《จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

เพลิงสงครามลุกโชนกลางผืนแผ่นดินที่แตกร้าว ควันดำทะยานสู่ฟากฟ้าดั่งมังกรบ้าคลั่ง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งบดบังแม้แต่กลิ่นเลือด เสียงระเบิดดังสนั่นจนพื้นดินสะเทือนเป็นจังหวะ เสียงตะโกน คำสั่ง และเสียงกรีดร้องของชีวิตที่ถูกพรากดังกระทบโสตประสาทในทุกทิศทางแต่ในใจกลางของนรกบนดินนั้น กลับมีหนึ่งบุรุษยืนหยัดอย่างไม่ไหวเอนร้อยเอกหลู่หานเฟิงเขามิใช่เพียงนายทหารยศสูง แต่คือสัญลักษณ์ของชัยชนะ ผู้ที่เหล่าทหารนับร้อยเชื่อมั่นถึงขีดสุด เขาคือผู้บัญชาการแนวหน้า ดั่งเสาหลักที่แม้พายุแห่งโลหิตจะพัดกรรโชกเพียงใดก็ไม่เคยเอนลงร่างสูงในชุดสนามสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนด้วยคราบควันและดินสีคล้ำ ใบหน้าภายใต้หมวกเหล็กเปื้อนเหงื่อและฝุ่น แต่ดวงตานั้นยังคงคมกริบและนิ่งสงบดั่งกระจกน้ำแข็ง“กระจายแนวรุกทางขวา ประสานชุด B ทิศ 9 นาฬิกา!”เสียงของเขาดังกังวาน ไม่ดังมาก แต่หนักแน่นจนทะลุผ่านเสียงกลบของสงครามไปถึงทุกหูไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีคำสั่งซ้ำซากมีแต่ความแม่นยำ และเด็ดขาดทหารของเขาขยับทันทีตามคำสั่ง ราวกับกลไกที่ถูกฝึกจนแม่นยำทุกจังหวะ ทุกก้าวที่เคลื่อนล้วนมั่นคง เพราะพวกเขารู้ตราบใดที่มีหลู่หานเฟิงอยู่แนวหน้า พวก

เสียงกระสุนทั้งหกนัดที่เจาะกลางหน้าผากอย่างแม่นยำ ดังสะท้านไปทั่วผืนป่าและสนามรบด้านล่าง ราวกับเสียงฟ้าผ่าทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลงทั้งสมรภูมิกลับเงียบงันราวหยุดหายใจเสียงดาบที่เคยฟาดฟัน เสียงโห่ร้องของทหารนับพัน เสียงฝีเท้าม้าศึก... ทั้งหมดถูกกลืนหายไปในพริบตาไม่มีใครรู้ว่าเสียงเมื่อครู่คืออะไรในโลกที่ล้าหลังนี้ ไม่มีใครเคยได้ยินเสียงปืนมาก่อนแต่พวกเขารู้เพียงอย่างเดียวมันรุนแรงเกินกว่าจะเข้าใจ และฆ่าคนได้ในชั่วพริบตาหลายคนคิดว่านั่นคือ พลังลมปราณขั้นสูง หลู่หานเฟิงยืนอยู่เบื้องหน้าของร่างที่ไร้วิญญาณของท่านแม่ทัพแววตาเขานิ่งเฉียบไม่มีความสับสนอีกต่อไป เขาก้มลงช้า ๆ จ้องมองร่างไร้วิญญาณของหวังซื่อเหยาแม่ทัพผู้เคยเหาะเหินเหนือพื้นดินราวกับเทพยุทธ์ แต่กลับล้มลงด้วยโลหะชิ้นเล็ก ๆ จากโลกอีกใบดวงตาไร้แสงของอีกฝ่ายยังเบิกโพลง ไม่ต่างจากคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ หลู่หานเฟิงหันมองชุดทหารลายพรางของตนเองที่ตอนนี้ชุดของเขาแปลกประหลาดเกินไปในสายตาผู้คนเขาปลดชุดจากร่างที่ไร้วิญญาณอย่างไม่ลังเลชุดเกราะของหวังซื่อเหยาถูกถอดออกและสวมทับเข้าตัวเขา เมื่อยืนขึ้นอีกครั้งเขาไม่ใช่ร้อยเอกหลู่หานเฟิง

ห่างออกไปจากหมู่บ้านซื่ออัน... ไกลพอจะลืมเลือนกลิ่นหอมของดิน กลิ่นฟืนยามเช้า และเสียงหัวเราะของผู้คนมีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งราวกับอยู่ คนละโลก หากหมู่บ้านซื่ออันคือภาพของความเงียบสงบและเรียบง่ายเมืองหลวง ก็เป็นภาพสะท้อนของ ความวุ่นวาย ความทะเยอทะยาน และการหักหลังผู้คนที่นี่ไม่ยิ้มด้วยใจแต่ยิ้มด้วยเล่ห์กลที่นี่เป็นจุดศูนย์กลางแห่งอำนาจ การเมือง การค้าขาย และคำโกหกถนนทอดยาวเต็มไปด้วยเกี้ยวทอง รถม้า และรองเท้าของขุนนางผู้สูงศักดิ์ใต้ผ้าไหมและเครื่องประดับ...คือดาบที่พร้อมแทงจากด้านหลังและในใจกลางของเมืองหลวงแห่งนี้คือชายคนหนึ่งผู้เป็นที่รู้จักทั่วทั้งแผ่นดินแต่หาใช่ในทางดีไม่ แม่ทัพเว่ยซ่างเทียน บุรุษผู้มีทั้งยศฐาบรรดาศักดิ์และกองทัพอยู่ใต้เท้าแต่ชื่อของเขานั้นกลับถูกพูดถึงด้วยความหวาดหวั่นและดูแคลนในคราเดียวกันเขาคือแม่ทัพที่ยินดีขายเกียรติ เพื่อซื้ออำนาจคือผู้ที่พร้อมเหยียบซากศพของลูกน้อง หากนั่นหมายถึงการเลื่อนตำแหน่งเป็นชายผู้เปื้อนเลือดทั้งจากศัตรู และพันธมิตรของตนเองบางคนกล่าวว่า... เว่ยซ่างเทียน คือเนื้อร้าย ของแผ่นดิน แต่ในจวนของบุรุษผู้น่าเกรงขามที่สุดคนหนึ่งของแผ่นดินกลับมีสิ่ง

แสงอาทิตย์ทอดผ่านขอบฟ้าอย่างอ้อยอิ่งแสงสีส้มอุ่นสาดเข้ามาในห้องผ่านบานหน้าต่างไม้ไผ่ทว่าอบอุ่นเพียงใด ก็ไม่อาจละลายความหนาวเหน็บในใจของเขาได้เว่ยเจินหง ชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยแรงกล้าและเปลวเพลิงแห่งอารมณ์นั่งพิงเสาไม้ที่แตกร้าวเล็กน้อย ข้างตัวคือไหสุราที่ถูกเปิดฝาทิ้งไว้กลิ่นแรงของเหล้ารินอยู่ในอากาศ ราวกับมันซึมซับความคับแค้นในใจเขาเอาไว้ทุกหยด“ท่านพ่อ… ท่านไม่เคยเข้าใจข้าเลย…” เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไปยังแสงแดดยามเย็นดวงตานั้นไม่มีความเกรี้ยวกราด…มีแต่ความเหนื่อยล้า ผิดหวัง และเศร้าใจปนเปเขาไม่ได้อยากเหนือใครเขาเพียงแค่อยากให้บิดา… มองเขาในฐานะ ลูกชาย สักครั้ง“ข้าไม่ต้องการชิงดีชิงเด่นกับใครทั้งนั้น…” เขากระดกสุราอีกครั้ง เสียงฝืดคอของไหลเหลวสะท้อนในห้องเงียบงันบ่าวรับใช้คนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้แต่มือสองข้างกำผ้าเช็ดมือแน่นด้วยความกังวล“นายน้อย... ท่านดื่มมากแล้ว ได้โปรดพอเถิดเจ้าค่ะ” เว่ยเจินหงปรายตามองด้วยสายตาแดงก่ำเขาไม่ได้ดุด่า ไม่ได้โกรธเคืองหากแต่เพียงยิ้มบาง ๆ ที่ฝืนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า...ข้าเพียงแค่… อยากลืมทุกสิ่ง

ภายใต้เตียงไม้ที่เก่าและส่งกลิ่นอับของสุราร่างของเว่ยเจินหงนอนแน่นิ่งราวกับศพไร้ลมหายใจมิใช่เพราะความกล้าหาญ หรือจิตวิญญาณของผู้รักบ้านเมืองหากแต่เป็นเพราะ... เขาเมาหนักจนหลับคาไหสุราและดันกลิ้งเข้าไปใต้เตียงโดยบังเอิญเท่านั้นเองแต่ใครจะคิดว่า ชะตาฟ้าลิขิต ให้เขาได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเสียงคำรามของม่ออวิ๋นเฉินเต็มไปด้วยโทสะ ความหยิ่งผยอง และคำพูดที่ดูแคลนตระกูลเว่ยอย่างเปิดเผยดวงตาของเว่ยเจินหงลืมโพลงขึ้นในความมืดในแววตาคู่นั้นไม่มีความกล้าแม้แต่น้อย มีเพียงความตกตะลึง... และกลัวใช่ เขากลัว… กลัวจนไม่กล้ากระดิกนิ้วแม้แต่น้อยม่ออวิ๋นเฉินคือชายหนุ่มผู้เปรียบเสมือนดาวรุ่งแห่งยุทธภพอายุน้อยกว่าเขา แต่กลับได้รับการยอมรับไปทั่วแผ่นดินพรสวรรค์ในวรยุทธ์สูงล้ำบารมีและอำนาจทางการเมืองก็มีมากล้นต่อให้เว่ยเจินหงจะแสร้งทำองอาจแค่ไหน...แต่ในตอนนี้ ร่างเขากลับนอนนิ่งราวกับก้อนหิน ใต้เตียงที่กลิ่นสุรายังอบอวลเขาไม่ได้ตั้งใจจะ สืบข่าวใด ๆ ด้วยจิตใจกล้าหาญหากแต่เพียงเผลอเมาหลับใต้เตียงด้วยฤทธิ์สุราและเมื่อโชคชะตาเล่นตลก พาให้เขาตื่นมาในช่วงเวลา ที่ไม่ควรจะรู้…เขากลับเลือก นอนฟังต่อไปอย่างผู้ช่ำชองใ