All Chapters of จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน: Chapter 21 - Chapter 30

ในยามนี้ เว่ยจิ้งซิน เปรียบประหนึ่งนกน้อยที่เพิ่งโบยบินออกจากกรงทอง แม้ร่างกายของนางจะอ่อนแอ มิอาจแบกรับแรงลมแรงฝนดุจชายชาติทหาร แต่ทว่าสติปัญญาของนางกลับเฉียบคมยิ่งกว่าคมดาบ นับแต่ได้รับอนุญาตให้ออกนอกเรือน เว่ยจิ้งซินก็กลายเป็นแรงขับเคลื่อนที่เงียบงันผู้คอยเกื้อหนุนพี่ชายของตนอย่างแนบเนียน ภารกิจน้อยใหญ่ที่เว่ยเจินหงสามารถดำเนินการได้สำเร็จ ล้วนมีนางอยู่เบื้องหลังแม้นางจะปราศจากเสียงเกียรติยศ ปราศจากตราตำแหน่ง แต่นางกลับมีบทบาทสำคัญไม่น้อยไปกว่าผู้นำทัพเสียด้วยซ้ำในเช้าวันหนึ่ง ภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษ เว่ยซ่างเทียนกำลังพลิกอ่านรายงานภารกิจที่เพิ่งถูกส่งมาสายตาเขากวาดผ่านเนื้อความอย่างตั้งใจ ทว่าทุกบรรทัดที่อ่านกลับสร้างความแปลกใจและเงียบงันไปทีละน้อยจนเมื่ออ่านจบ แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนก็วางม้วนรายงานลงช้า ๆ ก่อนพึมพำกับตนเอง“คิดไม่ถึง...ว่าพวกเขาจะทำหน้าที่ได้ดีถึงเพียงนี้” เขาเคยคิดว่าเจินหงหุนหันเกินไป และจิ้งซินอ่อนแอเกินกว่าโลกภายนอกจะรับได้ แต่ในวันนี้สิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดกลับถูกทลายลงช้า ๆ เว่ยซ่างเทียนพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่างที่ลมกำ

เสียงโห่ร้องของการสังหารดังกึกก้องไม่ขาดสาย คลื่นความตายแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศ บัดนี้สนามรบกลายเป็นแดนวิปลาส ที่ซึ่งสติและสัญชาตญาณต่อสู้พัวพันกันจนแยกไม่ออกในแนวพุ่มไม้ริมสนามรบชายกลุ่มหนึ่งซ่อนตัวแนบเนียนราวกับหลอมรวมกับป่า"ท่านพี่หลู่! เราต้องถอยแล้ว!"ชายหนุ่มจากหมู่บ้านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน ดวงตาเบิกกว้างอย่างหวาดผวา เขาเป็นเพียงชาวบ้านไม่เคยชินกับภาพเลือดเนื้อฉีกขาดและกลิ่นคาวโลหะที่ลอยอบอวลในอากาศหลู่หานเฟิงยังคงสงบนิ่ง ท่ามกลางความวุ่นวาย ดวงตาของเขาจับจ้องเพียงร่างหนึ่ง เว่ยจิ้งซินผู้ทัพหญิงผู้โอบอำนาจและศักดิ์ศรี บัดนี้นอนหมดสติ เลือดชโลมชุดเกราะเบา เส้นผมกระจายบนผืนดินราวกลีบดอกไม้ที่ถูกย่ำยีเธอเป็นผู้นำทัพก็จริง แต่ในยามนี้เธอคือผู้บาดเจ็บคือหญิงสาวผู้ไร้พลังจะป้องกันตัว“ถอย...ทันที” เสียงของหลู่หานเฟิงสงบแต่เด็ดขาดจากนั้นเขาก็ก้าวออกจากเงามืดอย่างไร้ลังเลเขาทรุดตัวลงช้า ๆ อุ้มร่างของเว่ยจิ้งซินไว้ในอ้อมแขน รู้สึกถึงน้ำหนักเบาอย่างน่าตกใจ ราวกับว่าวันคืนทั้งหมดที่เธอเคยใช้ในเรือนอันเงียบเหงา ได้กักขังร่างนี้ให้อ่อนแอกว่าที่ควรจะเป็นเขาไม่กล่าวคำใดเพิ่ม ไม่ถามว่านางเป็น

ยิ่งเว่ยจิ้งซินก้าวย่างไปในหมู่บ้านซื่ออันมากเท่าใด ความรู้สึกบางอย่างในใจนางก็ยิ่งแปรเปลี่ยน จากความแปลกตา กลายเป็นความประหลาดใจ และในที่สุด...ความสะท้านในห้วงลึกของจิตใจเริ่มแผ่ขยายออกทีละน้อยหมู่บ้านที่ดูภายนอกเหมือนชุมชนเล็ก ๆ ที่ห่างไกลความเจริญ บ้านเรือนสร้างจากไม้และดินหลังคาฟาง ไม่มีสิ่งหรูหรา ทว่าบรรยากาศกลับอบอุ่น มีชีวิตชีวาในแบบที่นางไม่เคยสัมผัส แต่เมื่อเดินไปจนถึงชายขอบของหมู่บ้าน ดวงตาของนางต้องเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกเบื้องหน้าคือกำแพงสูงแน่นหนา โครงสร้างหลักทำจากไม้เนื้อแข็ง สอดประสานอย่างมั่นคงและอาบเคลือบดินเหนียวชั้นหนาด้วยกระบวนการแปลกประหลาดที่ทำให้เนื้อวัสดุแน่นราวหินผา ความแข็งแรงมั่นคงยิ่งกว่าค่ายทหารใดที่นางเคยประจำการเสียอีกบนสันกำแพงมีชายฉกรรจ์ยืนเฝ้ายามเต็มอัตราศึก พวกเขาสวมเกราะอย่างไม่เป็นระเบียบ ทุกชิ้นส่วนเหล่านั้น...คือของจากผู้ล้มตายเว่ยจิ้งซินเอ่ยขึ้นอย่างไม่อาจกลั้นความประหลาดใจ“ที่นี่...เป็นหมู่บ้านแน่หรือ หากข้าหลงทางมาลำพัง ข้าคงคิดว่าเป็นค่ายทหารลับของราชสำนักเสียมากกว่า”หลู่หานเฟิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ในเมื่อไม่ม

ชายผู้เป็นหนึ่งในหัวหน้ากองโจรเหยี่ยวโลหิตที่ถูกจับไว้ในขณะนี้มีนามว่า เฟิงอี้ แม้จะตกอยู่ในสภาพเชลย แต่ในสายตาของหลู่หานเฟิง เขายังเป็นแหล่งข้อมูลอันล้ำค่าภายใต้แรงกดดัน เฟิงอี้เปิดปากเผยจำนวนสมาชิกของกองโจรอย่างหมดเปลือก พวกมันมีกว่า 500 คน!แม้หลู่หานเฟิงจะเป็นคนสุขุม เยือกเย็น แต่ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงกับตัวเลขที่ได้ยินขณะที่เว่ยจิ้งซิน ซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง รีบเอ่ยถามด้วยความกังวล"เจ้าคิดดีแล้วหรือหลู่หานเฟิง? จะบุกค่ายพวกมันด้วยกำลังแค่นี้น่ะหรือ?"เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา เพราะในความเป็นจริง ชายฉกรรจ์ที่ฝึกฝนจนพอจะสู้เยี่ยงทหารในหมู่บ้าน มีเพียงไม่ถึงร้อยเท่านั้นหลู่หานเฟิงเพียงยิ้มบาง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ"หากข้าไม่มั่นใจ ข้าย่อมไม่มีวันพาพี่น้องของข้าไปตาย"เขาไม่คิดจะเปิดฉากศึกโดยตรงกับอสูรในร่างคนเหล่านี้ เพราะในสายตาของเขา กองโจรเหยี่ยวโลหิตมิใช่นักรบที่คู่ควรกับเกียรติยศ พวกมันเป็นเพียงสัตว์ที่ใช้กำลังและความโลภไล่ล่าผู้อื่นและสำหรับสัตว์เช่นนั้น... เขาไม่จำเป็นต้องใช้วิธีที่มนุษย์พึงใช้"พาเชลยพวกนี้เข้าไปขังไว้ในหมู่บ้าน ส่วนซากศพที่เหลือ...เผาให้สิ้น" เสียงค

เมื่อกาลเวลาค่อย ๆ ล่วงผ่าน ลมหายใจของเหล่ากองโจรเหยี่ยวโลหิตก็แผ่วลงทีละน้อย จากเพียงไม่กี่ศพ บัดนี้กลับกลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่กองทับถมกันเป็นร้อยท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุม เสียงโอดครวญแห่งความตายยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ หลู่หานเฟิงลืมตาขึ้นช้า ๆ ดั่งผู้คืนชีพจากนรก ดวงตาเขาทอแสงแข็งกร้าว ใบหน้าไร้คลื่นอารมณ์“ถึงเวลาแล้ว...” เสียงของเขาราบเรียบ หากแต่เย็นเฉียบจนคนฟังสะท้าน“กำจัดพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”ผู้ติดตามที่ก่อนหน้านี้แสร้งแน่นิ่ง ราวกับศพไร้ชีวิต ค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมกันอย่างเงียบงัน ดั่งเหล่าวิญญาณนักรบที่ลุกขึ้นจากหลุมศพ ใบหน้าแต่ละคนเยือกเย็นเด็ดเดี่ยว พวกเขาคือเงาดาบที่ซุกซ่อนมานาน และในยามนี้คือยามปลิดชีพหลงชางและฮวาเซียน ที่ยังมีลมหายใจรวยริน เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ราวกับเพิ่งมองเห็นปีศาจในร่างมนุษย์“เจ้าคือคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด...” หลงชางกัดฟันเปล่งเสียงเจ็บแค้น หลู่หานเฟิงเพียงยิ้มบาง รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ก่อนคมดาบจะวูบผ่านอากาศอย่างไร้ปรานี เลือดสาดกระเซ็น ขณะที่แววตาของทั้งสองดับสิ้นไปพร้อมลมหายใจสุดท้ายเสียงกรีดร้องโหยหวนสะท้อนก้