All Chapters of ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32: ความริษยาของสตรีหลายวันผ่านไป กิจการหอน้ำชาของเสิ่นลั่วอวี้เจริญรุ่งเรืองขึ้นจนเป็นที่จับตามองของผู้คนในเมืองหลวง ไม่ใช่เพียงเพราะรสชาติชาและขนมที่ล้ำเลิศเท่านั้น ทว่ายังมีข่าวลือหนาหูแพร่สะพัดไปทั่วว่า ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงมักจะแวะเวียนมาอุดหนุนอยู่เป็นประจำและที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า... คือการปรากฏตัวของบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาที่มักจะสวมชุดสีเข้ม นั่งจิบชาเงียบๆ อยู่ที่มุมเดิมของร้านแทบทุกวัน แม้เขาจะไม่เปิดเผยฐานะ ทว่ากลิ่นอายสูงศักดิ์ดุดันนั้น ก็ทำให้ผู้คนพากันคาดเดาไปต่างๆ นานาข่าวลือเรื่องบุรุษผู้สูงศักดิ์สองคนแวะเวียนไปหาอดีตคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นที่เพิ่งหย่าร้าง ดังทะลุเข้าไปถึงจวนเสนาบดีเพล้ง!ปิ่นหยกราคาแพงถูกปาอัดกำแพงจนหักเป็นสองท่อน เสิ่นชิงหว่านยืนหอบหายใจแรง ใบหน้าที่ยามอยู่ต่อหน้าชินอ๋องมักจะดูอ่อนหวานและใสซื่อบริสุทธิ์ดุจดอกบัวขาว บัดนี้กลับบิดเบี้ยวและอัปลักษณ์ไปด้วยความริษยาจนถึงขีดสุด“นังเสิ่นลั่วอวี้!” เสิ่นชิงหว่านกรีดร้องอย่างเกรี้ยวกราด “เพียงเพราะเรื่องวางยาพิษนั่น... ท่านอ๋องถึงกับประกาศตัดขาดข้าอย่างไร้เยื่อใย! แต่กลับไปขลุกอยู่ที่ร้านน้ำชาช

บทที่ 34: หมายศาลหน้าจวนยามบ่ายคล้อย ณ จวนเสนาบดีเสิ่น บรรยากาศภายในเรือนของเสิ่นชิงหว่านช่างเงียบสงบและผ่อนคลาย ขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดของบิดาที่กำลังหัวหมุนเรื่องสมุดบัญชีลับอย่างสิ้นเชิงคุณหนูรองตระกูลเสิ่นนั่งจิบชาชั้นเลิศอยู่บนตั่งบุนวม ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างงดงามประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง นางกำลังรอฟังข่าวดี ป่านนี้หอน้ำชาของนังเสิ่นลั่วอวี้คงถูกทุบทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี และนังแพศยานั่นคงกำลังนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังเป็นแน่“ข้าล่ะอยากจะไปเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและน้ำตาของนังแพศยานั่นเสียจริง!” นางหัวเราะคิกคักกับสาวใช้คนสนิทตึง!!เสียงประตูใหญ่หน้าเรือนถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง ทำเอาเสิ่นชิงหว่านสะดุ้งสุดตัว ถ้วยชาในมือร่วงหล่นแตกกระจาย“เกิดอันใดขึ้น! ผู้ใดบังอาจมากำเริบเสิบสานในเรือนของข้า!” นางตวาดลั่นด้วยความตกใจแทนที่จะเป็นบ่าวไพร่ในจวน ผู้ที่ก้าวอาดๆ เข้ามากลับเป็นกลุ่มมือปราบจากศาลเมืองหลวงในชุดเต็มยศ นำโดยหัวหน้ามือปราบที่มีใบหน้าเคร่งเครียด“คุณหนูรองเสิ่นชิงหว่าน” หัวหน้ามือปราบชูม้วนหมายศาลในมือขึ้นสูง “พวกเราได้รับคำสั่งจากใต้เท้า

บทที่ 36: บุรุษผู้มาช้ารถม้าคันหรูประดับตราสัญลักษณ์จวนชินอ๋องแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูจวนส่วนตัวของท่านหญิงอันผิง เซียวจินเยว่ก้าวลงจากรถม้าก่อน เขาหันมาผายมือช่วยประคองเสิ่นลั่วอวี้ให้ก้าวตามลงมาอย่างนุ่มนวลทว่าทันทีที่ปลายเท้าของหญิงสาวแตะพื้น เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็รีบก้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าร้อนรน“ลั่วอวี้! ข้าได้ยินข่าวเรื่องที่หอน้ำชาและศาลเมืองหลวง เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่!”ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงพุ่งตรงเข้ามาหา แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเข้าถึงตัวนาง ร่างสูงใหญ่ของชินอ๋องก็ขยับเข้ามาขวางหน้าเอาไว้เสียก่อน“ข่าวของซื่อจื่อช่างรวดเร็วราวกับสายลม” เซียวจินเยว่แค่นเสียงหึในลำคอ นัยน์ตาคมกริบปรายมองบุรุษตรงหน้าด้วยท่าทีเหนือกว่า “ทว่าน่าเสียดาย... ที่พายุสงบลงตั้งนานแล้ว ท่านถึงเพิ่งจะมาถึง”ซื่อจื่อชะงักเท้าไปเล็กน้อย เขาประสานมือทำความเคารพชินอ๋องตามธรรมเนียม ทว่าแววตาที่สบกลับไปกลับไม่ยอมลงให้แม้แต่น้อย“ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านหญิง มิได้มีเจตนาอื่น” ซื่อจื่อแย้มยิ้มบางเบา ทว่าคำพูดกลับซ่อนมีดเอาไว้ “อย่างน้อยกระหม่อมก็ปรารถนาดีต่อ

บทที่ 38: การหลบหนีในยามวิกาลยามโฉ่ว ความมืดมิดและเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วเมืองหลวงภายในห้องนอนของจวนอันผิง เสิ่นลั่วอวี้นั่งพิงหมอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงเพื่อรอคอยข่าวสาร ทว่าลึกๆ ในใจกลับรู้สึกกระวนกระวายอย่างประหลาดสายลมเย็นยะเยือกวูบหนึ่งพัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ก่อนที่ร่างในชุดดำของเย่หานจะปรากฏตัวขึ้นกลางห้องอย่างเงียบเชียบ“นายหญิง” เย่หานประสานมือรายงานเสิ่นลั่วอวี้วางหนังสือในมือลงทันที “สถานการณ์ที่เขาซานเยว่เป็นอย่างไรบ้าง ท่านอ๋อง... ปลอดภัยหรือไม่”“ท่านอ๋องและอดีตนายกองอู๋กวนปลอดภัยดีขอรับ” เย่หานตอบเสียงเรียบ “เสนาบดีเสิ่นส่งยอดฝีมือชุดดำกว่ายี่สิบคนไปซุ่มดักรอเพื่อหวังปิดปากพยานจริงๆ ทว่าท่านอ๋องคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า จึงวางกำลังองครักษ์เงาซ้อนแผนล้อมจับพวกมันไว้ได้ทั้งหมด ข้าน้อยเพียงแต่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่บนต้นไม้ มิได้มีโอกาสยื่นมือเข้าไปสอดแทรกเลยแม้แต่น้อยขอรับ”ได้ยินเช่นนั้น คิ้วที่ขมวดมุ่นของเสิ่นลั่วอวี้ก็คลายออก ความรู้สึกหนักอึ้งในอกพลันมลายหายไป นางพยักหน้ารับช้าๆ “ยอดเยี่ยมมาก... ในเมื่อได้ตัวพยานบุคคลมาแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็ถึงเวลาที่จวนเสนาบดีต้องชดใ

บทที่ 40: ศึกซ่อมแซมหอน้ำชาสามวันผ่านไปนับตั้งแต่ตระกูลเสิ่นถูกตัดสินโทษ ข่าวการล่มสลายของจวนเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักของชาวเมืองหลวงไปทุกหย่อมหญ้า ทว่าสำหรับเสิ่นลั่วอวี้แล้ว เรื่องราวเหล่านั้นเปรียบเสมือนฝุ่นผงที่ถูกปัดเป่าออกไปจากชีวิต นางไม่คิดจะหันกลับไปมองอดีตอีก มุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การสร้างอนาคตของตนเองเช้าวันนี้ หญิงสาวเดินทางมายังหอน้ำชาของตนที่กำลังอยู่ในช่วงซ่อมแซม ทว่าเมื่อก้าวลงจากรถม้า ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้นางต้องยกมือขึ้นคลึงขมับด้วยความปวดหัวแทนที่จะมีเพียงกลุ่มช่างไม้ที่ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงส่งมาช่วย บัดนี้ลานหน้าร้านกลับเต็มไปด้วยช่างฝีมือหลวงในชุดเครื่องแบบทางการ อีกทั้งยังมีกองไม้หอมชั้นเลิศ กระเบื้องเคลือบอย่างดี และอุปกรณ์ก่อสร้างราคาแพงวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดตรงกลางลานนั้น บุรุษผู้สูงศักดิ์สองคนกำลังยืนประจันหน้ากัน“ท่านอ๋องทรงมีงานราชการมากมาย ไฉนจึงต้องลำบากมาดูแลเรื่องเล็กน้อยอย่างการซ่อมร้านน้ำชาด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ซื่อจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแววตาแฝงความขุ่นเคือง “กระหม่อมหาช่างฝีมือและวัสดุมาให้ลั่วอวี้พร้อมแล้ว ไม่รบกวนเวลาของท่าน