All Chapters of ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21: จุดจบอันอัปยศณ เรือนเหมยฮวา ภายในจวนตระกูลเสิ่นเสิ่นฮูหยินนั่งจิบชาชั้นเลิศด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ริมฝีปากที่แต้มชาดสีสดเหยียดยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงภาพความพินาศของอดีตลูกเลี้ยงที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่นานนัก สาวใช้คนสนิทก็เดินนำหน้าชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งเข้ามาในห้อง ชายผู้นั้นคือหนึ่งในอันธพาลที่นางว่าจ้างไป ซึ่งแท้จริงแล้วถูกองครักษ์เงาของชินอ๋องบีบบังคับให้มาส่งข่าวลวง“เรียนฮูหยิน... งานสำเร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ” ชายฉกรรจ์ก้มหน้าหลบสายตา เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มกรอบหน้า “ตอนนี้นางถูกจับตัวไปขังไว้ที่ห้องหมายเลขสาม โรงเตี๊ยมท้ายตลาด พี่น้องของข้ากำลัง... เอ่อ... รอให้ฮูหยินไปชมผลงานด้วยตาตนเองก่อนลงมือขอรับ”“ดี! ทำได้ดีมาก!” เสิ่นฮูหยินวางถ้วยชาลงอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นและสะใจ “เตรียมรถม้า! ข้าจะไปดูนังเด็กเหลือขอนั่นถูกเหยียบย่ำให้จมดินด้วยตาของข้าเอง!”สตรีวัยกลางคนรีบร้อนลุกขึ้น โดยไม่ลืมสวมหมวกคลุมหน้าเพื่อปิดบังฐานะ นางพาสาวใช้คนสนิทเพียงคนเดียวขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมท้ายตลาดอย่างเร่งรีบ หารู้ไม่ว่าตนเองกำลังก้าวเดินลงสู่ขุมนรกที่ตนเป็นผู้ขุดเอาไว้ณ

บทที่ 23: การหลบหนีของท่านหญิงบรรยากาศภายในห้องรับรองตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก บุรุษผู้ทรงอำนาจทั้งสองยืนประจันหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว“จวนหลังนั้นเป็นของพระราชทานที่ข้าเป็นผู้จัดการดูแลการสร้างตั้งแต่ต้นจนจบ เครื่องเรือนทุกชิ้นข้าก็เป็นผู้คัดเลือกด้วยตนเอง” เซียวจินเยว่เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดุดัน “ซื่อจื่อเป็นเพียงคนนอก... อย่าได้คิดจะก้าวก่าย”เผยเหยียนโจวแย้มยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับแฝงความเย็นชา “คนนอกหรือคนใน อยู่ที่ลั่วอวี้เป็นผู้กำหนดพ่ะย่ะค่ะ... ท่านอ๋องอย่าลืมว่า สถานะของพระองค์ในตอนนี้ ก็คือ คนนอกเช่นเดียวกัน”ประโยคสวนกลับที่แทงถูกจุดดำน้ำใจ ทำเอาคิ้วของชินอ๋องกระตุกอย่างแรง เขาขยับเข้าใกล้ซื่อจื่อหนุ่มอีกครึ่งก้าว ท่าทีพร้อมจะชักดาบได้ทุกเมื่อ “เผยเหยียนโจว เจ้าอย่าคิดว่าจวนกั๋วกงหนุนหลังเจ้าอยู่ แล้วข้าจะไม่กล้าทำสิ่งใดเจ้า”“ข้าน้อยเพียงพูดตามความจริง หากท่านอ๋องฟังแล้วขัดหู ข้าน้อยก็ต้องขออภัย” ซื่อจื่อหนุ่มประสานมือตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านเสิ่นลั่วอวี้ที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงกลาง มองบุรุษหน้าตางดงามสองคนที่กำลังฟาดฟันฝีปากกันอย่างเอาเป็นเอาตาย นา

บทที่ 25: ขีดเส้นความสัมพันธ์ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมโถงรับรอง ถ้อยคำสารภาพผิดที่กลั่นออกมาจากส่วนลึกของหัวใจชินอ๋อง ทำให้เสิ่นลั่วอวี้ต้องนิ่งงันไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาของนางจ้องมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึกโกรธเกลียด มีเพียงความสงบนิ่งนางถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ท่านอ๋อง ข้าสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของท่าน... แต่ท่านรู้หรือไม่ แก้วที่มันร้าวไปแล้ว ต่อให้ใช้กาวชั้นเลิศมาประสานให้ติดกันดังเดิม มันก็ยังมีรอยตำหนิให้เห็นอยู่ดี ความเจ็บปวดในอดีต ไม่อาจลบล้างได้เพียงชั่วข้ามคืน”ดวงตาของเซียวจินเยว่หม่นลง ทว่าเขาก็ยังคงยืนนิ่งเพื่อรับฟังนาง“แต่ในเมื่อท่านมีน้ำใจมอบจวนหลังนี้ให้ ข้าก็จะไม่ดื้อรั้นปฏิเสธ” เสิ่นลั่วอวี้เชิดหน้าขึ้น “ข้าจะรับจวนหลังนี้ไว้ ในฐานะของตอบแทนเรื่องหลักฐานในกล่องกลไกค่ายกลแปดทิศ และในฐานะ พันธมิตร ที่มีเป้าหมายร่วมกันในการจัดการกับจิ้งจอกเฒ่าตระกูลเสิ่น...”หญิงสาวก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง “ทว่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรา ข้าขอให้มันจบลงตั้งแต่วันที่เราจรดพู่กันลงบนหนังสือหย่าเถิด ข้าในตอนนี้พึงใจกับชีวิตที่เป็นอิสระ แ

บทที่ 27: ตัวช่วยในยามคับขัน“อึ่ก... หนักเหลือเกินเจ้าค่ะท่านหญิง”ปี้เถากัดฟันแน่นขณะพยายามพยุงแขนข้างหนึ่งของบุรุษชุดดำขึ้นพาดบ่า เสิ่นลั่วอวี้เองก็พยุงแขนอีกข้างของเขาไว้ ทว่าน้ำหนักตัวของบุรุษที่ทิ้งตัวลงมาอย่างคนไร้สตินั้น มากเกินกว่าที่สตรีร่างบางสองคนจะรับไหว พวกนางเพิ่งจะขยับตัวลากร่างของเย่หานออกมาพ้นจากซอกหินได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็แทบจะหมดเรี่ยวแรง“อดทนหน่อยปี้เถา... หากทหารยามมาเห็นเข้า พวกเราจะอธิบายเรื่องของบุรุษชุดดำผู้นี้ไม่ได้แน่” เสิ่นลั่วอวี้หอบหายใจ ใบหน้างดงามชื้นไปด้วยเหงื่อทว่าสวรรค์กลับไม่เข้าข้างพวกนางนัก เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเกราะกระทบกันของหน่วยองครักษ์ลาดตระเวน ดังแว่วมาจากทางเดินหินอ่อนฝั่งตรงข้าม และกำลังมุ่งหน้ามาทางอุทยานสระบัว!เสิ่นลั่วอวี้เบิกตากว้าง นางมองหาที่ซ่อน แต่รอบกายมีเพียงพุ่มไม้เตี้ยๆ ที่ไม่สามารถบดบังร่างของคนสามคนได้มิดชิด ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ“ลั่วอวี้! ทางนี้!”จู่ๆ เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังศาลาริมน้ำ เผยเหยียนโจวในชุดอาภรณ์สีขาวสะอาดตาก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ถามไถ่ให้มากความเมื่อเห็นสถานการ

บทที่ 29: ทางเลือกของเงาสังหารหลังจากเซียวจินเยว่พุ่งทะยานออกไปจากหน้าต่าง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัด เผยเหยียนโจวที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เขามองท่าทีเหม่อลอยของเสิ่นลั่วอวี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบ“ดึกมากแล้ว... ข้าคงต้องขอตัวกลับจวนก่อน หากรั้งอยู่นานกว่านี้ เกรงว่าจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของเจ้า” ซื่อจื่อหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ส่วนเรื่องบาดแผลของเขา พรุ่งนี้เช้าตรู่ ข้าจะให้คนพาหมอที่ไว้ใจได้มาตรวจดูอาการอย่างละเอียดอีกครั้ง”เสิ่นลั่วอวี้ดึงสติกลับมา นางหันไปประสานมือคารวะชายหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ “ลำบากท่านแล้วเหยียนโจว บุญคุณครั้งนี้ ข้าจะจดจำไว้”เผยเหยียนโจวยิ้มรับบางๆ เขาไม่กล่าวสิ่งใดให้มากความ หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรู้มารยาท ปล่อยให้นางจัดการเรื่องคนของตนเองต่ออย่างอิสระเมื่อซื่อจื่อจวนกั๋วกงจากไปแล้ว ปี้เถาก็รีบนำอ่างน้ำร้อนและผ้าสะอาดเข้ามาเช็ดคราบเลือดให้เย่หาน สาวใช้ตัวน้อยมือสั่นเล็กน้อยขณะมองดูบาดแผลลึกบนหัวไหล่ของนักฆ่าหนุ่ม“ท่านหญิง... ซ่อนเขาไว้เช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ หากนายท่านรู้เข้า...” ป