Todos os capítulos de A Baby with the Dangerous Mafia Boss!: Capítulo 181 - Capítulo 190

ROSELEI.Kinabukasan.VROOOOOOM! VROOOOOOM! SKRRRRRT!“Beep! Beep! Tabi po, dadaan ang maangas na kotse! Vroooom!”Napangiwi ako habang nakapikit pa rin ang dalawang mata ko.Ang bigat ng talukap ko.Pakiramdam ko ay ninakawan ako ng lakas ng isang buong batalyon dahil sa pinagsamang pagod sa byahe pabalik ng Pilipinas, ang morning sickness ko dahil sa ikalawang baby namin, at ang puyat dahil sa… ehem… madamdaming pagsuyo ko kagabi sa asawa kong kumunot ang noo dahil sa tawag ni Snyder.Hays!At mukhang walang balak makisama ang tadhana sa pangarap kong matulog hanggang tanghali.BLAG!“Ouch! Sorry, Mister Hotdog! Traffic eh!”Unti-unti kong iminulat ang isang mata ko at siningkitan ang maliit na demonyitong nagwawala sa paanan ng aming king-sized bed.Diyos ko po.Nakasuot ang limang taong gulang kong anak ng kaniyang paboritong Iron Man na pajama, habang hawak ang isang pulang remote control.Sa ibaba, sa mismong mamahaling at makapal na carpet ng aming master bedroom, ay walang haba

“You think I forgot about yesterday, Roselei?” ang boses niya ay naging isang mapanganib na bulong. Ang tono ng isang halimaw na nagtitiis.Kumunot ang noo ko, pilit na binabawi ang katinuan ko mula sa pagkahilo sa kaniyang haplos. “A-Anong kahapon?!”“Not that,” mariing sabi niya. Ang kaniyang mga ngipin ay marahang kumagat sa earlobe ko, nagpadala ng panibagong panginginig sa aking gulugod. “The phone call. Valerius.”Nanlaki ang mga mata ko at hindi ko napigilang mapahagikhik kahit pa halos matunaw na ako sa ginagawa ng mga kamay niya sa ilalim ng damit ko.“Pusang kinalbo, Leonrei Feruzzi! Hanggang ngayon ba naman nag-aalburuto pa rin iyang selos mo kay Snyder?! Nag-report lang naman yung tao! Siya na nga ang nagbabantay ng buong imperyo ng mga Diamante para sa atin eh!Tsaka diba, pinagbayaran ko na iyon kagabi?! Hindi ka parin ba satisfied?”Marahas siyang umungol, tila hindi nagustuhan ang pagtatanggol ko. Ang kaniyang mga daliri ay mas lalong humigpit sa aking baywang. Humarap

Paano nalaman ng mga kalaban ang passcode? Pinilit ba nila si Roselei? Tinutukan ba nila ng baril ang asawa niya habang buhat-buhat si Reyleigh para lang i-type ang mga numero?!Sa pag-iisip pa lang ng senaryong iyon, pakiramdam ni Leonrei ay may sumasakal sa kaniya. Kung sino man ang gumawa nito, sisiguraduhin niyang hindi na ito masisikatan ng araw.Binuksan ni Leonrei ang p***o ng master bedroom upang lumabas at gisingin ang buong batalyon ng mga gwardya.Ngunit paghakbang niya sa mismong bungad ng p***o, may naramdaman siyang kakaiba sa ilalim ng kaniyang mga paa.Crunch.Kumunot ang noo niya. Tumingin siya sa sahig.Sa mismong tapat ng p***o, sa ibabaw ng madilim na carpet, ay may nakakalat na mga puting butil at bahagyang puting pulbos.Dahan-dahan siyang lumuhod. Ang kaniyang baril ay nakatutok pa rin sa pasilyo habang ginagamit ang kabilang kamay para salatin ang nakakalat na substansya.Magaspang ang mga butil. Ang pulbos naman ay parang chalk.Inilapit niya ito sa kaniyang il

Isang itim na van ang mabilis na huminto sa labas ng palengke. Bumukas ang likuran nito at inilabas ng mga tauhan ni Zora ang isang dambuhala at custom-built na Ducati tactical motorcycle.Kulay matte black ito, walang plaka, at idinisenyo para sa purong bilis at pakikipagbakbakan.Walang sinayang na segundo si Leonrei. Sumakay siya sa motor, inilagay ang kaniyang modified assault rifle sa strap sa kaniyang likuran, at ikinasa ang dalawang Glock 19 sa kaniyang holster.“Block all exits of the Northbridge. No one gets in, no one gets out. I am taking the target myself,” malamig na utos niya sa kaniyang earpiece.Pinatunog ni Leonrei ang makina ng Ducati. Ang ugong nito ay parang ungol ng isang halimaw na nakawala sa hawla. Sa isang mabilis na galaw, pinaharurot niya ang motor.Binagtas ni Leonrei ang kahabaan ng basa at madulas na kalsada ng siyudad. Sa bilis na 200 kilometers per hour, hindi niya alintana ang panganib.Ang hangin ay humahampas sa kaniyang mukha, ang ulan ay bumabayo sa

ROSELEI RIVAMONTE’S POV“Mani kayooo diyannn! Mainit-init pa! May adobo, may garlic, may sili na nakakapaso!” sigaw ko nang buong sigla habang kinakalog ang bilao ng mani ko.Pawis na pawis na ako dahil sa sikat ng araw, pero grabe, sobrang saya ng puso ko!Dalawang buwan na akong buntis at hindi ko talaga kinakaya ang pagkaboryo sa loob ng mansyon! Oo, malaki ang bahay, oo, de-aircon at may sarili akong mga maid.Pero iba pa rin ang simoy ng kalsada, iba pa rin ang amoy ng usok ng jeep at ang ingay ng mga chismosang tindera sa paligid!Ito ang comfort zone ko. Alam kong magagalit sa akin si Leonrei dahil ilang beses na akong nagpaalam pero hindi ako pinapayagan.Hindi ko kasi maintindihan, siguro kasama sa paglilihi ko… o dahil ito ang gawain ko noong unang beses akong nabuntis?Mahirap ipaliwanag pero parang hindi ko na kayang tiisin ang hindi makapagbenta ng mani. Ngayon lang naman… uuwi din naman kami.Kami! Dahil nabuking ako ng anak ko at wala akong nagawa kundi isama siya.Kaya