All Chapters of A Baby with the Dangerous Mafia Boss (SPG): Chapter 191 - Chapter 200

“Hi, Mister Hotdog!” masayang bati ko. Kumuha ako ng isang maliit na supot ng mani at inalok ito sa hangin. “Bibili ka ba ng mani? Sakto, bagong luto! May sili 'to, magugustuhan mo!”Nagningning ang mga mata ni Reyleigh. “Daddy! Daddy, look! We are selling peanuts! I made twenty pesos! I'm a businessman now!”Nanginig ang buong katawan ni Leonrei. Paktay ako ngayon nito! Paano ako magpapaliwanag?“B-Boss...” tawag ni Zora, halatang nagpipigil ng tawa ngunit takot pa rin. “P-Pull out na ba ang mga snipers natin?”Hindi sumagot si Leonrei. Nagsimula siyang maglakad palapit sa amin. Ang bawat hakbang niya ay mabigat, tila ba nanghihina ang mga tuhod ng kinatatakutang Feruzzi.Nang makalapit siya sa akin, nakita ko ang pamumula ng mga mata niya. May pawis sa kaniyang noo at ang kaniyang paghinga ay mabigat.“Leonrei? Uyy, pawis na pawis ka oh,” puna ko, akmang pupunasan ko sana ang mukha niya gamit ang panyo ko nang bigla siyang lumuhod sa kalsada.Marahas niya akong hinila palapit, kasama

Paano ko nagawang paglaruan ang takot ng asawa ko?At ano ang ginawa ko? Tinakas ko ang anak namin, nang walang paalam, nang walang tracker, habang buntis ako, para lang magtinda ng mani sa kalsada.“L-Leonrei…”Isang hikbi ang kumawala sa mga labi ko. Hindi ko na napigilan. Ang mga luha ay mabilis na nag-unahan sa pagbagsak mula sa aking mga mata.Napaangat siya ng tingin nang marinig niya akong umiyak. Ang kaniyang mga mata ay awtomatikong napuno ng pag-aalala, akmang tatayo siya upang lapitan ako.Ngunit bago pa siya makatayo, tumakbo na ako palapit sa kaniya. Inihagis ko ang aking sarili at walang pag-aalinlangang napaluhod sa pagitan ng kaniyang mga hita sa sahig, sabay pulupot ng aking mga braso nang napakahigpit sa kaniyang leeg.“S-Sorry! Sorry, Mister Hotdog! Sorry, Leonrei!” humahagulgol na sigaw ko. Ibinabaon ko ang aking basa at umiiyak na mukha sa kaniyang matigas na balikat. “S-Sorry! Hindi ko na uulitin! H-Hindi ko naman alam na ganiyan ka mag-aalala eh! S-Sorry kung pin

Ilang buwan na ang lumipas matapos ang maalamat na insidente ko sa wet market kung saan namigay ng limpak-limpak na pera ang asawa kong bilyonaryo para lang mapatawad ng mga tindera. Matapos ang araw na iyon, naging triple—hindi, naging ten times—ang higpit ng security ni Leonrei Feruzzi sa akin.Halos hindi na ako makalabas ng kwarto kung wala siyang kasama. At kung lalabas man ako patungo sa hardin para magpaaraw, para akong presidente ng Pilipinas na napapaligiran ng mga lalaking naka-itim at may mga ear-piece.Pero sa totoo lang, hindi na rin naman ako masyadong makakilos. Nasa huling linggo na ako ng aking kabuwanan.Pakiramdam ko ay isa akong dambuhalang pakwan na tinubuan ng mga binti at braso. Ang bigat-bigat ng tiyan ko! Minsan nga kapag nakahiga ako sa king-sized bed namin, hindi na ako makabangon nang mag-isa. Kailangan pa akong hatakin ni Mister Hotdog na parang sumasagip ng na-stranded na balyena sa dalampasigan.Isang normal na hapon iyon sa loob ng master suite ng Feruzz

27 Years…Dalawampu't pitong taon na akong nabubuhay sa mundong ito, pero pakiramdam ko, mag-isa lang ako sa isang napakalaking hawla na gawa sa ginto at bakal, kung lalabas man ako ay natay sarado ako ng napakaraming body guards kaya minsanan lang ang may guts na makihalubilo sa akin.Lumaki ako sa loob ng napakalawak at malamig na Selverino Mansion, ang nag-iisang anak ng sikat at reclusive billionaire scientist na si Diego Selverino.Sa labas, tinitingala ang apelyido namin. Sa loob, ang tanging yumayakap sa akin ay ang nakakabinging katahimikan.Wala akong naging totoong kaibigan. Paano ba naman, ang palaging nakapaligid sa akin ay mga humanoid robots na ginawa mismo ng kumpanya ni Daddy.Sila ang nagsisilbing pamilya ko.Sila ang nagluluto ng pagkain ko, sila ang naglilinis ng kuwarto ko, sila ang nagbabantay sa bawat galaw ko. Sanay na sanay na ako sa mundong ito.Kung titingnan mo sila, parang mga totoong tao—ngumingiti, sumasagot, naglilingkod. Pero sa dulo ng araw, alam kong p

“Welcome home, Mr. Robot!” masaya kong bati habang yakap-yakap siya.Ganoon na lang ang pagkabigla ko nang maramdaman kong literal na nanigas ang buong katawan niya sa pagkakayakap ko. Narinig ko ang isang malakas na paglanghap ng hangin—ang audio receptors niya ay napaka-realistic! Parang taong nasasakal sa gulat.Sinubukan niyang itulak ako nang bahagya. Naramdaman ko ang malalaki at maiinit niyang mga kamay na humawak sa magkabilang braso ko. Ang higpit ng hawak niya! Parang bakal na pumulupot sa balat ko.Gusto niya ba akong alisin?“Huwag ka nang mahiya, Mr. Robot,” natatawa kong sabi, mas lalo pang hinigpitan ang pagkakayakap sa kaniya. Ikinawit ko pa ang isang binti ko sa hita niya para hindi niya ako maalis. “Ako ang owner mo, kaya pwede kitang yakapin kahit kailan ko gusto!”Ramdam kong mas lalong bumilis ang pagpintig ng "core" niya. Ang mechanical vibration ay tumatagos na hanggang sa sarili kong dibdib sa sobrang lapit namin.Inilapit ko pa ang ilong ko sa leeg niya at inam