All Chapters of A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Chapter 41 - Chapter 50

“Sinasabi mo sa lahat na ayos ka lang, you smile at the guests, you play with my son... but your eyes are somewhere else. Ano bang bumabagabag sa’yo?”Napaiwas ako ng tingin. Ayokong makita niya ang kahinaan ko. Ayokong sirain ang masayang araw ni Reyleigh dahil sa sarili kong multo ng nakaraan.“Pagod lang ako, Mister Hotdog. Ilang araw na rin tayong naghahanda para rito. Tsaka, ang dami kong inaalikabok kanina,” palusot ko sabay pekeng ubo. “Sige na, puntahan mo na ang anak mo. Mag-i-start na ang magic show maya-maya.”Mabilis akong tumalikod at naglakad palayo, hindi na hinihintay ang sagot niya. Ramdam ko ang mabigat niyang paningin na nakasunod sa bawat galaw ko, ngunit pinilit kong magpakatatag.Kailangan mong magpanggap, Roselei. Para kay Reyleigh. Karapatan ng batang 'yon ang maging masaya ngayon.Pagsapit ng hapon, umabot sa rurok ang kasiyahan. Punong-puno ang hardin ng mga tawanan, musika, at palakpakan.Sa gitna ng stage, naroon ang isang napakalaking cake na may apat na l

“Your child? You... you have a child?”“Y-Yes…” basag na sagot ko.Napahagulgol na ako nang tuluyan at tuluyang napasubsob sa matigas at malapad niyang dibdib.Wala na akong pakialam kung marumihan ko man ng luha at sipon ang mamahalin niyang suit. Wala na akong pakialam kung bilyonaryo pa siya o boss ko. Ang sakit-sakit na talaga.Naramdaman ko ang biglaang paninigas ng kaniyang buong katawan. Ang malalaki niyang kamay na nakahawak sa balikat ko ay tila nanlamig ngunit nanatiling mahigpit ang kapit.“Buhay pa sana siya ngayon,” humihikbi kong patuloy, halos hindi na makahinga dahil sa tindi ng sakit na bumibiyak sa lalamunan ko.“Kung buhay lang sana ang anak ko... apat na taong gulang na rin sana siya ngayon. Ka-birthday siya ni Reyleigh, Leonrei. October 24. Ngayong araw mismong ito.”Binalot kami ng isang nakabibinging katahimikan. Tanging ang mga hikbi ko at ang mabibigat niyang paghinga ang maririnig sa madilim na sulok ng kusina.LEONREI FERUZZI’S POVParang may isang malakas na

LEONREI FERUZZI’S POVHindi ko maalis ang paningin ko sa kanila.Habang pinapanood ko si Roselei na pinupunasan ang gilid ng labi ni Reyleigh, at habang nakikita ko ang mga ngiti ng anak ko sa bawat asikaso ng kaniyang "yaya," lalong nag-aalab ang apoy sa loob ko.Mag-ina nga ba sila?Lahat ng instincts ko ay sumisigaw ng oo.Ang buhok, ang hubog ng mga mata kapag nakangiti, ang katigasan ng ulo.Ang pagiging malapit nila sa maikling panahon.At ang pinakamabigat na ebidensya, ang petsa ng panganganak at ang gabi kung kailan iniwan si Reyleigh sa tapat ng company building ko.Gusto ko siyang tanungin. Gusto kong sabihin sa kaniyang, “Atin ang batang iyan. Ako ang lalaking nakasama mo apat na taon na ang nakararaan.”Pero hindi pwede.Hindi hangga't hindi ko napapatunayan nang buo. At higit sa lahat, hindi ko pwedeng buksan ang sugat ni Roselei nang hindi inihaharap sa kaniya ang mga taong sumira sa buhay niya.Biglang tumunog ang earpiece na nakakabit sa tainga ko. Boses ni Zora."Bos

(LEONREI FERUZZI’S POV)Pinatakbo ko ang aking Bugatti Chiron sa bilis na halos lumipad ito sa kahabaan ng highway pabalik ng mansyon.Ang mga kamay ko ay nakakapit nang mariin sa manibela, sobrang higpit na kung hindi lang gawa sa matibay na carbon fiber at mamahaling balat ang manibela ay baka nadurog ko na ito sa tindi ng aking emosyon.Fuck! Fuck! I didn’t fucking saw it coming!Ang mga sinabi ng hayop na si Arman Rivamonte na iyon ay paulit-ulit na sumasabog sa loob ng utak ko.“Buhay ang bata, Sir... Isang malusog na sanggol na lalaki... Iniwan namin sa tapat ng King Hotdog Corporation...”Nagliliyab ang buong katawan ko sa galit.Apat na taon. Apat na taon na nabuhay si Roselei na may bitbit na kabaong sa kaniyang puso, naniniwalang ang kaniyang anak ay patay na at inilibing nang parang hayop ng mga taong umampon sa kaniya.Habang ang anak niya... ang anak ko... ay kasama ko araw-araw.Si Reyleigh.Ang batang inampon ko mula sa tapat ng building ko not because I knew he was my

LEONREI FERUZZI’S POV“Zora. Come in,” mariin kong utos sa aking earpiece matapos makalabas si Roselei.Wala pang isang minuto ay bumukas ang pinto at pumasok si Zora, ang aking kanang-kamay sa lahat ng madidilim na operasyon ng pamilya Feruzzi.Nakasuot siya ng kaniyang itim na tactical gear, bakas ang pagiging alerto sa kaniyang mukha.“Boss? May bago po bang utos tungkol sa mga Rivamonte?” tanong niya.Inilapag ko sa ibabaw ng lamesa ang dalawang sachet.Ang unang sachet ay naglalaman ng buhok ni Roselei na kabubunot ko lang. Ang pangalawang sachet ay naglalaman ng isang cotton swab na may laway ni Reyleigh na kinuha ko sa kaniyang toothbrush kaninang umaga bago kami mag-almusal.“Dalhin mo ito ngayon din kay Dr. Vance sa ating underground medical facility,” malamig at seryosong utos ko.“Tell him, itigil niya ang lahat ng eksperimento at operasyon na ginagawa niya ngayon. I want a full DNA profile match profile of these three samples.” Saad ko bago nilapag ang isa pang sample, ang