All Chapters of A Baby with the Dangerous Mafia Boss (SPG): Chapter 201 - Chapter 210

“Kung tao ka lang talaga, malamang nabaliw na lahat ng babae sa'yo. Pero dahil robot ka, at ako ang may-ari sa'yo... akin ka lang.”Sa pagbitaw ko ng mga salitang iyon, naramdaman ko ang biglaang paghinto ng kaniyang paghinga. Ang kaniyang mga mata ay bumaba at nag-lock sa aking mga mata. May isang emosyon doon na hindi ko maintindihan—isang napakatalim at malalim na emosyon na tila ba sinusuri ang aking kaluluwa.Pero siyempre, program lang iyon. Eye-contact algorithm.“Okay, enough fashion show for tonight,” nakangiti kong sabi, umatras nang bahagya para bigyan siya ng espasyo. “Gabi na. Oras na para magpahinga. Isuot mo na 'yung huling outfit na pinili ko para sa'yo.”Inabot ko sa kaniya ang isang pares ng silk na pajamas. Kulay navy blue.“Ito ang magiging sleeping attire mo. Pagkatapos mong magbihis, sumunod ka sa akin sa kwarto. Ipapakita ko sa'yo ang pangunahing trabaho mo tuwing gabi.”Tumalikod na ako at naglakad palabas ng walk-in closet, iniwan siyang nakatayo roon habang di

“Mr. Robot...” utal kong sabi, hindi makapaniwala sa nakikita ko. “T-tinit*gasan ka din pala?”Pagkasabi ko noon, nakita ko kung paano biglang nanlaki ang mga mata niya.Ang pamumula na nagsimula sa kaniyang leeg kagabi ay muling bumalik at mas lalong tumindi, umaabot hanggang sa kaniyang mga tainga at noo. Ang kaniyang adam's apple ay gumalaw nang mabilis paitaas at paibaba dahil sa sunod-sunod na marahas na paglunok.“Grabe!” tili ko, hindi na napigilan ang pagkamangha. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya, sobrang lapit na nag-aagawan na kami ng hangin. “Ang galing ng mga engineers ni Daddy! Nilagyan ka nila ng 'Morning Wood' simulation algorithm! Perfect na perfect talaga! Para kang totoong lalaki na nagkakaroon ng involuntary physical reaction sa umaga!”Narinig ko ang isang mahina ngunit malalim na pag-ungol mula sa kaniyang lalamunan. Isang tunog ng matinding pagpipigil. Ang kaniyang mga kamao ay nakakuyom nang napakahigpit na namumuti na ang kaniyang mga buko.“Don't worry, hindi

“Open your mouth.”Hindi siya gumalaw. Nakatitig lang siya sa strawberry, pagkatapos ay tumingin pabalik sa mga mata ko. Ang kaniyang mga labi ay nanatiling nakasara nang mahigpit.“Come on. Hiningi ko sa pabrika na lagyan ka ng synthetic digestive system para pwede tayong mag-date sa mga restaurants. Hindi pwedeng hindi ka kumakain. Say 'Ahhh',” pamimilit ko, idinidiin ang dulo ng prutas sa kaniyang ibabang labi.Nakita ko ang pag-igting ng kaniyang panga. Ang kaniyang mga mata ay naglabas ng mabilis na kislap ng pagrerebelde bago siya marahas na bumuntong-hininga. Dahan-dahan, napilitan niyang ibinuka ang kaniyang mga labi.Ipinasok ko ang strawberry sa bibig niya.Ang init ng kaniyang hininga ay tumama sa mga daliri ko. Nang kagatin niya ang prutas, hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa paraan ng pagnguya niya. Ang adam's apple niya ay gumalaw habang nilulunok niya ito. Ang kaniyang ekspresyon ay pinaghalong inis at pagtitiis, tila ba pinapakain ko siya ng lason sa halip na prutas.

“Fuck!”Isang malakas at malutong na mura ang kumawala sa kaniyang mga labi. Bigla niyang binawi ang kaniyang kamay at napakuyom siya. Ang buong katawan niya ay nangisay sa matinding reaksyon. Ang mga ugat sa kaniyang leeg at braso ay halos pumutok. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik habang nakatingin sa akin, humihingal nang malalim.Natigilan ako. Nakanganga.“Oh. My. God.” tili ko, halos mabitawan ang bote ng alcohol. “May pain simulation algorithm ka?! At may profanity vocabulary database?! The realism is insane!”Napasapo si Mr. Robot sa kaniyang noo gamit ang walang sugat na kamay, marahas na hinila ang kaniyang buhok. Narinig ko siyang bumulong ng mga salitang hindi ko maintindihan, pero mukhang frustrated na frustrated ang system niya.“Wow. That reaction was flawless,” mangha kong patuloy. “Okay, okay, I’ll be gentle. Pangako.”Dahan-dahan kong kinuha ulit ang kamay niya. Sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang matinding panginginig ng kaniyang mga kalamnan. Pinunasan ko nang

Kinabukasan, maaga akong nagising. Ang sikat ng araw ay banayad na tumatagos sa malalaking bintana ng aking kwarto. Pagmulat ko, ang unang hinanap ng mga mata ko ay ang aking paboritong companion.At naroon siya. Si Mr. Robot.Nakatayo siya sa gilid ng bintana, tuwid na tuwid, nakaharap sa labas na tila nagmamasid sa buong perimeter ng mansyon. Suot pa rin niya ang puting V-neck shirt at gray sweatpants na ipinasuot ko sa kaniya kahapon.Ang liwanag ng araw ay nagbibigay-diin sa perpektong hulma ng kaniyang malalapad na balikat at matitipunong braso.“Good morning, Mr. Robot!” masigla kong bati, nag-inat at bumangon mula sa kama.Dahan-dahan siyang lumingon. Ang kaniyang mga mata ay madilim at walang emosyon, tulad ng inaasahan ko mula sa isang perpektong makina. Ngunit may napansin akong kakaiba. Ang kaniyang panga ay bahagyang nakakuyom, at ang kaniyang mga mata ay may bakas ng matinding pagka-alerto, tila ba buong gabi siyang nag-scan ng mga banta sa paligid.“Naka-recharge ba ang c