Lahat ng Kabanata ng 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Kabanata 21 - Kabanata 30

ยามที่องค์หญิงใหญ่รั่วเสียนลืมตาตื่นขึ้นมา แสงแดดด้านนอกหน้าต่างก็สว่างจ้าไปทั่วทั้งท้องฟ้าแล้ว นางนอนหลับใหลไม่ได้สติเพราะพิษไข้ไปถึงหนึ่งวันกับหนึ่งคืนเต็ม ยามนี้พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงอุ่นในห้องที่มิดชิดและอบอุ่นแห่งหนึ่ง ข้างเตียงมีบ่าวรับใช้สตรีสูงวัยผู้หนึ่งนั่งเฝ้าดูแลนางอยู่บนพื้น ครั้นเมื่อเห็นนางขยับกายลืมตาขึ้น บ่าวผู้นั้นก็รีบขยับเข้ามาถามไถ่ด้วยน้ำเสียงนอบน้อมทันที"แม่นาง ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"รั่วเสียนกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความมึนงง บ่าวสูงวัยจึงเอ่ยอธิบายว่า"นายท่านให้ข้าน้อยมาคอยดูแลรับใช้เจ้าค่ะ นายท่านบอกว่าแม่นางถูกพิษจนหมดสติไป ทว่ายามนี้ไม่ต้องห่วงแล้ว ท่านหมอให้ยาถอนพิษจนแม่นางปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ"สมองของรั่วเสียนยังคงพร่าเลือน ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่นางจำได้คือยามที่กำลังก้าวเท้าขึ้นรถม้า หลังจากนั้นก็จำสิ่งใดไม่ได้อีกเลย"ข้าหรือถูกพิษ" นางถามเสียงแหบแห้ง"เจ้าค่ะ เป็นพิษจากดอกจิ่งฮวาเจ้าค่ะ""พิษนี้คือสิ่งใดกัน" รั่วเสียนขมวดคิ้วด้วยความฉงน"เป็นดอกไม้พิษที่มีรูปลักษณ์คล้ายกับดอกจวี๋ฮวาเจ้าค่ะ แม่นางคงเผลอเก็บมาใช่หรือไม่ คนต่างถิ่นหลายคนที่ไม่รู้เรื่องมัก

"องค์หญิง ไยท่านจึงทำหน้าตาเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ"น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นเอ่ยถามสตรีเบื้องหน้าด้วยความเอ็นดู ยามเมื่อเห็นดวงตากลมโตของนางฉายแววสงสัยประหลาดใจ"ข้าย่อมไม่เข้าใจ ในยามนี้ท่านกำลังเอ่ยคำกล่าวหาตนเองอยู่นะใต้เท้ากัว" รั่วเสียนเอ่ยปากตอบ ท่าทางยังคงงุนงงไม่หายกับประโยคก่อนหน้าของเสนาบดีหนุ่มชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ แววตาพราวระยับระยิบระยับลึกล้ำ"กระหม่อมเพียงแต่พูดเรื่องจริงเท่านั้น หวังใจว่าหากในวันหน้ากระหม่อมเผลอกระทำสิ่งใดผิดพลาดพลั้งไป องค์หญิงใหญ่ได้โปรดอย่าได้ถือสาหาความเลยพ่ะย่ะค่ะ"แท้จริงแล้ว บุรุษที่กำลังยืนเจรจาพาสนทนาอยู่กับนางในยามนี้หาใช่เสนาบดีกัวกงผู้เย็นชา ทว่าเขาคือแม่ทัพหนุ่มกัวเหวยผู้เป็นน้องชายฝาแฝดนั่นเองชายหนุ่มจงใจเผยใบหน้าให้แด่นางได้พบเจอโดยไร้หน้ากากเงิน ทว่าก่อนหน้านี้เขาได้ใช้แป้งผิวมนุษย์ทากลบแต่งร่องรอยแผลเป็นกร้านศึกของตนเองเอาไว้จนหมดสิ้น ส่งผลให้ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดในแผ่นดินสามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างพี่น้องฝาแฝดทั้งสองคนนี้ได้เลยรั่วเสียนย่อมไม่มีวันล่วงรู้มาก่อนเลยว่าสองพี่น้องสกุลกัวแท้จริงแล้วเป็นฝาแฝดร่วมอุทรกัน เช่นเดียวกับท

หลังจากเข้ามาในห้องของตนเอง รั่วเสียนสั่งให้บ่าวสตรีสูงวัยออกไปจัดเตรียมน้ำอุ่นสมุนไพรสำหรับอาบชำระล้างร่างกาย ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงันหญิงสาวก้าวเท้าไปทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียง พลางนึกถึงท่าทางที่กลับไปกลับมาของกัวกงในยามค่ำคืนนี้ ชายผู้นั้นประเดี๋ยวก็ทำตัวเย็นชาเฉยเมยราวกับก้อนน้ำแข็ง ทว่าประเดี๋ยวกลับเข้ามาประชิดกาย เอ่ยวาจาหยอกเย้าคล้ายบุรุษเสเพล ทั้งยังยัดเยียดลูกกวาดดอกสาลี่ใส่มือนางความแตกต่างอันน่าประหลาดนี้ทำให้หัวใจของนางบังเกิดความสับสนจนยากจะคาดเดาความจริงไม่นานนัก น้ำอุ่นสมุนไพรส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็ถูกจัดเตรียมจนเสร็จสิ้น รั่วเสียนสั่งให้สาวใช้ทุกคนออกไปเฝ้าด้านนอก ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนเด็ดขาดนางค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากเรือนกายทีละชิ้น ตราบจนร่างทั้งร่างเปลือยเปล่า ไร้สิ่งใดปกปิดเผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องหมดจดดั่งหยกเนื้อดี ทรวดทรงเอวองค์อ้อนแอ้นโค้งเว้าได้รูปสวยงาม และปทุมถันคู่เต่งตึงชูชันสีหวานอันน่าหลงใหลหญิงสาวก้าวเท้าลงไปในอ่างน้ำอุ่นช้า ๆ ความอุ่นร้อนของน้ำสมุนไพรที่โอบล้อมเรือนกายทำให้ร่างกายพลันเบาสบายขึ้น นางเอนหลังพิงขอบอ่าง หลับตาลงอย่างอ่อนแรงยามนี้

แสงอรุณของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ ทว่ายามเมื่อองค์หญิงใหญ่รั่วเสียนลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา หัวใจของนางกลับยังคงเต้นระทึกระรัวไม่เป็นจังหวะ หยาดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลังบางเนื่องด้วยนางยังคงจดจำรายละเอียดทุกกริยาในมโนความฝันอันแสนวาบหวามเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาได้อย่างแม่นยำแจ่มชัดภาพวาดเหตุการณ์อันลามกหยาบโลนที่นางถูกบุรุษหน้าตาดั่งกัวกงสองคนรุมเร้ากลืนกินเรือนร่าง ลูบคลำเค้นขยำทรวงอก และสอดแทรกนิ้วมือทะลวงรังแกร่องรักจนแตกฉ่ำบดบี้อารมณ์ราคะ ทั้งหมดนั้นยังคงตราตรึงแจ่มชัดอยู่ในสมองจนนางบังเกิดความรู้สึกกระดากอายและอัปยศอดสูต่อตนเองถึงที่สุด ความซ่านเสียวที่เผลอไผลโอนอ่อนยินยอมในฝันนั้นดลบันดาลให้นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองสบตากับผู้ใด โดยเฉพาะยามที่จำต้องเผชิญหน้ากับเสนาบดีกัวกงและองครักษ์ของเขาตลอดการเตรียมตัวเดินทางและยามที่ต้องก้าวเท้าออกมาจากห้อง รั่วเสียนทำเพียงก้มหน้าต่ำลงมองพื้น ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นสนิทเป็นเส้นตรงและเลือกที่จะปิดปากเงียบเชียบไม่ยอมเอ่ยคำวาจาใด ๆ ออกมาท่วงท่ากิริยาที่สง่างามผ่าเผยบัดนี้กลับดูหม่นหมองระคนลนลานคล้ายคนมีความผิดซ่อนเร้น ส

กัวเหวยรู้สึกถึงสายตาของสตรีบางคนที่เอาแต่จ้องมองเขาก็พลันอมยิ้ม จากนั้นจึงหันไปมองนางเช่นกันชั่วเวลานี้สายตาคมคู่หนึ่งจึงกำลังประสานสายตากับดวงตาหวานซึ้งของสตรีอีกผู้หนึ่งราวกับว่าเวลาในขณะนั้นหยุดนิ่ง คนทั้งคู่ต่างชะงักงันและไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมา กระทั่งเสียงเล็ก ๆ ของฝ่าบาทน้อยที่กำลังเล่นกับเด็ก ๆ ในตลาดอย่างสนุกสนานพูดขึ้น"พี่หญิง พี่ชาย ข้าเหนื่อยแล้วและเด็ก ๆ พวกนั้นก็ต้องกลับบ้านแล้วเช่นกัน"รั่วเสียนพลันได้สติ นางหันมามองฝ่าบาทน้อยจากนั้นจึงคุกเข่าก้มลงเช็ดเหงื่อที่ไหลจากหน้าผากลงมาให้อย่างเบามือ"พี่บอกเจ้าแล้วว่าเพิ่งหายป่วย ไม่ให้เล่นยังจะดื้ออีก"“ก็ข้าอยากมีสหายนี่ พี่หญิงพาพวกเขากลับวังด้วยได้หรือไม่”รั่วเสียนส่ายหน้าเอ่ยเบา ๆ ว่า “ตอนนี้ยังไม่ได้ แต่ว่าอนาคตหากเจ้าตั้งใจเรียนพี่จะหาสหายเรียนที่ถูกใจให้เจ้าสักหลาย ๆ คนดีหรือไม่”“อื้อ ดีขอรับ”จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะบิดแก้มยุ้ยของน้องชายเบา ๆ คงมีเพียงชั่วเวลานี้ที่นางกับฝ่าบาทจะเป็นพี่สาวน้องชายและแสดงกิริยากันได้เหมือนพี่น้องทั่วไป"พี่หญิงข้าซื้อขนมให้พวกเขาได้หรือไม่ พวกเขาเหมือนไม่ค่อยได้กินของอร่อย ๆ เลย"รั่ว