่ารุ่งหรือราตรี หากเจ้าต้องไป ข้าจะตามเจ้าไปทุกแห่งหน" นั่นคือคำสัตย์ของบุรุษผู้หาญกล้า ไม่ใช่เพียงวาจา แต่เป็นเจตจำนงจากใจจริงเว่ยจิ้งซินเอง แม้นจะเติบโตมาในโลกที่เต็มไปด้วยกรอบกั้นและบงการ แต่นางกลับรู้สึกเป็นอิสระที่สุดเมื่ออยู่เคียงข้างเขา "หากข้าต้องจากเจ้าไป ข้าก็คงเหมือนร่างไร้วิญญาณ ข้าจะไม่ยอมให้วันนั้นมาถึง" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง ดวงตาแน่วแน่สะท้อนความรู้สึกลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดจะถ่ายทอดได้"หากวันใดข้ามีโอกาสได้พบกับบิดาของเจ้า ข้าจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามครรลอง" หลู่หานเฟิงกล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา แต่น้ำหนักของถ้อยคำกลับมั่นคงนัก ราวกับเป็นคำสาบานที่จารึกลงในใจเว่ยจิ้งซินได้ยินเช่นนั้น ใบหน้านวลของนางก็พลันแดงระเรื่อ ราวกับกลีบบุปผาที่ผลิบานท่ามกลางแสงอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาของนางหลบสายตาเขาอย่างเขินอาย แต่รอยย

ยามนี้สายลมยามเย็นพัดผ่านแนวป่าอย่างแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลทำให้เว่ยเจินหงตัดสินใจให้คณะของตนพักแรมที่หมู่บ้านซื่ออันก่อนหนึ่งคืน ถือเป็นโอกาสดีที่จะให้หลู่หานเฟิงได้ใช้เวลาร่ำลาผู้คนในหมู่บ้าน ที่ล้วนผูกพันกันมาดั่งครอบครัวยามค่ำคืน หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้อบอวลด้วยบรรยากาศของความอบอุ่นและความห่วงหา ชาวบ้านบางคนแอบหลั่งน้ำตาด้วยความอาลัย ส่วนหลู่หานเฟิง แม้ใบหน้าจะสงบนิ่ง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งรุ่งอรุณของวันใหม่เผยตัวขึ้นพร้อมแสงแรกของดวงอาทิตย์ที่ลอดผ่านยอดไม้ พวกเขาออกเดินทางจากหมู่บ้านซื่ออันมุ่งหน้าสู่ค่ายพักของเว่ยเจินหง ก่อนที่จะเคลื่อนพลกลับเมืองหลวงเวลาผ่านไปอีกสามวันเต็ม คาราวานของเว่ยเจินหงและหลู่หานเฟิงก็เดินทางมาถึงเขตเมืองหลวงในที่สุด ทันทีที่ล้อรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้หลู่หานเฟิงต้องเหลือบตามองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจสองข้างทางอัดแน่นไปด้วยร้านค้าเรียงราย ผู้คนพลุกพล่าน บ้างเร่งรีบ บ้างหยุดยืนซื้อของริมทาง เสียงเจรจาซื้อขายตัดสลับกับเสียงหัวเราะของเด็กน้อย ทำให้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างแท้จริงเหนืออาคารหล

การจำลองยุทธการในครั้งนี้ หาใช่เพียงการทดสอบเล่น ๆ เพื่อความบันเทิงของเหล่าขุนนางไม่หากแต่คือพิธีการศักดิ์สิทธิ์ที่มีขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งในรอบหลายสิบปี เพื่อเฟ้นหาผู้นำทัพผู้แท้จริง ไม่ใช่เพียงภาพบนแผนที่หรือเสียงโต้เถียงในห้องโถง แต่คือ สนามรบจำลอง ที่เดิมพันด้วยชีวิตจริง เลือดจริง และความตายจริง ๆผู้ที่ถูกเลือกมาเป็นทหารจำลอง มิใช่ทหารในราชการ หากคือเหล่านักโทษต้องโทษประหาร ทาสที่ถูกขายมา หรือผู้ไร้สถานะผู้ที่แผ่นดินเตรียมทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง แต่บัดนี้ได้รับโอกาสหนึ่งเดียวในชีวิต“หากรอดออกไปได้เจ้าจะได้รับอิสรภาพ”คือคำประกาศสั้น ๆ ที่ทำให้แววตาของคนซึ่งเคยหมดหวังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เสียงโห่ร้องจากเหล่านักโทษดังระงมกลางลานฝึก เหมือนเป็นทั้งเสียงของความสิ้นหวัง และความหวังในคราเดียวกัน หลู่หานเฟิง และม่ออวิ๋นเฉิน จะได้บัญชาทัพในจำนวนเท่ากัน แต่ไม่อาจรู้ว่าใครคือผู้กล้า ใครคือผู้สั่นกลัว ทั้งหมดล้วนถูกแบ่งสุ่มตามชะตา กลยุทธ์และความเป็นผู้นำเท่านั้น ที่จะกำหนดชัยชนะกฎมีเพียงหนึ่งเดียว ทำลายอีกฝ่ายให้สิ้น หรือบีบบังคับให้ยอมจำนนโดยสมบูรณ์ ไม่มีคำว่า กรุณา บนสนามรบนี้ไม่มีผู้ใดช่วยเหล

หลังจากที่หลู่หานเฟิงได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดินอย่างเป็นทางการ เขาจึงย้ายเข้าไปพำนักยังจวนแม่ทัพที่ได้รับพระราชทานโดยตรงจากองค์ฮ่องเต้ จวนหลังนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่เงียบสงบ ห่างจากใจกลางเมืองหลวงเพียงเล็กน้อย ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาและแมกไม้ร่มรื่น ดั่งค่ายกลธรรมชาติที่ทั้งปกป้องและแยกขาดจากความวุ่นวายของราชสำนักจวนแห่งนี้มิใช่เพียงที่พักอาศัย หากแต่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจใหม่ที่กำลังเติบโตในใต้หล้า กองกำลังทหารภายใต้การบังคับบัญชาของหลู่หานเฟิง ส่วนใหญ่มิใช่ทหารที่ผ่านการฝึกฝนตามแบบแผนของราชสำนัก หากแต่เป็นเหล่าอดีตนักโทษ ผู้ซึ่งต้องโทษในคดีไม่ร้ายแรง บางคนเพียงลักเล็กขโมยน้อย บางคนหลงผิดเพียงชั่วครู่ชั่วยาม พวกเขาถูกคัดเลือกและนำมาฝึกฝนใหม่ภายใต้ระบบวินัยอันเข้มงวด“เจ้ามีความเข้มแข็งถึงเพียงนี้ ข้าย่อมวางใจที่จะฝากบุตรสาวให้เจ้าดูแล”เสียงของแม่ทัพเว่ยซ่างเทียนเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ ขณะยืนอยู่หน้าจวนของหลู่หานเฟิง ชายหนุ่มที่ยืนหยัดด้วยตนเอง ฝ่าฟันจากผู้ไร้ยศจนก้าวสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดิน ยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด อำนาจของตระกูลเว่ยก็ยิ่งสูงส่งขึ้นเท่านั้นเมื่อเ