Todos los capítulos de 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Capítulo 151 - Capítulo 160

เพราะต้องหนีความผิด คนของฮูหยินใหญ่จึงต้องออกจากสกุลหนาน แม้จะได้รับเงินมาจากฮูหยินใหญ่ก้อนหนึ่งแต่ทาสผู้ที่เคยอาศัยกินอยู่กับบ้านของเจ้านายมานาน ไม่รู้วิธีหาเงินเพื่อเลี้ยงชีพของตน และใช้เงินมือเติบทั้งเล่นพนันทั้งติดสุรานารีไม่นานเงินของพวกเขาก็หมดลงในยามนั้นพวกเขาเดือดร้อนคิดกลับมา ฮูหยินใหญ่นางจึงส่งพวกเขาไปอยู่กับหมู่โจรที่เคยฉุดคร่าหนานอิงในครานั้น และทำให้คนทั้งสองฝึกฝนตนเองกลายเป็นทาสรับใช้ที่ซื่อสัตย์คอยทำงานสกปรกให้ฮูหยินใหญ่โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าฮูหยินของท่านกั๋วกงจะคอยเลี้ยงดูกลุ่มโจรกลุ่มนี้อย่างลับ ๆการทำงานของพวกเขาครานี้ว่องไวและไม่ผิดพลาด คุณหนูห้าสกุลหนานผู้นี้ยังอ่อนแอ น่าสงสารที่วาสนาของนางหยุดอยู่เพียงแค่นี้ เหตุการณ์ก่อนหน้าพลิกผันเช่นไรไม่รู้ได้นางจึงได้กลายเป็นคนข้างกายของสองอ๋องแต่ครานี้หลังจากที่พวกเขาจับนางแล้วย่อมต้องรีบส่งนางไปเฝ้ารากต้นไม้สักต้นในป่าใหญ่ แต่ก่อนที่จะฝังนางนั้นพวกเขาก็ของเชยชมสตรีผู้งดงามที่นับว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองแห่งแคว้นเสียก่อน พวกเขาเห็นหนานอิงตั้งแต่ยังเยาว์วัยด้วยเป็นบ่าวในสกุลมาตั้งแต่เกิด ความงามของนางนั้นย่อมตราตรึงอยู่ในหั

หนานอิงเองยังไม่รู้เรื่องนี้ สตรีผู้นี้เมื่อกลับมาพวกเขาย่อมไม่คิดว่านางจะเป็นวรยุทธ์อีกทั้งยังเก่งกาจเช่นนี้ พวกเขาประมาทไปแล้วคนผู้หนึ่งตาโตเมื่อหนานอิงสั่งให้อาฉีลงมือ อาฉียิ้มเหี้ยมเกรียมตวัดดาบเฉือนใบหูของโจรร้ายทั้งสองจนแหว่ง โจรสองคนตกตะลึงอาฉีผู้นี้งดงามยิ่งนักแต่กลับลงมือเหี้ยมโหดผิดกับใบหน้าที่อ่อนหวานของนาง เสียงร้องโหยหวนดังลั่นป่า หนานอิงหัวเราะคล้ายนางมารร้ายผู้หนึ่ง"แค่ใบหูเอง ร้องเป็นสตรีไปได้ต่อไปอะไรดีล่ะอาฉี หากฟันด้วยดาบเดียวดูจะตายง่ายไปหน่อย"โจรสองคนที่ถูกตัดอวัยวะเพศออกในตอนนี้ก็แทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ครั้นเมื่อถูกตัดใบหูก็แทบจะกัดลิ้นตายแต่หนานอิงไม่ยอมให้พวกเขาตายง่าย ๆ จึงสกัดจุดพวกเขาเอาไว้นอกจากปากที่สามารถพูดได้แล้วพวกเขาไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนตัวได้อีก"ว่ายังไงยังจะปิดบังอีกหรือไม่ หากเจ้ายอมบอกข้าจะสงเคราะห์พวกเจ้าทั้งสองให้ยารักษาแผลดีหรือไม่"นางเอ่ยเสียงอ่อน คนสองคนที่ได้รับความทรมานอย่างแสนสาหัสในที่สุดก็ยอมเปิดปากแล้ว"ฮูหยินสั่งให้คนนำนางไปฝังในสุสานศพไร้ญาติ เพียงแต่ว่านางเกลียดฮูหยินรองมากจึงให้พวกข้าตามไปแยกร่างของนาง แล้วทำพิธีสาปแ

หนานอิงร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง"ฮูหยินใหญ่เปิดเผยว่าอาฆาตอยากจะฆ่าข้าเพียงนี้นับว่าห้าวหาญยิ่ง เช่นนี้หนานอิงคงเดาไม่ผิดแล้วกระมังว่าเมื่อคืนคงมีการจับตัวผิดคนไปเป็นแน่ โจรพวกนั้นตาบอดหรืออย่างไรเห็นสาวใช้เป็นข้าไปได้ ทีหลังท่านกับท่านหนานจะใช้ผู้ใดก็ดูให้ดีอย่าหาว่าหนานอิงสั่งสอนคนแก่ ใช้งานคนโง่คนลำบากก็คือพวกท่าน"ฮูหยินใหญ่หัวเราะราวกับว่ามีเรื่องขบขันเกิดขึ้น"สองคนนั้นก็เป็นเพียงแค่บ่าวหาได้มีสิ่งใดสำคัญกับข้า จะบ่าวก็ดีจะพ่อบ้านก็ดีเจ้าก็ลงมือได้กับแค่คนชั้นต่ำพวกนั้น หนานอิงเจ้ากับข้าล้วนเปิดเผยจริงใจเจ้ากลับมามีจุดประสงค์ใดเหตุใดข้าจะไม่รู้เล่า อย่าเล่นแง่กันอีกเลยหากเจ้าแน่จริงก็ลงมือเสียหรือหวาดกลัวข้าจนไม่กล้าดีแต่ลงมือจัดการสวะข้างกาย ความจริงก็ต้องขอบคุณเจ้าที่สังหารคนพวกนั้นเสียไม่ต้องเปลืองแรงของข้า คนที่รู้มากเช่นนั้นจะเก็บไว้ต่อไปมีประโยชน์อันใดเล่ารังแต่จะคอยหวาดระแวงไปเปล่า ๆ"หนานอิงแย้มยิ้มงดงามใบหน้างามที่ถูกแต่งแต้มอย่างสวยงามดูแล้วสูงส่งยิ่งนัก"ยินดีที่ได้ช่วยเหลือ ท่านไม่ต้องห่วงข้าย่อมมีวิธีการจัดการกับท่านเพียงแต่ว่าท่านชรามากแล้วหนานอิงผู้นี้จึงอยากเล่นให้ท่า

น้ำเสียงของหานเซียวเหี้ยมโหดยิ่งนัก แต่แววตาที่มองหนานอิงกลับอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง หนานอิงรู้สึกอุ่นวาบที่หัวใจเพราะเขาเป็นเช่นนี้นางจึงเริ่มจะเคยชินกับการกระทำของเขา ผู้ที่คอยปกป้องนางอยู่เสมอไม่ต้องไต่สวนก็รู้ว่าบัดนี้อวิ๋นอ๋องหานเซียวตัดสินในความผิดของจวนกั๋วกงไปเรียบร้อย เดิมทีหนานกั๋วกงคิดจะปิดบังเรื่องนี้ให้เป็นความลับไม่ต้องการให้องค์รัชทายาทล่วงรู้ แต่การกระทำอันอุกอาจไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อยทำให้ท่านหนานบันดาลโทสะ อย่างไรเสียเขาต้องร้องเรียนให้ถึงที่สุด ตำแหน่งกั๋วกงเป็นตำแหน่งที่ฝ่าบาทประทานให้ หาใช่ผู้ใดจะรังแกได้ง่าย ความผิดนี้ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะหนานอิงตัวกาลกิณี เป็นดั่งที่ฮูหยินใหญ่ว่าตั้งแต่นางกลับมาดูเหมือนว่าสกุลหนานจะเกิดเรื่องวิบัติไม่เว้นวันสายตาแสดงความรังเกียจบุตรสาวของตนเองนั้นแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง จะด้วยจงใจหรือไม่รู้ตัวก็หารู้ได้ เมื่อหานเซียวเห็นเช่นนั้นเขาพลันรู้สึกสงสารหนานอิงจับใจ มือใหญ่ของเขาจึงกดศีรษะของนางแนบอกทั้งยังบังดวงตาของหนานอิงจนมิดไม่ให้นางได้เห็นสายตาอาฆาตแค้นชิงชังของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาของตนหนานอิงเองไม่ได้ทันมองนางเห็นเพียงฝ่

"หนานกั๋วกงบอกเราว่าหนานอิงได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย กระบี่ยังไม่ได้ฝังคมเข้าไปในเนื้อของนางมิใช่หรือ"หานเซียวตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ"เรื่องนี้ท่านราชเลขาอ้ายเจิงเป็นพยานได้พ่ะย่ะค่ะ"ฝีมือของหมอเทวดาอ้ายเจิงได้รับการสืบทอดมาจากผู้เป็นบิดาคำพูดของเขาย่อมได้รับการเชื่อถือจากเหล่าขุนนางเป็นอย่างมากพูดออกไปไม่กี่ประโยคคนพวกนั้นก็เชื่อถือแล้วอ้ายเจิงจึงรับไม้ต่อทันใด"ทูลฝ่าบาทที่ลำคอของว่าที่พระชายาเป็นแผลฉกรรจ์หากลงแรงอีกเพียงนิดเดียวนางคงไม่รอดเป็นแน่ โชคดีที่มีผู้เข้าไปพบเสียก่อน มือสังหารผู้นั้นจึงไม่ทันได้ลงมือพ่ะย่ะค่ะ"เมื่ออ้ายเจิงเอ่ยจบพลันเสียงพูดคุยก็ดังขึ้น แม้แต่ละคนจะพูดคุยกันด้วยเสียงอันเบา แต่คนมากเช่นนั้นก็ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อันอื้ออึงฝ่าบาททรงหอบหายใจยาว เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา"หนานกั๋วกงข้าเข้าใจท่านว่ากำลังเรียกร้องความเป็นธรรมให้ฮูหยินของตนเอง แต่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บก็คือบุตรสาวของท่านเช่นกัน ท่านกั๋วกงหรือว่าเรื่องที่ชาวบ้านลือกันจะเป็นเรื่องจริง ท่านหาได้ใส่ใจบุตรสาวผู้นี้อย่างที่สมควรเป็นทั้งยังเคยขับไล่นางออกจากสกุลด้วยใช่หรือไม่"เรื่องกลับกลายเป็นเช่น