All Chapters of 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Chapter 11 - Chapter 20

ฝ่าบาทน้อยรั่วจิ่งเหอใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีในร่างเล็กป้อมเพื่อหลบหนีคนร้าย แม้ว่ายามนี้เขาจะมีอายุเพียงสี่ขวบ ทว่าเสนาบดีกัวกงก็เคยบอกเล่าถึงเส้นทางลับสายนี้แก่เขา ภายหลังจากเสร็จสิ้นการอ่านพระราชโองการแต่งตั้งของเสด็จพ่อในครานั้นเรื่องราวตอนที่เกิดเหตุร้ายขึ้น เป็นเวลากลางดึกสงัดที่ฝ่าบาทน้อยกำลังนอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม จู่ ๆ องครักษ์ทรยศคนหนึ่งก็ลอบเข้ามาในตำหนักยามวิกาลและคิดจะลงมือสังหารฝ่าบาทน้อยให้สิ้นชีพ แต่โชคดีที่ในตำหนักยังมีองครักษ์ผู้จงรักภักดีอีกคนหนึ่งเข้ามาขัดขวางได้ทันท่วงที ในระหว่างที่พวกเขากำลังต่อสู้พัวพันกันอยู่นั้น ฝ่าบาทน้อยก็อาศัยจังหวะชุลมุนนี้หลบหนีออกมาทางประตูลับหลังแท่นบรรทมโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ในมือเล็กขาวราวกับหัวไชเท้าฝังไข่มุกราตรีเม็ดหนึ่งเอาไว้ แสงนวลตาส่องสว่างคอยนำทางภายในอุโมงค์อันมืดมิด เด็กน้อยเชื่อฟังคำสั่งสอนของใต้เท้ากัวเป็นอย่างดี แม้จะต้องก้าวเดินบนเส้นทางที่น่าหวาดกลัวแห่งนี้เพียงลำพังด้วยความกล้าหาญ ภายในใจของฝ่าบาทน้อยมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า เมื่อเดินทางไปถึงปลายทาง ย่อมต้องมีคนของใต้เท้ากัวมารอรับตนเองอยู่อย่างแน่นอน ขอเพียงตัวเขาเ

หลังจากเสนาบดีกัวกงเผลอเอ่ยปากอนุญาตด้วยความมึนเมาในความเย้ายวนขององค์หญิงใหญ่ รั่วเสียนก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป นางเร่งรีบจัดเตรียมองค์เพื่อออกเดินทางในทันที แผนการเดินทางครั้งนี้จำเป็นต้องดำเนินไปอย่างลับที่สุด การออกจากวังหลวงเพื่อไปหาฝ่าบาทน้อยที่หอชมพิรุณไม่อาจใช้เส้นทางปกติได้ เนื่องจากเป็นเส้นทางอ้อมที่ต้องผ่านด่านตรวจหลายแห่งและใช้เวลานานถึงสองวันเต็ม กัวกงจึงตัดสินใจนำทางองค์หญิงใหญ่เดินทางผ่านอุโมงค์ลับสายเดิมที่ฝ่าบาทน้อยใช้ลี้ภัยเข้ามา เพื่อความรวดเร็วและความปลอดภัยสูงสุดของสตรีผู้สำเร็จราชการแทนแผ่นดินบรรยากาศภายในอุโมงค์ใต้ดินที่ทอดยาวจากส่วนลึกของวังหลวงมุ่งตรงสู่ภายนอกเต็มไปด้วยความมืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองที่สอดประสานสะท้อนก้องไปตามผนังหินแคบ ความเย็นเยือกของไอใต้ดินแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมจนผิวเนื้อเนียนภายใต้อาภรณ์บางเริ่มขึ้นผื่นหนาว ทหารองครักษ์ฝีมือดีของสกุลกัวจำนวนหนึ่งก้าวเท้าตามหลังมาห่าง ๆ เพื่อคอยอารักขาและระแวดระวังภัยพวกเขาก้าวเดินไปตามแสงสว่างสีนวลตาที่ส่องกระทบกันของไข่มุกราตรีดวงเด่น แสงจันทร์นวลจากไข่มุกขับเน้นให้เห็นแผ่นหลั

เมื่อเดินทางมาถึงปลายทางออกของอุโมงค์ใต้ดิน กัวกงสืบเท้าเข้าไปใกล้บานประตูหินหนาหนัก เขาล้วงหยิบไข่มุกราตรีดวงเด่นวางลงยังตำแหน่งกลไกศิลาอย่างแม่นยำ เพียงชั่วครู่ เสียงครืนแผ่วเบาของแผ่นหินที่เคลื่อนแยกออกจากกันก็ดังขึ้น ประตูค่ายกลเปิดกว้างออกเผยให้เห็นทัศนียภาพภายนอกอุโมงค์อันมืดมิด ชายหนุ่มยื่นมือไปเก็บไข่มุกราตรีกลับคืนมาไว้ในสาบเสื้อ ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อพินิจมองใบหน้างดงามของสตรีที่ก้าวตามหลังมายามนั้น รั่วเสียนต้องหรี่ดวงตากลมหงส์ลงทันทีเนื่องจากแสงสว่างจากโคมไฟโบราณด้านนอกส่องกระทบเข้ากับดวงตาอย่างกะทันหัน กัวกงเห็นเช่นนั้นก็นึกห่วงใยอย่างลืมตัว เขาอมยิ้มบางเบาที่มุมปากก่อนจะยกฝ่ามือแกร่งขึ้นช่วยบังแสงจ้าเหนือดวงตาให้ เพื่อให้นางได้ปรับสายตาเข้ากับความสว่างภายนอกได้อย่างนุ่มนวลรั่วเสียนกะพริบตาถี่อยู่หลายครั้ง ยามที่สายตาปรับสภาพได้และเห็นใบหน้าคมคายของเขาจ้องมองตนเองในระยะประชิด หัวใจของนางก็เต้นตึกตักด้วยความประหม่าและเอียงอายอย่างบอกไม่ถูก นางรีบกระแอมไอออกมาเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการกิริยาเสียหลัก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา"พวกเรา ออกไปกันได้หรือยัง ใต้เท้ากัว"กัวกง

เมื่อขบวนรถม้าเลื่อนเข้ามาจอดสนิทภายในอาณาเขตอันเป็นส่วนตัวของหอชมพิรุณ บรรยากาศรอบด้านทัศนียภาพเงียบสงัด มีเพียงเสียงกิ่งไผ่เบียดเสียดตามสายลม กัวกงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ที่ยังคงค้างคาจากภาพเรือนร่างขององค์หญิงใหญ่ก่อนหน้านี้ เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูผ้าม่านของรถม้าหมายจะประคองร่างบางลงมา ทว่าในเวลานั้น ชายหนุ่มกลับต้องหยุดชะงักงัน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง เมื่อพบว่ารั่วเสียนบัดนี้ได้ถอดอาภรณ์ของตนเองออกจนหมดสิ้นไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้"องค์หญิง นี่ท่าน…"ปากของเขาคล้ายเป็นใบไปแล้วเมื่อเห็นสตรีภายในรถม้า ใบหน้าหล่อเหลาของเสนาบดีผู้สุขุมพลันแปรเปลี่ยนสีเข้มขึ้นไปจนถึงใบหูด้วยความรู้สึกคาดไม่ถึงเมื่อเห็น เนื้อตัวเนียนละเอียดของสตรีสูงศักดิ์ขาวนวลตรงหน้า สายตาของเขายังจับจ้องทรวงอกอวบอิ่มชูชันกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่และทำให้กัวกงถึงกับร่างกายแข็งค้างและมีบางสิ่งที่แข็งขึ้นมาโดยพลันอย่างห้ามไม่อยู่"ทำอะไรอยู่ ไยชักช้าปานนี้"เสียงเข้มของกัวเหวยดังขึ้นพร้อมกับการตลบผ้าม่านโผล่หน้าเข้ามาตามคนด้านใน ทว่าเมื่อสายตาของแม่ทัพหนุ่มปะทะเข้ากับสภาพคนงามที่นอนเปลือ

กัวกงนิ่งคิดอย่างรวดเร็วก่อนเอ่ย "เช่นนั้น จับนางโยนลงสระน้ำหลังเรือนดีหรือไม่"กัวเหวยส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "สมองของเจ้าพิการไปแล้วหรืออย่างไร คิดจะฆ่านางทางอ้อมหรือ น้ำเย็นจัดปะทะกับร่างกายที่ร้อนระอุเพียงนั้น นางคงได้สิ้นชีพสถานเดียว พี่ชายของข้ายามนี้เจ้าดูลนลานจนสิ้นคิดไปหมดแล้ว ใจเย็นสักหน่อยเถิด จะตื่นเต้นอันใดนักหนาก็แค่สตรีนางหนึ่ง""แต่นางคือองค์หญิงใหญ่ พวกเราไม่อาจล่วงเกินทำเรื่องระยำกับนางได้"ภายในใจของกัวกงเกรงกลัวเหลือเกินว่าหากล่วงเกินนางแล้ว ตนเองจำต้องรับผิดชอบแต่งงานเข้าจวน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องทางการเมืองที่เขาไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นได้เลยแม้แต่น้อยกัวเหวยยกมือขึ้นลูบคางตนเองพลางจับจ้องใบหน้าของพี่ชาย "แล้วอย่างไร ต่อให้เป็นองค์หญิงก็ตายได้หากพวกเราไม่ยื่นมือเข้าช่วย ยามนี้ฝ่าบาทน้อยยังนอนซมรอคอยองค์หญิงอยู่นะ เรื่องนี้เป็นเพราะเจ้าที่บกพร่อง คุ้มครององค์หญิงใหญ่แท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้นางถูกพิษ เจ้าต้องรับผิดชอบชีวิตนาง""ก็ใครจะไปรู้ว่านางจะเด็ดเก็บดอกไม้ไร้สาระนั่นมาเล่า เอาเถิด เป็นข้าที่ผิดเองที่ไม่ยอมเอ่ยปากเตือนนางล่วงหน้า" กัวกงยอมรับความผิดพลาด"ในเมื่อเป็นเ