Todos los capítulos de 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Capítulo 141 - Capítulo 150

การที่ลู่หนิงหวังและหานเซียวส่งหนานอิงเข้าจวนกั๋วกงครานี้ ประการหนึ่งเพราะความต้องการของนาง ประการที่สองเพื่อสืบข่าวคราวการซ่องสุมกำลัง ดังนั้นหนานอิงในฐานะของมือสังหารของกองทัพย่อมต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง นางจะทำให้เสียแผนไม่ได้เป็นอันขาดในที่สุดหานเซียวก็ยอมปล่อยหนานอิงจากอ้อมแขน การส่งกันที่หน้าจวนนี้กินเวลายาวนานนับชั่วยามแล้ว แต่เขากลับคิดว่าเวลาเพิ่งผ่านมาเพียงกาน้ำชาเท่านั้น"เจ้าอย่าให้ตนเองเป็นหวัด ร่างกายของมือสังหารต้องพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งอยู่เสมอ"หนานอิงได้แต่พยักหน้า เขาสั่งเสียนางหลายคำจนนางเองก็จำไม่ได้แล้ว หานเซียวส่งเตาอุ่นให้นางประคอง อาการเย็นลงเรื่อย ๆ แล้ว หนานอิงในยามที่สวมใส่อาภรณ์ของสตรีสีฟ้าอ่อนช่างงดงามอ่อนหวานนางยังสวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว ศีรษะของนางประดับด้วยปิ่นปักผมหยกล้ำค่าที่เขามอบให้ ใบหน้าถูกตกแต่งอย่างงดงามร่างกายหอมกรุ่น ดูงดงามบอบบางราวกับเทพเซียนบนสรวงสวรรค์หานเซียวครางในอก คืนนี้เขาจะนอนได้อย่างไรเมื่อไร้เรือนกายนุ่มนิ่มของนางเขาดึงนางมากอดเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งคนขับรถม้ากระแอมเมื่อการร่ำลากันครานี้ดูจะยาวนานนับชั่ว

หลังจากประตูใหญ่ถูกปิดลง ฮูหยินใหญ่แทบจะสะบัดมือออกจากร่างกายของหนานอิงด้วยความรังเกียจ นางหันมาด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ ดวงตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ในขณะที่มือสังหารจากเจียงหนานอทั้งสองยังอยู่ข้างฮูหยินไม่ห่าง"เจ้ารนหาที่ตายแท้ ๆ รอดออกไปได้ยังกล้าที่จะกลับมาอีก"หนานอิงยกมุมปากยิ้มเย็น ใบหน้างดงามของนางยิ่งดูสูงส่งและน่ากลัวเป็นอย่างมาก นางหาได้กลัวผู้ใดในที่นี้อีกต่อไป "กระดูกแม่ของข้าอยู่ที่ใด"นางไม่สนใจคำถามของฮูหยินใหญ่ สิ่งที่อยู่ในใจของหนานอิงยามนี้นอกจากสังหารสตรีปากมากผู้นี้ก็คือร่างของมารดา ฮูหยินใหญ่กลับหัวเราะหยัน"ศพผีไร้ญาตินั้นมีความสำคัญอันใดกันที่ข้าต้องสนใจ""ท่านแม่ของข้าอยู่ที่ใด"น้ำเสียงเย็นของหนานอิงกลับถามออกมาอีก ฮูหยินใหญ่ปลายสายตามองนางแล้วเชิดหน้าไม่สนใจแม้แต่น้อยที่จะตอบคำถาม"เจ้าอยากรู้หรือ หากอยากรู้ก็คุกเข่าลงเสียแล้วคลานออกไปจากที่นี่ บัดนี้ข้ายังมีเมตตาอยู่บ้างที่จะไม่สังหารเจ้าให้ตายตามแม่ของเจ้าไป""สารเลว"หนานอิงแทบจะขยับกายไปปาดคอนางผู้นั้นแล้ว หากไม่ได้อาฉีคอยดึงมือเอาไว้ทั้งส่ายหน้า หนานอิงข่มความแค้นนางกัดริมฝีปากตนเอง กระทั่งถูกแผลที่ลู่ห

หากพ่อบ้านสือจะปฏิเสธว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่ามิใช่ความผิดเขา คนในจวนสกุลหนานก็ย่อมเข้าข้างเขาเป็นแน่แต่พ่อบ้านสือผู้นี้กลับไม่คาดคิดว่าความซวยกำลังมาเยือนเขาถึงหน้าประตูเสียแล้ววันนี้ทั้งวันท่านหนานรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง ฮูหยินใหญ่เดินตามมาปรนนิบัติ เรียกบ่าวให้ไปเตรียมน้ำชามาให้ท่านหนาน คนสองคนกำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของหนานอิงที่กลับมากะทันหัน จู่ ๆ บ่าวผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบมาแจ้งข่าว"เรียนนายท่าน บัดนี้พ่อบ้านสือถูกตีจนขาหักอาการสาหัสขอรับ"ท่านหนานเงยหน้าขึ้นจากถ้วยน้ำชาที่เขากำลังเป่าเบา ๆ ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นโดยพลัน"ผู้ใดบังอาจทำเช่นนั้น""เป็นคุณหนูห้าขอรับ""นางหรือ บังอาจใช้อำนาจอันใดกันตีพ่อบ้านของข้า"ฮูหยินใหญ่ได้ยินดังนั้นพลันมีโทสะ ท่านหนานจึงถามเรื่องราวราวที่เกิดขึ้น เมื่อทราบว่าหนานอิงไม่ยอมเดิน ยังใช้คนหามเกี้ยวให้นางนั่งจนเกิดอุบัติเหตุและลงโทษพ่อบ้านเขาแทบดวงตาถลนออกจากเบ้า"ไปลากตัวนางมา นังสารเลวนี่เหตุใดจึงก่อเรื่องไม่หยุด"บ่าวรับใช้รีบลนลานจากไปแล้ว ยิ่งหนานอิงทำร้ายคนของนางฮูหยินใหญ่ยิ่งชิงชังหนานอิงมากยิ่งขึ้น"ท่านพี่ นางกำเริบเสิบสานยิ่

การตามหาอาโจวไม่ใช่เรื่องยาก ในยามที่อาฉีไปเตรียมอาหารให้หนานอิงด้วยตนเองที่ห้องครัว ก็ได้สอบถามคนที่ครัวมาแล้ว พบว่าอาโจวบัดนี้อยู่ในโรงซักผ้าของจวนกั๋วกงสามารถไปหานางที่นั่นได้ พวกเขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าเมื่อหนานอิงกลับมาก็ย่อมเรียกหาตัวอาโจวเป็นแน่หนานอิงดีใจยิ่งเมื่อรู้ว่าคนของนางยังคงมีชีวิตอยู่ ข้าวปลาไม่แตะต้องเร่งไปที่โรงซักผ้าด้วยความตื่นเต้น ปีกว่าแล้วที่นางไม่ได้พบอาโจวไม่รู้ว่าป่านนี้นางเป็นเช่นไรบ้างหนานอิงตามหาอาโจวอยู่นานก็ไม่พบ ถามผู้ใดก็ไม่มีใครยอมบอกหนานอิงเกือบจะให้อาฉีลงมือซ้อมคนเพื่อง้างปากแล้ว บ่าวชราผู้หนึ่งจึงคุกเข่าเอ่ยทั้งน้ำตา"อาโจวในยามนี้กลายเป็นโรคกลัวคน นางยังพูดไม่ได้เพราะถูกตัดลิ้นเจ้าค่ะ"หนานอิงแทบจะล้มลงตรงนั้น เหตุใดอาโจวจึงถูกลงโทษเช่นนั้น "เจ้าบอกข้ามา เป็นผู้ใดที่ลงมือ เป็นผู้ใดกัน"หญิงชราปาดน้ำตาแล้วเอ่ยต่อ"เป็นนายท่านเจ้าค่ะ ความผิดของอาโจวนั้นจริงเท็จเพียงใดข้าไม่รู้ ที่นางถูกตัดลิ้นเป็นเพราะว่านางขโมยของของพระชายารัชทายาทแล้วถูกจับได้ แต่นางกลับโกหกไม่ยอมรับและยังใส่ความพระชายารัชทายาทอีก ท่านหนานเห็นนางพูดเพ้อเจ้าจึงสั่งคนทุบตีและตัดลิ้

หนานอิงมึนงง กระทั่งความเสียวแปลบจากส่วนล่างเข้าเล่นงานนางกัดฟันข่มเสียงครางเอาไว้ ลู่หนิงหวังซอยสะโพกอัดกระแทกแม้ไม่นับว่ารุนแรงแต่ก็เข้ามาจนสุดลำหนานอิงเองก็ต้อนรับเขาด้วยอาการบีบรัด ลู่หนิงหวังถึงกับแหงนเงยใบหน้าทั้งพยายามอดกลั้นเสียงครางเช่นกันหานเซียวสั่งหนานอิงเสียงเบา"อ้าปากสิเหมือนเจ้าจะหิว ส่วนเรื่องอื่นให้อาฉีจัดการเถิด"หานเซียวคล่อมขาบริเวณใบหน้าของหนานอิงแล้วยัดแท่งหยกเข้าปากของนางที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวันหนานอิงเองแม้จะตกใจทั้งยังบ่นเขาในใจผู้ใดหิวกัน ดูจะเป็นท่านเสียมากกว่า กระนั้นนางก็รู้ดีว่าไม่สามารถขัดขืนเขาได้ จึงอ้าปากออกเต็มใจปรนนิบัติเขา ในขณะที่หูยังเงี่ยฟังคนข้างนอกกระทั่งอาฉีปิดประตูแล้ว นางยังยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเช่นเคย เอ่ยออกมาคำหนึ่ง"พวกเขาถอยไปแล้วเจ้าค่ะ"หนานอิงไม่รู้ว่าอาฉีทำเช่นไร คนผู้นั้นจึงเชื่อฟังยิ่งหรือว่าแท้ที่จริงแล้วคนผู้นี้คือคนของสามีทั้งสองของนางที่ปะปนเข้ามาอยู่ในจวนสกุลหนานแต่แล้วความสนใจของนางเกี่ยวกับผู้อื่นก็ต้องหยุดลง เมื่อหัวใจเริ่มสงบหนานอิงก็ถูกบังคับให้สนใจเพียงคนสองคนที่กำลังเสาะหาความสุขจากร่างกายของนางหนานอิงดูดรูดแท