จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน

จอมทัพข้ามภพลิขิตรักบุตรสาวกังฉิน

last updateÚltima actualización : 2026-06-03
Idioma: Thai
goodnovel16goodnovel
No hay suficientes calificaciones
38Capítulos
1.3Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

นางเกิดเป็นบุตรสาวของแม่ทัพแม้นางจะเป็นดั่งไข่มุกในเปลือกหอยแห่งตระกูล แต่ไข่มุกนั้นกลับถูกจองจำไว้ในเงามืดที่นางมิอาจหลีกหนี ร่างกายของเว่ยจิ้งซินอ่อนแอตั้งแต่แรกเกิด นางเติบโตในห้องที่เต็มไปด้วยยาสมุนไพรและเสียงถอนหายใจของหมอหลวง ใฝ่ฝันถึงอิสรภาพที่ไม่เคยเอื้อมถึง และแม้บิดาของนางจะรักและหวงแหนเพียงใด... ท้ายที่สุด นางก็ยังถูกใช้เป็นเครื่องมือ เมื่อคำสั่งให้แต่งงานกับบุตรชายของแม่ทัพใหญ่อีกตระกูลหนึ่งถูกประกาศ เว่ยจิ้งซินมิอาจขัดขืน นางเฝ้ารอวันแต่งงานราวนักโทษ แต่แล้ว... เทวดาฟ้าดินกลับยังไม่ละเมตตา การทรยศอันไม่คาดฝันเกิดขึ้น การแต่งงานซึ่งเป็นเส้นทางสู่พันธนาการนิรันดร์จึงถูกยกเลิกกลางคัน และในห้วงเวลานั้นเองนางได้รับสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน… โอกาสที่จะได้ก้าวออกจากจวน โอกาสที่จะได้เผชิญโลกภายนอกด้วยหัวใจของตนเองเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ในฐานะบุตรสาวของแม่ทัพผู้โหดเหี้ยม แต่ในฐานะตัวของเว่ยจิ้งซินหญิงสาวที่ยังไม่รู้ว่าตนเองมีค่ามากเพียงใด ในห้วงเวลาเดียวกันนั้นเองชายหนึ่งจากอีกฟากของกาลเวลา ก็กำลังตื่นขึ้นในโลกที่เขาไม่รู้จัก... โชคชะตาเริ่มขีดเส้นแล้ว และหนทางของเขาและนางกำลังจะมาบรรจบกัน      

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 อัญมณีแห่งกองทัพ

桐生慧(きりゅう けい)の幼なじみ、相沢莉子(あいざわ りこ)が、結婚式の途中で花嫁が逃げ出す「駆け落ちごっこ」をしてみたいと言い出した。

式が半ばまで進んだところで、慧は花嫁姿の私――一条美咲(いちじょう みさき)を振り返った。

「莉子の駆け落ちごっこに付き合ってくる。五分で戻るよ。あいつが遊び好きなのは、美咲も知ってるだろ。そんなに目くじらを立てるなよ」

「美咲さん、私、ただ結婚式から逃げ出す花嫁の気分を味わってみたかっただけなんです。本当に慧くんを奪うわけじゃないのに、どうしてそんなに怒るんですか?」

莉子は、挑発するような目で私を見た。

私は慧の腕を強くつかんだ。

「慧、招待客はもう全員そろっているのよ。それでも莉子のわがままに付き合うつもり?」

慧は私の手を振り払い、甘やかすような眼差しを莉子へ向けた。

「莉子は独身主義なんだ。ただ、式の途中で逃げ出す花嫁の気分を味わってみたいだけだ。俺は少し付き合ってやるだけなんだから、そんな心の狭いことを言うなよ」

胸の奥から吐き気が込み上げ、心臓を鈍く締めつけられるような痛みが走った。

私は出口を指さし、莉子に言い放った。

「これは私の結婚式よ。あなたにいてほしくない。今すぐ出ていって!」

莉子はびくりと肩を震わせ、たちまち目に涙を浮かべた。

慧はすぐに手を伸ばし、莉子をかばうように抱き寄せた。

「美咲、お嬢様育ちのわがままもいい加減にしろ。莉子は俺たちの結婚式に出るために、わざわざ留学先から帰国してくれたんだ。もうすぐ向こうへ戻るんだから、少しくらい一緒にいて何が悪い」

まるで自分のほうが正しいとでも言いたげな慧の顔を、私は黙って見つめた。

下ろした手は、いつの間にか固く握りしめられていた。

莉子のためなら、慧は何でもした。

莉子が生理痛でつらいと聞けば、その日のうちに飛行機で駆けつけて世話をし、高熱を出していた私を一人きりで家に残した。

莉子が落ち込んでいると言えば、一晩中ビデオ通話に付き合い、長年不眠に苦しんでいる私には見向きもしなかった。

莉子が「旅行に行きたい」と口にすれば、すぐに彼女を連れて世界中を巡り、私は一人で家に残され、帰りを待ち続けた。

莉子には惜しみなく時間を注ぐくせに、私にはほんのわずかな時間さえ与えようとしなかった。

慧も、私が傷ついていることには気づいていた。

それでも、申し訳程度に私の頭を撫でただけだった。

「いい子だから。すぐに戻るよ。五分だけ待っててくれ」

そう言い残すと、慧は莉子の手を引いて駆け出した。

二人の楽しげな笑い声が、披露宴会場いっぱいに響き渡った。

私には、その声がたまらなく耳障りだった。

遠ざかっていく慧の背中を見つめ、私は歯を食いしばって叫んだ。

「慧、本当に行くなら、私はもうあなたとは結婚しない!」

出口に差しかかっていた慧は、一度だけ足を止めた。

振り返って私を見ると、何かを思い出したように鼻で笑い、そのまま莉子の手を引いて走り去った。

壇上には、花嫁姿の私だけがぽつんと取り残された。

慧は、私が彼なしでは生きていけないと思っている。

かつて私は慧と一緒になるために、一条家の跡取り娘という立場を捨て、両親とも絶縁同然になった。

私が心の底から彼を愛しているから、何があっても最後には許し、いつまでも待ち続けると信じているのだろう。

けれど、慧は知らない。

私は両親と、ある約束を交わしていた。

五年たっても慧が両親に認められなければ、私は両親の望みどおり、彼のもとを去る――と。

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
38 Capítulos
ตอนที่ 1 อัญมณีแห่งกองทัพ
เพลิงสงครามลุกโชนกลางผืนแผ่นดินที่แตกร้าว ควันดำทะยานสู่ฟากฟ้าดั่งมังกรบ้าคลั่ง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งบดบังแม้แต่กลิ่นเลือด เสียงระเบิดดังสนั่นจนพื้นดินสะเทือนเป็นจังหวะ เสียงตะโกน คำสั่ง และเสียงกรีดร้องของชีวิตที่ถูกพรากดังกระทบโสตประสาทในทุกทิศทางแต่ในใจกลางของนรกบนดินนั้น กลับมีหนึ่งบุรุษยืนหยัดอย่างไม่ไหวเอนร้อยเอกหลู่หานเฟิงเขามิใช่เพียงนายทหารยศสูง แต่คือสัญลักษณ์ของชัยชนะ ผู้ที่เหล่าทหารนับร้อยเชื่อมั่นถึงขีดสุด เขาคือผู้บัญชาการแนวหน้า ดั่งเสาหลักที่แม้พายุแห่งโลหิตจะพัดกรรโชกเพียงใดก็ไม่เคยเอนลงร่างสูงในชุดสนามสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนด้วยคราบควันและดินสีคล้ำ ใบหน้าภายใต้หมวกเหล็กเปื้อนเหงื่อและฝุ่น แต่ดวงตานั้นยังคงคมกริบและนิ่งสงบดั่งกระจกน้ำแข็ง“กระจายแนวรุกทางขวา ประสานชุด B ทิศ 9 นาฬิกา!”เสียงของเขาดังกังวาน ไม่ดังมาก แต่หนักแน่นจนทะลุผ่านเสียงกลบของสงครามไปถึงทุกหูไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีคำสั่งซ้ำซากมีแต่ความแม่นยำ และเด็ดขาดทหารของเขาขยับทันทีตามคำสั่ง ราวกับกลไกที่ถูกฝึกจนแม่นยำทุกจังหวะ ทุกก้าวที่เคลื่อนล้วนมั่นคง เพราะพวกเขารู้ตราบใดที่มีหลู่หานเฟิงอยู่แนวหน้า พวก
Leer más
ตอนที่ 2 สิ้นชีพ
แม่ทัพที่ปรากฏตัวเบื้องหน้าของหลู่หานเฟิงในยามนี้คือแม่ทัพหวังซื่อเหยา เขายืนสูงเด่นในชุดเกราะดำสนิท พรายแสงวาววับภายใต้แสงตะวัน ดวงตาเรียวยาวเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา ร่างกายของเขาสะท้อนพลังปราณอันล้ำลึกที่แม้แต่ต้นไม้รอบข้างยังสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวเบื้องหลังของเขา คือเหล่าทหารติดตามห้าคน ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ พวกเขามาซุ่มเพื่อจับตาการรบเบื้องล่าง แต่การพบชายแปลกหน้าแต่งกายพิสดารเช่นนี้ เปรียบดั่งลาภลอยที่ล่วงมาเอง"ชะตาชีวิตของเจ้าคงจบลงแต่เพียงเท่านี้... เมื่อต้องมาเจอกับข้า" แม่ทัพหวังซื่อเหยาพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันมหาศาลเสียงของเขาราวกับสายลมเย็นปะทะลงในใจกลางอกเขาคือผู้ฝึกฝนวิชาลมปราณขั้นสูง ศัตรูในสนามรบล้วนไม่ต่างจากมดปลวกใต้ฝ่าเท้า"ฆ่ามันซะ" คำสั่งที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยชาและเด็ดขาด จบประโยคด้วยรอยยิ้มเหยียดจากเหล่าทหารรอบกายพวกมันขยับดาบอย่างย่ามใจ ราวกับสุนัขป่าที่ได้กลิ่นเลือดใหม่ทว่า... สิ่งที่พวกมันคาดไม่ถึงคือสายตาของชายแปลกหน้าเบื้องหน้าดวงตาของหลู่หานเฟิงเปลี่ยนไปจากสับสนสู่เฉียบคม จากตื่นตระหนกสู่ความนิ่งสงบดั่งผิวน
Leer más
ตอนที่ 3 หมู่บ้านซื่ออัน
เสียงกระสุนทั้งหกนัดที่เจาะกลางหน้าผากอย่างแม่นยำ ดังสะท้านไปทั่วผืนป่าและสนามรบด้านล่าง ราวกับเสียงฟ้าผ่าทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลงทั้งสมรภูมิกลับเงียบงันราวหยุดหายใจเสียงดาบที่เคยฟาดฟัน เสียงโห่ร้องของทหารนับพัน เสียงฝีเท้าม้าศึก... ทั้งหมดถูกกลืนหายไปในพริบตาไม่มีใครรู้ว่าเสียงเมื่อครู่คืออะไรในโลกที่ล้าหลังนี้ ไม่มีใครเคยได้ยินเสียงปืนมาก่อนแต่พวกเขารู้เพียงอย่างเดียวมันรุนแรงเกินกว่าจะเข้าใจ และฆ่าคนได้ในชั่วพริบตาหลายคนคิดว่านั่นคือ พลังลมปราณขั้นสูง หลู่หานเฟิงยืนอยู่เบื้องหน้าของร่างที่ไร้วิญญาณของท่านแม่ทัพแววตาเขานิ่งเฉียบไม่มีความสับสนอีกต่อไป เขาก้มลงช้า ๆ จ้องมองร่างไร้วิญญาณของหวังซื่อเหยาแม่ทัพผู้เคยเหาะเหินเหนือพื้นดินราวกับเทพยุทธ์ แต่กลับล้มลงด้วยโลหะชิ้นเล็ก ๆ จากโลกอีกใบดวงตาไร้แสงของอีกฝ่ายยังเบิกโพลง ไม่ต่างจากคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ หลู่หานเฟิงหันมองชุดทหารลายพรางของตนเองที่ตอนนี้ชุดของเขาแปลกประหลาดเกินไปในสายตาผู้คนเขาปลดชุดจากร่างที่ไร้วิญญาณอย่างไม่ลังเลชุดเกราะของหวังซื่อเหยาถูกถอดออกและสวมทับเข้าตัวเขา เมื่อยืนขึ้นอีกครั้งเขาไม่ใช่ร้อยเอกหลู่หานเฟิง
Leer más
ตอนที่ 4 จิตวิญญาณของทหาร
นับแต่วันที่ หลู่หานเฟิง เข้ามาตั้งรกรากในหมู่บ้านซื่ออัน ชายหนุ่มก็สามารถปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตและผู้คนในหมู่บ้านได้เป็นอย่างดีแม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่ความสงบเสงี่ยม ขยันขันแข็ง และมารยาทอ่อนน้อมของเขา กลับทำให้ชาวบ้านวางใจ และยอมรับเขาเสมือนหนึ่งในพวกเดียวกันเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ซ่อมแซมบ้านไม้เก่าด้วยสองมือชีวิตที่เคยมีแต่เสียงคำสั่ง เสียงระเบิด และการล้มตายบัดนี้กลับกลายเป็นวันเวลาที่มีเพียงเสียงไก่ขัน กลิ่นดิน และลมยามเช้าพัดผ่านยอดไม้ชายหนุ่มผู้นี้... เคยเป็นนายทหารที่โลกเดิมเคยนำทัพฝ่ากลางห่ากระสุน แต่วันนี้ เขาปล่อยวางอดีตแต่สิ่งหนึ่งที่ หลู่หานเฟิง ไม่เคยทอดทิ้งเลย คือ ทักษะการต่อสู้ทุกเช้าก่อนอาทิตย์ขึ้น และทุกค่ำยามหมู่บ้านหลับใหลเขาจะออกไปที่ลานหลังบ้าน ดินแข็งกรังและโคนไม้ใหญ่กลายเป็นสนามฝึกส่วนตัวมือเคลื่อนไหวด้วยจังหวะหนักแน่น ช้า แต่มั่นคงลมหายใจสม่ำเสมอ ผสานกับท่วงท่าอันเฉียบขาดเขาคือทหารแม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนยุคสมัยแต่จิตวิญญาณของนักรบ...ยังคงอยู่และเมื่อเขาได้พบกับ ตำราฝึกพลังปราณเบื้องต้น เล่มเก่าที่หลงเหลืออยู่ในบ้านแม้จะขาดรุ่งริ่
Leer más
ตอนที่ 5 หัวใจของบ้าน
ห่างออกไปจากหมู่บ้านซื่ออัน... ไกลพอจะลืมเลือนกลิ่นหอมของดิน กลิ่นฟืนยามเช้า และเสียงหัวเราะของผู้คนมีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งราวกับอยู่ คนละโลก หากหมู่บ้านซื่ออันคือภาพของความเงียบสงบและเรียบง่ายเมืองหลวง ก็เป็นภาพสะท้อนของ ความวุ่นวาย ความทะเยอทะยาน และการหักหลังผู้คนที่นี่ไม่ยิ้มด้วยใจแต่ยิ้มด้วยเล่ห์กลที่นี่เป็นจุดศูนย์กลางแห่งอำนาจ การเมือง การค้าขาย และคำโกหกถนนทอดยาวเต็มไปด้วยเกี้ยวทอง รถม้า และรองเท้าของขุนนางผู้สูงศักดิ์ใต้ผ้าไหมและเครื่องประดับ...คือดาบที่พร้อมแทงจากด้านหลังและในใจกลางของเมืองหลวงแห่งนี้คือชายคนหนึ่งผู้เป็นที่รู้จักทั่วทั้งแผ่นดินแต่หาใช่ในทางดีไม่ แม่ทัพเว่ยซ่างเทียน บุรุษผู้มีทั้งยศฐาบรรดาศักดิ์และกองทัพอยู่ใต้เท้าแต่ชื่อของเขานั้นกลับถูกพูดถึงด้วยความหวาดหวั่นและดูแคลนในคราเดียวกันเขาคือแม่ทัพที่ยินดีขายเกียรติ เพื่อซื้ออำนาจคือผู้ที่พร้อมเหยียบซากศพของลูกน้อง หากนั่นหมายถึงการเลื่อนตำแหน่งเป็นชายผู้เปื้อนเลือดทั้งจากศัตรู และพันธมิตรของตนเองบางคนกล่าวว่า... เว่ยซ่างเทียน คือเนื้อร้าย ของแผ่นดิน แต่ในจวนของบุรุษผู้น่าเกรงขามที่สุดคนหนึ่งของแผ่นดินกลับมีสิ่ง
Leer más
ตอนที่ 6 ยอมรับชะตากรรมเพื่อบิดา
เว่ยจิ้งซินในยามนี้ อายุล่วงเข้าสู่ยี่สิบปีเต็มวัยแห่งความงามที่เปล่งประกายดั่งดอกเหมยเบ่งบานท่ามกลางหิมะปลายฤดูผู้คนทั้งเมืองหลวงต่างขนานนามนางว่า ดอกไม้งามแห่งเมืองหลวงแต่หากใครคิดว่านางมีดีเพียงรูปโฉมย่อมเป็นการดูแคลนเพราะสิ่งที่ทำให้นางโดดเด่นท่ามกลางวงศ์ตระกูลที่ชิงดีชิงเด่นหาใช่เพียงหน้าตาแต่คือจิตใจที่อ่อนโยน นางใช้ชีวิตเรียบง่ายสวมเพียงผ้าฝ้ายธรรมดา มิได้เครื่องประดับฟุ่มเฟือยในวันที่ไม่มีพิธีหรือหน้าที่ใดผูกมัดนางมักออกเดินไปตามตรอกแคบ ๆ ที่เหล่าขุนนางไม่คิดแม้จะมองเพื่อแจกจ่ายอาหาร ยาสมุนไพร หรือเพียงรอยยิ้มที่จริงใจให้กับผู้ยากไร้ชื่อของ “เว่ย” อาจเต็มไปด้วยคราบเลือดและคำครหา แต่ชื่อของ “จิ้งซิน” คือแสงเพียงดวงเดียวในเงามืด วันหนึ่งลมหนาวเริ่มต้นพัดมากระทบผิวบางของผู้คนริมถนนสาวใช้ที่ติดตามนางประจำ กล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วง“คุณหนูเจ้าคะ กลับเข้าเรือนเถิด ลมหนาวมาแล้ว” เว่ยจิ้งซินหันกลับมา มุมปากของนางมีรอยยิ้มละมุนนางยื่นถุงข้าวถุงสุดท้ายให้หญิงชรา แล้วกล่าวเบา ๆ“อืม… ที่เหลือข้าฝากเจ้าด้วยนะ” ถ้อยคำเรียบง่าย ไม่ถือตัว ไม่ยึดยศสำหรับนางความสูงศักดิ์ที่ผู้คนไขว่คว้าก็ไม่ต่
Leer más
ตอนที่ 7 สุราคือเพื่อน
แสงอาทิตย์ทอดผ่านขอบฟ้าอย่างอ้อยอิ่งแสงสีส้มอุ่นสาดเข้ามาในห้องผ่านบานหน้าต่างไม้ไผ่ทว่าอบอุ่นเพียงใด ก็ไม่อาจละลายความหนาวเหน็บในใจของเขาได้เว่ยเจินหง ชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยแรงกล้าและเปลวเพลิงแห่งอารมณ์นั่งพิงเสาไม้ที่แตกร้าวเล็กน้อย ข้างตัวคือไหสุราที่ถูกเปิดฝาทิ้งไว้กลิ่นแรงของเหล้ารินอยู่ในอากาศ ราวกับมันซึมซับความคับแค้นในใจเขาเอาไว้ทุกหยด“ท่านพ่อ… ท่านไม่เคยเข้าใจข้าเลย…” เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไปยังแสงแดดยามเย็นดวงตานั้นไม่มีความเกรี้ยวกราด…มีแต่ความเหนื่อยล้า ผิดหวัง และเศร้าใจปนเปเขาไม่ได้อยากเหนือใครเขาเพียงแค่อยากให้บิดา… มองเขาในฐานะ ลูกชาย สักครั้ง“ข้าไม่ต้องการชิงดีชิงเด่นกับใครทั้งนั้น…” เขากระดกสุราอีกครั้ง เสียงฝืดคอของไหลเหลวสะท้อนในห้องเงียบงันบ่าวรับใช้คนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้แต่มือสองข้างกำผ้าเช็ดมือแน่นด้วยความกังวล“นายน้อย... ท่านดื่มมากแล้ว ได้โปรดพอเถิดเจ้าค่ะ” เว่ยเจินหงปรายตามองด้วยสายตาแดงก่ำเขาไม่ได้ดุด่า ไม่ได้โกรธเคืองหากแต่เพียงยิ้มบาง ๆ ที่ฝืนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า...ข้าเพียงแค่… อยากลืมทุกสิ่ง
Leer más
ตอนที่ 8 สร่างเมาเพราะเสียงกรีดร้อง
บรรยากาศในห้องโถงอาหารของจวนเว่ยที่ควรจะอบอวลด้วยความยินดีจากการมาเยือนของว่าที่บุตรเขยกลับกลายเป็นบรรยากาศอึดอัดที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ม่ออวิ๋นเฉิน พยายามเอ่ยปากชักชวนสนทนาถ้อยคำของเขานั้นสุภาพ ลื่นไหลแต่สิ่งที่ได้รับจากเว่ยจิ้งซิน...กลับเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แห้งแล้งไร้รอยยิ้ม และไร้แววตาใดที่แสดงออกถึงความสนใจชายหนุ่มผู้ไม่เคยถูกสตรีนางใดปฏิเสธมาก่อนใบหน้าเขายังแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่ลึกในดวงตาเริ่มมีเงาความขุ่นเคือง แม่ทัพเว่ยซ่างเทียน มองเห็นทุกอย่างอย่างทะลุปรุโปร่งแม้จะสามารถ คลุมถุงชน ลูกสาวได้ตามใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าหัวใจของนางไม่มีใครสามารถบังคับได้ แม้กระทั่งเขาเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่เริ่มปะทุขึ้นเขาหัวเราะออกมาเสียงดังในที่สุด“ฮ่า ๆ ๆ… วันนี้ช่างเป็นวันดีจริง ๆ!” ทว่าแม้เสียงหัวเราะจะแผดดังไปทั่วห้องความอึดอัดก็ยังคงอยู่... แล้วจู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้สายตากวาดมองโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“เว่ยเจินหงไปไหน? เขาไม่รู้หรือว่าคุณชายม่ออวิ๋นเฉินมาเยือน? ช่างเสียมารยาทยิ่งนัก!” น้ำเสียงเริ่มกรุ่นความไม่พอใจ แม้ยังฝืนรักษามารยาทในฐานะเจ้าบ้านม่ออวิ๋น
Leer más
ตอนที่ 9 สุดยอดสายลับแห่งตระกูลเว่ย
ภายใต้เตียงไม้ที่เก่าและส่งกลิ่นอับของสุราร่างของเว่ยเจินหงนอนแน่นิ่งราวกับศพไร้ลมหายใจมิใช่เพราะความกล้าหาญ หรือจิตวิญญาณของผู้รักบ้านเมืองหากแต่เป็นเพราะ... เขาเมาหนักจนหลับคาไหสุราและดันกลิ้งเข้าไปใต้เตียงโดยบังเอิญเท่านั้นเองแต่ใครจะคิดว่า ชะตาฟ้าลิขิต ให้เขาได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเสียงคำรามของม่ออวิ๋นเฉินเต็มไปด้วยโทสะ ความหยิ่งผยอง และคำพูดที่ดูแคลนตระกูลเว่ยอย่างเปิดเผยดวงตาของเว่ยเจินหงลืมโพลงขึ้นในความมืดในแววตาคู่นั้นไม่มีความกล้าแม้แต่น้อย มีเพียงความตกตะลึง... และกลัวใช่ เขากลัว… กลัวจนไม่กล้ากระดิกนิ้วแม้แต่น้อยม่ออวิ๋นเฉินคือชายหนุ่มผู้เปรียบเสมือนดาวรุ่งแห่งยุทธภพอายุน้อยกว่าเขา แต่กลับได้รับการยอมรับไปทั่วแผ่นดินพรสวรรค์ในวรยุทธ์สูงล้ำบารมีและอำนาจทางการเมืองก็มีมากล้นต่อให้เว่ยเจินหงจะแสร้งทำองอาจแค่ไหน...แต่ในตอนนี้ ร่างเขากลับนอนนิ่งราวกับก้อนหิน ใต้เตียงที่กลิ่นสุรายังอบอวลเขาไม่ได้ตั้งใจจะ สืบข่าวใด ๆ ด้วยจิตใจกล้าหาญหากแต่เพียงเผลอเมาหลับใต้เตียงด้วยฤทธิ์สุราและเมื่อโชคชะตาเล่นตลก พาให้เขาตื่นมาในช่วงเวลา ที่ไม่ควรจะรู้…เขากลับเลือก นอนฟังต่อไปอย่างผู้ช่ำชองใ
Leer más
ตอนที่ 10 พายุที่เริ่มก่อตัว
ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี แสงตะเกียงสลัวส่องผ่านบานหน้าต่างของเรือนใหญ่ เสียงทุบประตูดังลั่นทำให้บรรยากาศที่เคยสงบเงียบพังทลายลงทันทีปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังราวกับพายุโหม"ท่านพ่อ! แย่แล้ว ท่านพ่อ!!" เว่ยเจินหงตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ภายในห้องนอน แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนที่กำลังเอนกายอยู่บนตั่งไม้ขมวดคิ้วแน่นด้วยความขัดใจร่างใหญ่โตของเขาลุกขึ้นช้าๆ ดวงตายังไม่ทันลืมเต็มที่ เสียงตะโกนของบุตรชายก็ยังดังไม่หยุด"เว่ยเจินหง! เจ้าคิดจะทำอะไรยามวิกาลเช่นนี้ ตัวเจ้าไม่ได้รู้เลยหรือว่ามีแขกคนสำคัญอยู่ในจวน!" น้ำเสียงของแม่ทัพเต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่ก่อนที่เขาจะได้ว่าอะไรต่อ เสียงบุตรชายก็ตะโกนสวนขึ้นมาทันที"ท่านพ่อ! ท่านโปรดฟังข้าเถิด! นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! มันเกี่ยวพันกับชะตาของตระกูลเราว่าเป็นหรือตาย!!"ครืดด…ประตูบานใหญ่เปิดแง้มออกในที่สุด เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพเว่ยซ่างเทียนที่เพิ่งตื่นจากนิทรา ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คิ้วขมวดแน่น ดวงตาแดงเรื่อจากการพักผ่อนไม่เต็มที่แต่ก่อนที่เว่ยซ่างเทียนจะกล่าวอะไร เว่ยเจินหงก
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status